Pet sematary

Old Skool Stephen King

Met Stephen King grijp je nooit mis. Die man kan schrijven. Hij weet je bij pagina één zijn leefwereld in te slepen en laat je niet meer los tot de laatste pagina. En soms dan nog steeds niet, waardoor je nog dagen na loopt te dromen over het boek dat je net gelezen hebt. Dat is pas meesterschap!

King is momenteel ook weer helemaal hot wat betreft verfilmingen. Under the dome, Dr. Sleep, Mr. Mercedes, It, Pet Sematary. Die laatste is een ouwetje; één van zijn wat oudere titels. En ook eentje die ik nog niet gelezen had. Tijd om me daar dus eens aan te wagen!

Louis Creed verhuist met zijn jonge gezin naar een klein dorpje in Maine (natuurlijk! Altijd Maine!). Hij is arts op de universiteit en raakt al snel bevriend met het oudere echtpaar dat aan de overkant van de weg woont. Louis drinkt regelmatig biertjes met de oude Jud op diens veranda.

Het is Jud die Louis het geheim vertelt van het dierenkerkhof vlakbij (en vooral wat daarachter ligt. De huiskat van Louis komt weer levend terug, als hij het aangereden lijk de avond van tevoren daar begraven heeft. Opmerkelijk en verontrustend. Hij lijkt weliswaar te leven, maar de kat is zeker niet dezelfde kat die hij ooit was. Er mist iets… Alsof de kat leeg is vanbinnen, geen persoonlijkheid meer bezit.

En zo bouwt King de spanning steeds meer op. Steeds meer word ik het verhaal in gesleept. Zijn gedetailleerde omschrijvingen doen mij de dennennaalden ruiken, laten mij de ijzige winterwind op mijn huid voelen, laat mijn buik in spanning samentrekken als Louis de slepende voetstappen op de trap hoort…

Uiteraard gaat het allemaal finaal mis. Louis’ zoontje overlijdt en ondanks dat hij weet dat het niet juist is, besluit hij zijn zoon daar te begraven waar hij de kat ook had begraven. En zo kolkt het verhaal zich tot een desastreuse climax waar ik geen genoeg van kan krijgen. Wat dat betreft begrijp ik nu goed wat Thomas Oldeheuvelt bedoelde toen hij het werk van King als inspiratie benoemde voor zijn ijzingwekkend debuut Hex. Dat vond ik ook al zo’n heerlijk boek. Dus heren, kolk voort zou ik zeggen! Ik wil meer! Meer!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Leon & Juliette

Bitterzoet liefdesverhaal

Als fan van Annejet van der Zijl, keek ik erg uit naar het Boekenweekgeschenk van dit jaar. De schrijfster, bekend van dikbandige werken over de levens van onder andere Annie M.G. Schmidt, prins Bernhard en Gerard Heineken, moest het ineens doen met een voorgeschreven aantal pagina’s (is het maximaal 98 pagina’s?). En toch doet dit verhaal wat mij betreft zeker niet onder voor de eerdergenoemde biografieën.

In Leon & Juliette beschrijft Van der Zijl het welgestelde gezin Herckenrath en dan met name de jongste zoon. Leon heeft een vlotte babbel en het is al duidelijk dat hij zijn fortuin in de handel zal gaan maken. Omdat de Nederlandse economie eind achttiende eeuw finaal op zijn achterste ligt, zoekt hij zijn geluk in Amerika. In Charlestown om specifiek te zijn.

Charlestown floreert op dat moment, met name door de lucratieve slavenhandel. Leon wordt verliefd op een slavenmeisje, koopt haar vrij en trouwt stiekem met haar. Samen vormen ze een gezin, maar dat alles in het grootste geheim. De sfeer wordt steeds grimmiger voor de (ex-)slaven in Charlestown en wat volgt is een geheime smokkelactie van de gezinsleden, naar Nederland.

Het is een bitterzoet liefdesverhaal. De liefde tussen de twee jonge mensen is echt en puur. De haat jegens de slaven, de ex-slaven, de ‘mulatten’ is ook echt en dreigend. Ik kan het me niet voorstellen hoe je een ander mens zo slecht kunt behandelen. Hoe je een ander mens niet als mens kunt zien. Bizar. En beschamend ook. Daarom zo mooi om te lezen hoe Leon (maar ook zijn familie in Nederland) alles op alles zet om zijn gezin in veiligheid te brengen.

Wat ik begrijp van het nawoord van de schrijfster, is dit Boekenweekgeschenk een voorbode van wat nog komen gaat. Dit verhaal is namelijk wel zo’n dikbandig werk, een biografisch epos zoals Gerard Heineken, de Amerikaanse prinses en Bernhard. Die komt dus nog. Ik kijk daar nu al naar uit. Want ik wil meer weten over Leon, over Juliette, hun geschiedenis en hun liefde.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Finse dagen

Puur Koch

Finse dagen is een ander soort boek dan ik tot nu toe van Herman Koch heb gelezen. Het gaat over hemzelf. Over hoe hij als negentienjarige jongen een half jaar lang in Finland woonde; in zijn eentje bij een boer en zijn vrouw en hen hielp op de boerderij. Het gaat over het overspel van zijn vader, het verlies van zijn moeder, maar ook over hoe hij nu is. Wat hij doet en voelt als hij in het buitenland een hotelkamer betreedt of een clandestien etentje van de uitgever moet bijwonen. Met andere woorden: het gaat puur alleen over hemzelf. Puur Koch.

Er is natuurlijk altijd de literaire vrijheid en je kunt je dus afvragen hoe waargebeurd dit waargebeurde verhaal is. Daar speelt de schrijver zelf ook mee, in het boek. Maar eerlijkgezegd vind ik dat niet echt belangrijk. Ik geloof dat de basis echt is, dat het daar waar dat nu eenmaal kon, wat is aangedikt en mooier is gemaakt, is mij om het even.

Typisch Koch is het neerzetten van zijn personages met al hun onhebbelijkheden en pakkende beeldende omschrijvingen. Zo ook in Finse dagen, waarin hij zichzelf als opstandige tiener afschildert als egocentrisch en soms zelfs rondweg gemeen. Ook nu, als volwassen man en geprezen schrijver, durft hij zijn hoofd binnenstebuiten te keren en zijn onzekerheden en sociale onvermogen te benoemen. Af en toe schitterend onbeholpen en, dat vind ik, herkenbaar.

Dat vind ik de echte kunst van Koch. Zijn verhalen zijn ook altijd goed, origineel en spannend, maar het zijn de personages en de omschrijvingen, het neerzetten van de wereld, die ik het mooiste vind in zijn werk. Zo ook in Finse dagen; of het nu echt gebeurd is of niet.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Happiness

Pretentieus en overrated

Het lezen gaat snel nu, door de sociale isolatie. Terwijl buiten het coronavirus rond raast, lees ik binnen op de bank mijn boeken. Fysiek zit ik vast op één plek, maar in mijn hoofd zijn nog zoveel werelden te ontdekken. Zo ook de wereld in Happiness.

In het kader van ‘be Columbus’ heb ik mezelf enkele maanden geleden opgegeven voor een leesclub. Nog niet eerder gedaan en toen ik de oproep las op de site van Giannotten, dacht ik: “Ik kan het allicht eens proberen.” Dit was dan specifiek de leesclub voor Engelstalige boeken. En de bedoeling is ook dat wij, de groep, dit in het Engels gaan bespreken met elkaar.

Happiness heeft mij echter, ondanks de titel, weinig vreugde gebracht. Als ik dit boek puur voor mezelf had gelezen, dan had ik het al lang weggelegd en niet uitgelezen. Wat een verschrikkelijk boek. Kan best zijn dat de schrijfster allerlei prijzen heeft gewonnen en dat dit een uniek inkijkje geeft in de grootstedelijke problematiek van immigratie en wat dan al… Ik vond het vooral stom.

Het boek gaat over een Amerikaanse wetenschapper, Jean, die in Londen is om de vossen in de stad te bestuderen. De andere lijn is het verhaal van Attila, een Afrikaanse man die in de stad is om een lezing te geven over post-traumatische stoornissen. Attila’s nichtje, die in Londen woont, is haar zoontje kwijt en samen met Jean, die haar vossen-observeer-netwerk hiervoor om hulp vraagt, gaat Attila op zoek naar het kind.

Wat volgt is een slordig geheel van te veel toevalligheden en door elkaar lopende verhaallijnen van Attila, Jean en nog wat randpersonages die ook van alles meegemaakt hebben. De schrijfster heeft een soort van parallel willen trekken tussen de vossen en immigranten in de stad; allebei door mondiale, eco-sociale redenen naar de stad getrokken en allebei gehaat door de bewoners. Zoiets. Dat is wat ik er uit haal. En ik vind het een beetje vergezocht, eerlijk gezegd.

Nu ben ik geen immigrant (of vos), dus ik kan dat natuurlijk nooit zo zeggen. Wat weet ik er nu van? Maar wat ik wel weet is dat ik het vreselijk lezen vond. Het verhaal gaat van hot naar her (van Afghanistan naar Londen, van een wolvenvanger tweehonderd naar geleden tot een demente ex-geliefde en een jongetje dat zich verstopt in een parkeergarage). De afstand tussen de personages, maar ook die naar de lezer toe, blijft te groot waardoor je simpelweg geen binding krijgt met het verhaal. De flashbacks zijn heel hinderlijk cursief gedrukt waardoor ik het ook visueel ook gewoon vervelend lezen vond. En het dúúrt lang! Veel te lang. Denk je dat het afgelopen is als het kind is gevonden? Nee, dan suddert het nog veel te lang door, zonder echt zichtbaar een punt te maken. Ik bedoel: wat is nu het verhaal? Wat wordt er nu verteld? Wat moet ik hier nu uit halen? Geen idee.

Kortom. Geen leuk boek. Zou het zeker niet aanbevelen. Te langdradig. Te onsamenhangend. Te vergezocht. Benieuwd wat de rest van de groep ervan vindt!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Het moois dat we delen

Die komt even binnen

Een tijd geleden heb ik mezelf opgegeven voor een leesclub. Ik zag een mededeling op de site van Gianotten Mutsaers over een informatieavond en ik dacht ‘doe eens gek’. Het is een leesclub voor Engelstalige boeken. Tijdens de informatieavond werd de groep gevormd, drie boeken uitgekozen en data afgesproken waarop we samengekomen. So far so good.

Het boek, het eerste boek dat we moeten lezen, is echter een draak van een boek. Echt… Verschrikkelijk. Een hele opgave om uit te lezen. Ik laat nog wel weten welk boek dat is/was en mijn uiteindelijke visie erop, maar nu eerst een ander boek. Ik had namelijk even weer leesplezier nodig, in plaats van leesdrama. Dus pakte ik een willekeurig boek van mijn ‘te lezen stapeltje’ en begon.

De naam van de schrijver kende ik niet: Ish Ait Amou. Het boek kende ik ook niet, het was een tip van verkoper Herman van Gianotten. Ik heb wel vaker tips van Herman gelezen, dus ik vertrouw onderhand bijna blindelings op Herman. Dus zo ook dit boek van Ish.

Ish? Nu al op first name basis? Ik zal vertellen hoe dat komt: tijdens het lezen bleef die naam maar aan me knagen en toen wist ik het! Ish was één van de danscoaches in mijn favo tv-programma So You Think You Can Dance (ja nu komen de duistere geheimen naar boven, hoor, haha!). Hiphop was zijn genre. Een Belg. Wel een leuke gast, maar schrijver? Joh! Niet verwacht. Anywayz, in dat programma werd iedereen met alleen de voornaam genoemd, dus vandaar.

Maar goed, schrijver dus. En hoe! Wauw! Dit boek komt even binnen, hoor. Het was dan ook in een vloek en een zucht uit (letterlijk). Een vreselijk verhaal, als in: een ontzettend drama waarin twee mensen psychisch voor het leven verminkt zijn. Qua persoonlijkheden kunnen de oude man en de jonge vrouw niet verder van elkaar staan, maar het vreselijke drama waar ze beiden verlies hebben geleden, brengt ze op een bijzondere manier toch samen.

Ik ga niets meer verklappen. Ik wil niet meer verklappen. Ik wil dat je dit boek leest! Het is een klassieke tragedie in een hedendaagse setting. Het verwarmt je hart, laat je huilen, glimlachen en hardop vloeken tegelijk. Dank Herman voor wederom een toptip!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Grand Hotel Europa

Knap geschreven

Ilja Leonard Pfeijffer heb ik ooit eens gezien op TilT, jaren geleden, al was dat alleen maar van een afstandje en bleef ik toen niet luisteren naar wat ik dacht ‘moeilijke poëzie’ zou zijn. Qua uiterlijk is het een man waar je niet snel omheen kan en sinds vorig jaar ook niet qua boeken. Of boek, beter gezegd. De dikke pil met melancholisch kijkende piccolo op de voorkant ligt overal in stapels in winkels, komt in elke boekennieuwsbrief voor en staat in alle top tien lijstjes ‘van dit moment’. Grand Hotel Europa.

De hetze rondom de boomlange schrijver en zijn toerisme-epos heb ik lang genoeg kunnen weerstaan, maar nu kreeg ik het met kerst cadeau. No more excuses, ik moest en zou dan nu toch moeten beginnen aan ‘meneer moeilijke poëzie’, ook al is dit een roman en dus geen dichtkunst. En wat denk je? Helemaal niet moeilijk. Af en toe wat langdradig en filosofisch neuzelend, maar vooral interessant, boeiend en grappig.

In Grand Hotel Europa betrekt Ilja een hotel dat betere tijden heeft gekend. Vroeger bruiste het er van ruisende baljurken, rinkelende juwelen en door koninklijke gasten bezochte bals en partijen. Nu zijn er een handvol vaste gasten die er wonen, de conciërge die zich ‘majordormus’ noemt en een jonge piccolo. Alles straalt vergane glorie uit en daar voelt Ilja zich prima in thuis.

Het boek heeft eigenlijk drie verhaallijnen die elkaar afwisselend door elkaar en langs elkaar heen lopen. Je hebt Ilja die voor een langere tijd een kamer betrekt in het hotel om zo het verhaal van zijn verloren liefde op te schrijven, de verhaallijn van hem en Clio (die verloren liefde, dus) en zijn visie op het hedendaagse mondiale massatoerisme.

In de eetkamer voert Ilja regelmatig zware gesprekken met de medebewoners van het hotel. Ik zeg zwaar, omdat die vaak niet prettig lezen. Het zijn orale duels waarin gestreden wordt om de meest elegante beleefdheden, filosofische feitenkennis en waarin vooral moeilijke woorden gemoeid zijn. Mijn tactiek tijdens dit soort hoofdstukken is dan ook om er niet te lang in te blijven hangen en alles te willen begrijpen. Niet mijn ding. Het boek is dik genoeg en is genoeg verhaal over zonder die ingewikkelde dialogen.

Mijn favoriete passages zijn de beschouwingen van Ilja; zijn visies op de mensen op hem heen maar ook op hemzelf. Zo weet hij op een grappige manier de typische toerist neer te zetten. Dat klinkt wat neerbuigend, maar het mooie is dat hij zichzelf niet spaart als hij omschrijft hoe hij alles deed om vooral geen toerist te lijken waardoor hij juist die typische toerist was. Heel komisch.

Het einde van het boek vind ik wat mwah, maar daar ga ik niets over verklappen. Het is niet slecht, maar vond het een beetje flauw. En dat is jammer van zo’n boek met verschillende lagen die regelmatig samenkomen en ook weer als losstaande verhaallijnen te zien zijn. Het is zo’n knap geschreven boek, zoveel ineen. Dan had ik van dat einde net iets meer verwacht.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
This entry was posted in Boeken.

Elevation

Geinig verhaaltje

Ik houd van vliegveldboekenkopen. Dat werkwoord verzin ik ter plekke, maar ik ben er wel erg goed in. Ik vind het al moeilijk om met lege handen uit een gewone boekenhandel te lopen, op het vliegveld lukt het me al helemaal niet. Het zijn ook nooit echt winkel-winkels. Het zijn een soort van hoekjes weggemoffeld in wachtruimten, met snacks, flesjes drinken, tijdschriften en naar mij schreeuwende kleurige boekcovers. En die kan ik simpelweg niet weerstaan.

Ook nu weer, op Dublin Airport. Voor ik het weet sta ik te snuffelen in de boekenhoek en heb ik al drie titels in mijn handen. Het voordeel van alleen handbagage is, in mijn geval dan, dat er geen drie boeken meer bij passen. Plus: ondanks dat de boekenprijs in Ierland een stuk lager ligt dan in Nederland, laat ik nu eens niet overdrijven en mezelf in bedwang houden.

Long story short: het werden er twee in plaats van drie. En eentje daarvan was dit leuke boekje. Het was precies lang genoeg voor de vlucht Dublin-Amsterdam (inclusief de altijd irritant lange taxitijd op Schiphol). En ondanks dat ik geen korte-verhaalfan ben, vond ik deze erg vermakelijk. Laat story telling maar aan Stephen King over.

Hoe of wat is niet helemaal duidelijk, maar Scott Carey ervaart in dit verhaal de omgekeerde zwaartekracht. Ondanks dat zijn lichaamsomvang niet verandert, verliest hij elke dag gewicht. In het begin is dat nog leuk, want zo voelt hij zich een stuk fitter en kan makkelijker een stuk gaan rennen bijvoorbeeld. Maar het gewichtsverlies blijft doorgaan, totdat hij als een soort van Neil Armstrong op de maan bij elke stap meters omhoog en vooruitschiet.

Het blijft bijzonder hoe dat brein van Stephen King werkt: hoe komt hij hier nu weer op? Het is een beetje een gek verhaal, maar leuk om te lezen. Ondanks dat het fantasy is, weet King’s vertelstijl het toch realistisch te houden. Dat komt ook mede door de verhaallijnen van Scott’s buurvrouwen en de gepensioneerde huisarts die hem bijstaan.

Gelukkig voor mij bleef mijn elevation uit en landde ik veilig op Schiphol, terwijl Scott in mijn boek steeds vaker tegen zijn plafond aanvloog. Maar mijn leesplezier was zeker wel elevated tijdens het lezen van dit boekje.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Het geheim van de dienstmaagd

Spannende roman over moeizaam onderwerp

Religie en totalitaire regimes zijn nu niet de meest leuke dingen die samengaan. In dit boek al helemaal niet. Het zijn ook niet persé de onderwerpen waar ik met enthousiasme over wil lezen. In dit geval is het boek wat ze een klassieker noemen en aangezien de langverwachte opvolger van dit boek al maandenlang door mijn consumentenstrot geduwd wordt in elke boekenwinkel en -site, besloot ik me toch te wagen aan het veelgeprezen eerste boek. En dat was geen teleurstelling.

We stappen het verhaal binnen als een jonge vrouw overgeplaatst wordt naar een nieuw gezin. Ze is een dienstmaagd. Dienstmaagden zijn ‘the lowest of the low’ en iedereen kijkt op ze neer. Hun enige taak is kinderen baren voor gezinnen die zelf geen kinderen kunnen krijgen. Ze mogen niet uit zichzelf praten, worden hooguit voor wat boodschappen op pad gestuurd. Verder moeten ze wachten tot ze seks hebben met de man des huizes, zwanger worden en een kind baren voor de echtgenote. En dit is, even gechargeerd, allemaal God’s wil.

De dienstmaagden verliezen ook hun eigen namen; ze krijgen een naam waaruit duidelijk is bij welk huis ze horen. De hoofdpersoon heet dan ook Vanfred (want ze is ‘van Fred’). Zij vertelt het verhaal. Ze kent nog een leven waarin ze nog vrij was om te gaan en staan waar ze wilde, waarin ze zelf een man had en een dochter. Tot ze gepakt werd en tot dit leven veroordeeld werd. Waar haar man en dochter nu zijn, weet ze niet, maar ze probeert hoop te blijven houden.

In haar verhaal verweeft ze het heden met het verleden en zo leer ik hoe ze in deze situatie is gekomen, hoe ze is ‘opgeleid’ tot dienstmaagd (geïndoctrineerd is het betere woord) en wat haar gedachten zijn. Door zo midden in het verhaal te beginnen en met kleine hapjes het verleden, en dus het hele verhaal, te leren kennen, maakt het spannend. Het helpt het doorlezen: ik wil weten wat er nog meer is gebeurd!

Uiteindelijk bouwt de spanning zich subtiel op: Vanfred gaat een intiemere relatie aan met De Bevelvoerder, zoals ze de man des huizes noemt, en zo lijkt de hoop om ooit een einde aan haar situatie te maken niet meer helemaal onrealistisch. Waar eerst de spanning in de flashbacks zit, zit dat in de tweede helft van het boek juist in het heden: wat gaat ze doen? Gáát ze iets doen? Durft ze dat?

Het boek heeft op mij niet het wow-effect zoals ik van tevoren bedacht had dat het wel zou moeten hebben, gezien de ophemeling ervan door de media. Aan de andere kant is dat ook niet helemaal eerlijk ten opzichte van het verhaal. Ik heb dit boek wel met liefde gelezen. Ik sta niet te springen om dat tweede boek te lezen, dat mag nog even wachten, maar de kans dat dat in de toekomst gaat gebeuren is er zeker.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Zonder liefde

Melancholisch meeslepend

Wat leuk! Ik heb voor Gianotten Mutsaers een boek mogen lezen om te recenseren. Deze zomer deden ze een oproep voor ‘recensie van een klant’ waar ik me meteen voor opgegeven heb. En zo mocht ik afgelopen maand het nieuwe boek van Stefan Brijs lezen: Zonder liefde.

In Zonder liefde gaat het over Paul en Ava. Paul vertelt over hoe hij Ava heeft leren kennen na de pijnlijke scheiding met zijn vrouw. Ook Ava heeft net een ongelukkige relatie achter de rug en de twee sluiten vriendschap en vinden zo troost bij elkaar.

In het begin dacht ik nog ‘die komen vast samen aan het einde,’ maar Brijs’ z’n boeken zijn niet zo vanzelfsprekend (of cliché). Paul en Ava spreken duidelijk naar elkaar uit dat ze puur vrienden willen zijn en geen romantische gevoelens voor elkaar delen.

Het is mooi om te lezen hoe de Vlaamse auteur de twee compleet verschillende personages tegenover elkaar zet. Ava zoekt passie in een relatie en legt zich niet neer bij middelmatigheid. Paul wil geborgenheid en warmte. Ava lacht ‘m wel eens uit als hij het woord ‘knus’ gebruikt. Door dat contrast en de eerlijkheid waarmee ze hun zwakheden toegeven, pakt Brijs me in en heb ik echt van dit boek genoten.

Wat mij treft in dit boek is de levensechtheid van de personages en van de gebeurtenissen. Toegegeven: heel veel gebeurt er niet, maar juist de eerlijke (en soms melancholische) observaties van Paul houden het boek boeiend tot het einde. Het is als een soap: je blijft lezen over hoe het weer net niet lukt. Maar dan op een wat subtielere manier dan een GTST.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Niemand weet dat jij hier bent

Meeslepend oorlogsdrama

Nog zo’n boek dat ik afgelopen vakantie maar niet weg kon leggen. Niemand weet dat jij hier bent van Nicoletta Giampietro las als een trein. Het wordt vergeleken met Als je het licht niet kunt zien van Anthony Doerr. Het deed mij meer denken aan Oorlogswinter van Jan Terlouw; een jongen op de grens van puberteit die zijn wereld en idealen ziet veranderen.

Lorenzo wordt door zijn moeder naar zijn tante en opa gestuurd in Sienna: het is niet veilig meer voor de Italianen in Tripoli. Lorenzo begrijpt daar niets van: hij is helemaal gek van de oorlog en gelooft in de eer van Italië en El Duce. Tot hij vriendschap sluit met de joodse Daniele. Hij verstopt zijn vriend op zolder als Daniele’s ouders worden afgevoerd door de Duitsers. Langzaamaan komt Lorenzo tot inzicht dat datgene waar hij altijd zo in geloofd heeft, de wereld die hij kent, niet zo mooi is als hij altijd dacht.

Ik geniet altijd van de verhalen met het perspectief van kinderen. In dit geval lees je hoe Lorenzo, door alle verschrikkingen om hem heen, niet alleen wakker geschud wordt uit zijn idealistische droom, maar ook met een schok veel te snel volwassen moet worden.

Net als Anthony Doerr me meesleepte in zijn wereld, zo word ik ook gevangen door Giampietro en haar Lorenzo. Het boek is fictie, maar aan het einde legt de Duits-Italiaanse schrijfster uit waar ze inspiratie uit heeft gehaald: waargebeurde feiten en echte personen. Dat maakt het des te meer fascinerend. Over de Tweede Wereldoorlog heb ik al veel boeken en romans gelezen, maar vanuit het Italiaanse perspectief nog niet. Helaas is dit echter net zo triest en verschrikkelijk.

Met pijn in mijn hart neem ik na het uitlezen afscheid van kleine Lorenzo, die inmiddels al niet zo klein meer is. Zijn belevingen, twijfels en gevoelens blijven nog een paar dagen rondspoken in mijn hoofd. Dan weet je: dan heb je een goed boek gelezen.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes