Turning darkness into light

Geslaagde spin-off drakenboekenreeks

Wat leuk! Toch nog een nieuw drakenboek! Na vijf delen over de avonturen van Isabella Trent en haar drakenontdekkingen, heeft Marie Brennan nu een boek geschreven over de kleindochter van Isabella.

In Turning darkness into light wordt Audrey ingehuurd door de rijke Lord Glenleigh, tevens trofeeënverzamelaar (met name historische Draconean artifecten), om een serie stenen te vertalen waar -waarschijnlijk- de ontstaansgeschiedenis van de Draconean in staat gebeiteld. Een kans die Audrey niet kan laten liggen, al hekelt ze de rijke mensen die met Draconische geschiedenis lopen te pronken, terwijl de Draconeans zelf nog altijd verbannen leven in een eigen reservaat.

Het verhaal wisselt vervolgens tussen de persoonlijke strubbelingen van Audrey met haar opdrachtgever, haar ex-minnaar en het bijdehante nichtje van Lord Gleinleigh en de langzaam vertaalde geschiedenis op de tabletten.

Het voelt gewoon weer als vanouds. Audrey heeft veel weg van haar grootmoeder (heel erg impulsief en niet op haar mondje gevallen) en daardoor leest het ook echt als een deel zes in de drakenreeks. Ik vind nog niks terug over een nieuwe reeks, nu met Audrey in de hoofdrol, maar ik hoop het van harte. Want ik raak er niet over uitgelezen!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Wij slaven van Suriname

Niet makkelijk, maar wel belangrijk


Welk boek zal ik nu eens gaan lezen? Mijn boekenkeuze is deels afhankelijk van wat er nog op mijn plankje staat (daar staat altijd genoeg, geloof me), maar ook van wat vrienden me aanbevelen (zoals Confettiregen), wat ik spontaan in een winkel tegen kom (The fault in our stars bijvoorbeeld, in Bologna) of wat ik in op televisie of op de radio hoor. Dit boek kocht ik naar aanleiding van de podcast De plantage van onze voorouders. Ook een aanrader trouwens. Zet alles toch weer even in een ander perspectief. Zeker nu de tijd van de pietendiscussies er weer aan zit te komen.

Wij slaven van Suriname is geschreven door Anton de Kom. Het slavernijverleden van Nederland is altijd een beetje onder het tapijt geveegd. In dit boek schrijft Anton de Kom over de geschiedenis van Suriname en de opstand van de slaven. “Op school gingen de lessen nooit over Bonni, Baron en Joli Coeur. Dat waren onze helden, maar over hen stond niets in het geschiedenisboek. Zo leek het alsof er geen zwarte helden zijn. Alsof onze geschiedenis niet belangrijk was.”

De Kom schreef het boek in 1934 en omdat ik niet te moeilijk, ouderwets taalgebruik wilde lezen, koos ik voor een ‘lezen in gewone taal’-versie. Ik heb al eens eerder een moderne versie van een oud boek gelezen (Multatuli) dus ik voorzag geen probleem.

Dit was echter een wel heel versimpelere versie. Grote letters, korte zinnen. Beetje jammer. Zo een ‘gewone taal’ was nu ook weer niet nodig.

Het doet echter niets af aan de inhoud en de verschrikkingen van de slaven in Suriname. De Nederlanders hielden er vreselijke strafmethoden op na en het is af en toe schokkend om te lezen wat de slaven werd aangedaan.

Het maakt me altijd boos als ik dit soort verhalen lees. Wat doen wij mensen elkaar toch aan? Het was weliswaar een andere tijd, maar zo lang geleden is het nu ook weer niet. Het is niet makkelijk om over te lezen, om te realiseren dat dit onderdeel is van ons verleden, als land. Het is wel belangrijk om te lezen. En ervan te leren.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Confettiregen

Roepen tegen een boek

Ik wist het nog niet, maar dit boek moest ik lezen. Zeker toen ik hoorde hoe bevlogen vriendin Jessica mij vertelde hoe ze in de duinen op Vlieland bijna letterlijk tegen het boek had zitten roepen tijdens het lezen. Zo meeslepend. Zo goed. En dus las ik Confettiregen van Splinter Chabot.

Eigenlijk gaat het over Splinter zelf, alleen noemt hij zichzelf Wobie. Een jongen die op de lagere school gek wordt aangekeken door zijn klasgenoten als hij met opplak-oorbelletjes de klas in komt. Die verward wordt met een meisje als bezoekers zijn slaapkamer binnenwandelen en zien dat de muur knalroze geverfd is. Een jongen die naarmate hij opgroeit steeds meer worstelt met dat anders zijn.

Het breekt mijn hart als ik lees dat Wobie zichzelf in eerste instantie helemaal niet zo anders ziet, maar dat hij merkt aan de reacties om zich heen dat mensen hem anders vinden. Raar. Waarom laten we mensen toch niet gewoon in hun waarde? Waarom moeten wij mensen alles wat afwijkend is (wat ís afwijkend??) meteen afwijzen, neerslaan, buitensluiten… Ik ben nog niet eens halverwege en begrijp ineens goed waarom mijn vriendin de behoefte had om tegen het boek te gaan roepen.

Wobie worstelt zich door de middelbare school heen en gaat studeren en heeft daar zijn coming out. Hij houdt van jongens. Alleen schaamt hij zich er nog zo voor, hij durft het zijn ouders niet te vertellen, kruipt steeds meer in zijn schulp.

Als je Splinter Chabot op televisie ziet (en zijn vader kent, ook van tv) dan is bijna niet te begrijpen dat dit iemand was die zich schaamde voor zichzelf. Zo zie je maar: iedereen heeft zo zijn geheime worstelingen. Niet alles is wat het lijkt, don’t judge a book by it’s cover.

Overigens mag je dat met dit boek wel doen, hoor; op z’n omslag beoordelen! Die is namelijk lekker knalroze! Want dat mag. Alles mag. En Splinter (of Wobie) heeft mijn hart gestolen. Wat een ontzettend mooi persoon. Dank Jessica voor het lenen van dit prachtboek; eentje die ik echt moest lezen en die ik zeker niet had willen missen.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Little women

Niet onaardig

Eigenlijk klinkt dat juist heel onaardig, hè? Als ik een boek samenvat als ‘niet onaardig’. Maar zo bedoel ik het niet. Ik vind het echt niet onaardig. Het is geen slecht boek, geen vervelend boek, geen saai boek, geen vreselijk boek. Maar ik kan voor mezelf ook niet zeggen dat ik het een goed boek vond.

In Little women volgen we de vier zussen van het gezin March: Meg, Jo, Beth en Amy. Ze wonen samen met hun moeder in een klein huisje; hun vader vecht in de Amerikaanse burgeroorlog en dus moeten ze het met hun vijven rooien. Alle vier de zussen hebben ieder een eigen uitgesproken persoonlijkheid. Meg is de oudste en zorgzame, Jo de schrijfster vol fantasie en een beetje jongensachtig, Beth is de liefste en heel verlegen, Amy is de jongste en vooral met zichzelf, haar uiterlijk en haar tekenkunst bezig. Samen vormen ze een bont gezelschap dat, samen met buurjongen Laurie, van alles meemaakt.

Little women is echt een kinderboek, dat maakt het verhaal wat simpeler. Aan de andere kant is het geschreven in 1868, dus is het Engels niet altijd even makkelijk. De bijbel en het geloof spelen een enorm belangrijke rol in het boek, eentje waar je echt niet omheen kan. Persoonlijk heb ik daar niet zoveel mee, waardoor ik wat meer afstand tot het verhaal kreeg.

Op zich is het echt wel een aardig verhaal, maar voor mij geen topper. Te oud, te ongelovig, te modern? Wie weet. Maar ik kan wel weer een klassieker van mijn lijstje strepen.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Gekkenwerk

Interessant inkijkje oorlogsjournalistiek

Mijn journalistieke hart is nog niet helemaal bedorven. Ondanks dat ik niet, zoals dat er altijd ingehamerd werd op de opleiding, elke avond om acht uur voor het journaal klaar zit (wel die van zes, telt dat ook?) en niet op alle nieuwssites geabonneerd ben of wat dan ook, ben ik het altijd wel een boeiende, en belangrijke, wereld blijven vinden. Dit boek van Minka Nijhuis ging er dan ook als zoete koek in.

Ondanks dat Nijhuis een bekende naam is in de Nederlandse journalistiek, is dit wel echt een roman. Ze heeft wel haar eigen ervaringen in de oorlogsverslaggeving gebruikt voor het schrijven van Gekkenwerk. Het voelt ook nergens overdreven of aangedikt, ondanks dat er ontzettend veel gebeurt.

In het kort gaat Gekkenwerk of stewardess Lotte die de ambitie heeft om oorlogscorrespondent te worden. Dat wordt je niet zo maar, dus wat volgt is een gecompliceerde reis naar ’s werelds grootste of soms vergeten brandhaarden. Van Cambodja, Birma en Oost-Timor naar Afghanistan, Irak en Syrië. Van een groentje met ‘beginnersgeluk’ ontwikkelt Lotte zich tot een geroutineerde verslaggeefster met een eigen visie op haar vak.

Ik vond het ontzettend boeiend geschreven. Ondanks alles blijft Lotte namelijk ook nog gewoon mens, met haar eigen twijfels en vragen en worstelingen met de dagelijkse dingen. Dat maakt haar, behalve een kick-ass stoer wijf ook een gewoon mens. En daar zit denk ik voor mij de bewondering en het verder willen lezen over die harde wereld.

Ben ik nu geïnspireerd door Lotte? Door Minka? Wil ik nu ook de journalistiek in? Naaah…. Ik houd het maar gewoon op erover lezen. En met boeken als Gekkenwerk is dat zeker geen straf!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geythorn

Slecht geschreven

Na een snuffelsessie in de Boekenkrant, toog ik naar Gianotten en ging ik los. Maar liefst vier boeken belandden in mijn mandje. De eerste Geythorn, kocht ik omdat ik vroeger als kind wel eens kwam in Giethoorn (nog voor de massa-invasie van alle toeristen); mijn opa en oma woonden daar. Dus de titel, de locatie én de spannend-ogende kaft gaven voor mij de doorslag.

Geythorn wordt omschreven als een actie-thriller en is het eerste boek wat een reeks zal worden met privédetective Ben Stil in de hoofdrol. In dit eerste deel lijkt een eeuwenoud monster uit de Gieterse meren op te duiken om mensen op akelige wijze te martelen en daarna te vermoorden. De politie heeft geen idee wie of wat het is die de in Giethoorn bekende broers omgebracht heeft. Daarnaast speelt er ook de nodige vijandelijkheid tussen de verhuurders van fluisterbootjes, campings en duiken er anonieme ansichtkaarten op.

Het klinkt allemaal reuze spannend. Maar ik moet eerlijk zijn: het is gewoon heel slecht geschreven. Dialogen verlopen onnatuurlijk omdat de auteur Wikipedia-achtige feitjes forceert. De personages blijven eendimensionaal en qua spanning gaat het allemaal net iets te snel, waardoor het verhaal als los zand uit elkaar valt. Het is niet ‘net niet’, het is het gewoon helemaal niet, wat mij betreft. Jammer.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Teacher Man

Pakt niet

Het is alweer lang geleden dat ik De as van mijn moeder heb gelezen, of diens verfilming Angela’s ashes heb gezien. Maar ik weet nog wel dat het verhaal me raakte. Dat het dramatische relaas van zijn jeugd zo pakkend en, ondanks alle ellende, met de nodige humor was geschreven, dat Frank McCourt bij mij meteen in het rijtje ‘leuke auteurs’ kwam te staan.

Snel vergeten

Ik heb volgens mij het vervolg (in het Engels heet het ‘Tis) ook nog gelezen, maar die heeft geen grote indruk op gemaakt en McCourt verdween op de achtergrond. Tot ik Teacher man kreeg van een vriend van mij die zijn boekenkast aan het opruimen was. “Hey! McCourt! Die vond ik wel goed, geloof ik!” Ik was het onindrukwekkende vervolg op zijn debuutroman even vergeten. Ik denk dat ik over een tijdje dit boek, Teacher Man, om dezelfde reden weer zal vergeten.

Anekdotes

Frank McCourt beschrijft zijn ervaringen als jonge leraar in Amerikaanse middelbare scholen. Het is niet echt een groot verhaal, meer een opsomming aan ervaringen en anekdotes met op de achtergrond het volwassen worden en zekerder worden als docent van McCourt zelf.

Gebrek aan interesse

Op zich best leuk opgeschreven en sommige verhalen over zijn interacties met leerlingen zijn vermakelijk om te lezen. Maar het feit dat ik dit boek heel makkelijk opzij kon leggen en tussendoor nog drie andere boeken heb uitgelezen, is wel tekenend voor het gebrek aan interesse van mijn kant. Aardig boekje; pakt niet.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Gotta get Theroux This

Geinig inkijkje, wel enigszins teleurstellend

Oe naar deze heb ik al zo lang uitgekeken!! Ik ben een groot fan van de documentaires van Louis Theroux. Zijn interviews verlopen vloeiend en natuurlijk, zelfs wanneer de geïnterviewde zichtbaar kregelig wordt van de soms wat aangedikte naïeve vraagstelling van Louis. Ondanks dat de gespreksonderwerpen vaak ver af staan van de doorgaande maatschappelijk-verantwoorde visies van de meeste mensen, worden de ‘gekkies’ altijd in hun waarde gelaten, hoe wereldvreemd hun (al dan niet in de praktijk gebrachte) levensstijltheorieën ook zijn. Hoe doet Theroux dat? Wat is zijn geheim? Daar wil ik over lezen!!

Beetje teleurstellend

Ik zal het meteen maar toegeven, het boek is wat dat betreft een beetje teleurstellend. Het is zeker wel vermakelijk om te lezen over Theroux’s twijfels en het ‘maar wat aanrommelen’ dat hem schijnbaar toevallig in de journalistiek heeft doen belanden. Het is dus geen groot geheim of speciale interviewtactiek: hij is gewoon… zichzelf.

Zelfspot

In zijn beschrijvingen over zijn jeugd, zijn eerste relatie en de eerste stappen in de tv-wereld, hanteert Theroux een cynische toon. Dat hij zichzelf nog steeds niet serieus neemt, en zijn jongere zelf al helemaal niet, spat van de pagina’s af. Op zich is een beetje zelfspot niet verkeerd en in zijn documentaires komt dat vaak ook naar boven (als een manier om het ijs te breken?), maar het continue zichzelf neerhalen gaat op een gegeven moment wel vervelen. Maar dat kan ook komen omdat ik hem zo hoog had zitten en dat nu blijkt dat hij eigenlijk maar gewoon een mens is.

Jimmy Savile

Veel hoofdstukken zijn gewijd aan zijn documentaires en vertellen vaak hoe een bepaalde aflevering (of serie afleveringen) tot stand zijn gekomen. Aangezien ik net op NPO-gemist de meeste documentaires recent nog heb gezien, was dit af en toe een beetje saai om te lezen. Daarnaast heeft zijn ervaring met Jimmy Savile zo’n grote indruk gemaakt op Louis, dat de later van misbruik en verkrachting beschuldigde oud-tv-presentator (en geldinzamelaar voor goede doelen), veel (heel veel) paginaruimte krijgt.

Journalistieke godheid

Conclusie: het boek voldeed niet helemaal aan mijn hoge verwachtingen, maar daar leg ik meer de schuld van bij mezelf dan bij hem. Louis kan er niets aan doen dat ik recentelijk veel van die docu’s heb gezien en dat ik hem tot een soort van onkreukbare journalistieke godheid had bestempeld. Verder vond ik het wel een geinig inkijkje in de wereld van de documentaires, al is het soms wat langdradig. Laat hem maar gewoon documentaires blijven maken van de gekkies van de wereld. Kan ie veel beter!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

De Noodzaak

Classic King

Tijd voor een nieuwe King! Een oude-nieuwe King, welteverstaan. In een ver verleden heb ik dit boek al eens gelezen, maar ik wilde het erg graag nog eens lezen (en in mijn kast zetten). Het enige wat ik me nog van De Noodzaak kon herinneren was dat het over een winkel ging en als mensen daar iets kochten, deed dat iets met ze. En dat het een tof boek was.

Mijn herinnering heeft me niet bedrogen: in De Noodzaak opent een winkel in van-alles-en-nog-wat in het kleine stadje Castle Rock. De bewoners zijn aanvankelijk sceptisch, zoals ze altijd zijn over nieuwkomers. Maar uiteindelijk vallen ze stuk voor stuk voor de charmes van verkoper Leland Gaunt en zijn prachtige winkelwaar. Iedereen kan er vinden wat hij of zij altijd al had willen hebben. Niets is echter wat het lijkt; de charmante winkeleigenaar verkoopt iets niet voor niets en met elke aanschaf moeten de klanten naast betalen ook een tegenprestatie doen. ‘Grapjes’ noemt Gaunt het. Maar door de opeenstapeling van die ‘grapjes’, die heel wat akeliger zijn dan aanvankelijk wordt verteld, dreigt het al snel heel erg mis te gaan in het kleine stadje.

Er komen heel veel personages in dit boek voor. Daar moet je wel een beetje tegen kunnen. Voor mij komt het stadje zo alleen maar meer tot leven, al moet ik bekennen dat ik af en toe ook niet meer wist of het nu over de vrouw van de advocaat of de vrouw van de wethouder ging. In de climax van het boek tuimelen de personages (soms zelfs letterlijk) over elkaar en gaat het steeds sneller. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en het lezen gaat dan ook steeds sneller. Is de sheriff nog op tijd? Wat zit er in die hanger om de nek van Polly? Draait de wethouder nu compleet door?

Het is een dik boek, veel personages en de extreme gebeurtenissen zijn soms wel heel erg out of the box bedacht. Ik vind dat juist het heerlijke van Stephen King en kan hier nog wel twintig soortgelijke boeken van lezen. Heb ik even geluk dat dit de meest productieve schrijver ter wereld is.  

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

In cold blood

Verrassend pakkend

Ik heb dat soms met boeken: ben er wel nieuwsgierig naar, maar voel niet direct de behoefte om het te lezen. Heeft denk ik vooral met verwachtingen te maken. Ik verwacht dan dat ik te moeilijk vind, niet interessant genoeg of te langdradig. En dan kies ik er maar voor het te laten staan.

Een vriend van mij vertelde over dat hij In cold blood had gekocht, van Truman Capote. Dit is dus zo’n boek. Ik was er wel nieuwsgierig naar, maar dacht dat ik het te moeilijk geschreven zou vinden en te vervelend. Na het zien van de film Capote heb ik geen hoge pet op van de auteur, akelig omhooggevallen mannetje.

Nadat hij het eerst zelf uitgelezen had, kreeg ik het boek in mijn handen gedrukt. Weer opnieuw die vreemde combinatie van weerstand en aantrekkingskracht. Op een vrijdag, in de zon in de tuin, met een lekker koud biertje ernaast, toch maar aan begonnen. Vier dagen later had ik het uit.

Capote schrijft over de viervoudige moord van de familie Clutter eind jaren vijftig in een klein dorpje in Kansas. Vader, moeder, zoon en dochter zijn ’s nachts in eigen huis doodgeschoten. Zonder duidelijk motief. En niemand heeft iets gezien of gehoord. De politie tast in het duister. Tot ze uiteindelijk op twee jonge manen stuiten: Perry Smith en Dick Hickock.

Het is een waargebeurd verhaal, maar Capote heeft zijn inlevingsvermogen en fantasie daar gebruikt waar er hiaten in het verhaal zaten. Daarmee heeft hij een zeer pakkende en boeiende roman geschreven. Je krijgt (bijna) sympathie voor maniak Perry Smith, één van de daders. En je leeft mee met rechercheur Dewey en de angstige dorpsbewoners.

Ik werd direct gepakt door het verhaal. Het was alsof ik naar een documentaire zat te kijken waarin een reconstructie van de moord en alle stappen ervoor en erna werd gedaan (in plaats van kijken was het dan lezen, natuurlijk). Ik was bang dat het ingewikkeld opgeschreven zou zijn, met moeilijke woorden en een hoop poespas. Niet het geval. Het is wel heel uitgebreid en beschrijvend omschreven, daar moet je van houden. Het duurt heel lang voor de moord wordt gepleegd in het boek en nog veel langer voor de daders gepakt worden en ze hun verhaal doen. Maar dat vond ik helemaal niet erg.

Mooi als een boek je kan verrassen.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes