#boekperweek

Twee jaar terug las ik de hashtag #boekperweek op twitter: lees een boek per week. Oftewel 52 boeken per jaar. Dat leek me wel een leuke uitdaging. In 2015 kwam ik twee boeken tekort, ik bleef steken op 51 stuks (dat jaar had 53 weken). En ook in 2016 is het me net niet gelukt en is het bij 49 stuks gebleven.

Maar dat maakt niks uit, het is gewoon leuk om te doen. Dus ook dit jaar zal ik er voor gaan, al ga ik niet ‘gedwongen’ lezen om maar tot dat aantal te komen, het moet wel leuk blijven.

Al met al was 2016 wel een goed leesjaar. Leuk om al die boeken eens op te stapelen; wauw! Een hogere stapel dan ik verwacht had! En dit zijn ze niet eens allemaal (geleende boeken, luisterboek, boek al weggebracht aan tweedehands winkeltje). Zoals je ziet best trots op die stapel!

Mooi jaar met mooie boeken. Hex en Het smelt waren absolute hoogtepunten. Ook van Anna en De kunst van het veldspel heb ik enorm genoten. De reis van de fakir en De haas met de amberkleurige ogen vielen tegen. Ik heb maar liefst drie boeken in de draken-serie gelezen, dit jaar komt het laatste deel uit! Stephen King kwam ook weer een paar keer voorbij, net als Annejet van der Zijl.

Voor komend jaar heb ik genoeg om naar uit te kijken. Ben alweer met het derde boek bezig (lig dus op schema voor #boekperweek). Mijn bakje met ‘nog te lezen’-boeken staat dankzij een opruiming van zuslief en een fijne kerstmis nog lekker vol. Misschien dat ik me, na het leeglezen van mijn ‘te lezen’-vakje, maar eens moet richten op het wensenlijstje dat ik in een notitie op mijn telefoon heb staan. Er komen alleen maar boeken bij, in plaats van dat het lijstje korter wordt!

Ik wens iedereen een fijn boekenjaar met veel leesplezier en literaire, romantische, spannende, fantasievolle, boeiende boektoppers!

 

Weer een gratis boek!

Rode liefde cadeauAlweer een gratis boek! Ditmaal een cadeautje van Ambo Anthos Uitgevers; “Beste Josine, wij dachten dat deze roman wel iets voor jou zou kunnen zijn? Echt een heerlijk boek voor de zomer namelijk!” Nou, supertof dat ze bij Ambo Anthos aan me denken!

Ik heb al veel goede boeken van Ambo Anthos gelezen, de laatste was Geachte heer M. De trilogie van Jon Kalman Stefansson heeft diepe indruk op me gemaakt en zowel Het huis op de klif als De vrouw van hierboven waren verrassende leespareltjes.

Wat dat betreft heb ik dus goede hoop voor Rode Liefde! Dankjewel Ambo Anthos!

Leuk, interessant en met vlagen ronduit hilarisch: Tilburgs literair festival TiLt

tweet1

Ik had er zin in, hoor, gisteravond. Ik ging vooral voor meneer Van Dis, zoals ik al in het blog van gisteren schreef. Die heb ik gezien en hij viel zeker niet tegen! Zelfs nog kunnen uitbrengen tegen hem dat ik het leuk vond om hem te ontmoeten!

tweet2tweet3Nog even in het kort: TiLt is een literair festival in Tilburg. Tijdens de Boekenweek draait het vier dagen lang om literatuur en poëzie. Op zaterdagavond was het groot feest in 013 in alle zalen. Gasten waren onder andere Adriaan van Dis, Tom Lanoye, Ilja Leonard Pfeijffer, Ellen ten Damme, Karin Bruers, Jasper Mikkers.

Ik begon de avond begon in de grote zaal. Tom Lanoye zou een half uur uit eigen werk voordragen. Ik ken eigenlijk alleen het Boekenweekgeschenk van deze Vlaamse schrijver. En daar was ik toen niet meteen kapot van. Voor het optreden van Lanoye schoven er ineens allemaal in wit geklede mensen op het podium. Met lampjes in hun haar en op hun hoofd. Met reisgidsjes en landkaarten in hun handen. In het programmaboekje staat inderdaad dat eerst nog Black & Blow gaan optreden. Ik hield mijn hart vast…

tweet4tweet5Het duurde ongeveer een half uur en ik mag hopen dat men niet mijn gezichtsuitdrukking heeft gezien. Mijn god, wat had ik een moeite met het inhouden van mijn lachen! Moderne kunst zeker, ik zal het wel niet begrijpen. Ik vond het vooral stom. Het pianootje kon ik nog wel waarderen, al was dat redelijk hysterisch. Toen de bladblazers kwamen heb ik maar een hand voor mijn mond geslagen, ik hield het niet meer!

tweet6

Vraag me af wat ze nu wilden uitbeelden. De vergankelijkheid van de wereld? De wereld is zo groot maar ook weer klein? Ehm… verscheur je reisdromen want op een dag waait alles weg?? #moeilijk!

Nou goed, na de bladblazers kwam daar Tom Lanoye de zaal in rennen, letterlijk. Hij kwam direct van een repetitie in Amsterdam af en had zijn jas nog aan. Desondanks was hij ontzettend enthousiast. Hij las voor uit het boek van datzelfde toneelstuk, een bewerking van Hamlet van zijn hand. Hij las ook voor uit zijn meest recente roman en had de lachers op zijn hand in de zaal. Vooral tijdens het voordragen van zijn gedicht over de ‘speciale liefde’ voor het wielrennen (en dan met name het achteraanzicht van de strakke wielrenbroekjes). Helaas werd hij bruut afgebroken toen hij een andere Shakespearebewerking wilde gaan voordragen: de tijd was om.

tweet7Lanoye werd meteen doorgeleid naar de kleine zaal voor een gesprek met Adriaan van Dis over reizen en Zuid-Afrika. Het was druk in de zaal, zelfs op het balkon stond het vol. Ik stond in een hoekje, als ik wat van links naar rechts wiebelde op mijn tenen kon ik dan weer het linkeroor van Lanoye zien, dan weer de rechterschouder van Van Dis.

tweet8tweet9Het publiek was op zich al een attractie. Zoals gezegd niet echt mensen die een poppodium als 013 gewend zijn. Eigenlijk waren het allemaal typische bibliothecarissen-docenten Nederlands-docenten Maatschappijleer-GroenLinksfanatici-vrouwen met asymmetrische kapsels. Ik ging de tweed jasjes en gebatikte gewaden met regenboogkleurige brilmonturen maar braaf uit de weg, want ze waren redelijk meedogenloos in het vooraan willen staan.

tweet10Mijn heupen zijn nog steeds niet geweldig, maar er waren gelukkig genoeg plekken waar ik kon gaan zitten. In de grote zaal stonden heel gezellig tafeltjes en genoeg stoelen, in de foyer was ook makkelijk een kruk te vinden toen ik de drukke kleine zaal verliet. Even een biertje en wachten op de signeersessie.

tweet11Gelukkig is de hersenactiviteit bij de grijze bollen niet al te hoog meer, dus het duurde even voor ze door hadden dat er gesigneerd werd. Door elke keer een onopvallend stapje naar voren te zetten, stond ik ineens vooraan in de rij! Woehoe! “Ik vind het ontzettend leuk om u te ontmoeten!” Zonder echt antwoord te geven, kreeg ik een handdruk van Adriaan van Dis en vroeg hij mijn naam. Hij vroeg me vervolgens wat de datum van vandaag was, maar ik was alleen nog maar in staat om stompzinnig terug te grijnzen. Starstruck!

tweet12Ik stap uit de rij voor Van Dis, stop zijn boek in mijn tas terwijl ik naar de rij ernaast schuifel, haal in dezelfde beweging het boek van Lanoye uit mijn tas en sta alweer vooraan. Hoppa! Professioneel-laten-signeren-wedstrijd zou ik winnen, hoor! Bij het weglopen uit de rij met een tevreden glimlach op mijn smoel, hoor ik de vrouw achter me tegen Lanoye zeggen “Ja hallo, wat was dat boekje nou waar je het net over had?” Ze had niets om te signeren bij zich, wilde gewoon nog iets weten over wat hij een half uur ervoor had gezegd. En dan vooral niet te subtiel vragen of je vraag van een intro voorzien, nee gewoon bam! In his face! Ik benijdde de schrijvers niet, hoor. Het was echt lopende band werk. En dan heb je dus ook nog van dit lompe figuren ertussen die eigenlijk niets om de schrijvers geven, maar wel even iets moeten zeggen, omdat ze vinden dat dat moet kunnen.

tweet13tweet14Het voordeel van als eerste aan de beurt zijn bij het signeren, is dat ik alle tijd had om een plekje te vinden in de grote zaal voor het interview met Van Dis. Ik vond zelfs een plekje helemaal vooraan! En ik vond het geweldig om de beste man eens van dichtbij en in het echt te zien. Het interview zelf was geen hoogvlieger, maar door de professionaliteit van de gentlemaneske Van Dis bleef het toch lekker lopen en was het erg grappig.

Op de vraag of hij reist om te schrijven gaf hij een mooi antwoord. “Dat niet zo zeer. Maar als ik reis en ik beland in een vreemde situatie, dan gaat er een knop om in mijn hoofd. Ik treedt als het ware buiten mezelf en observeer wat er gebeurt. Ik word een notulist van het vreemde. Zonder reizen, zou dat niet gebeuren.” Ik vond dat wel herkenbaar, dat was namelijk precies wat ik deed de hele avond in 013; het vreemde notuleren!

tweet16Na het interview had ik gezien waar ik voor gekomen was. Er was verder in het programma geen rol meer weggelegd voor Van Dis en ik geloof niet dat hij nog lang is blijven hangen. Misschien wel, ik heb ‘m in ieder geval niet meer gezien.

Ik ben doorgelopen naar Stage1 voor een dichtsessie van ons stadsdichter Jasper Mikkers. Onderweg liep ik nog langs twee meisjes in het wit die in een lege foyer hartstochtelijk aan het dansen waren voor een jongen die (wellicht per ongeluk) op de stoel voor hun was gaan zitten. Raar… Maar niets van dat had me kunnen voorbereiden op wat ik bij Jasper Mikkers zou gaan zien. Dansen op poëzie (want dat was het) raar? Ach nee joh, dan heb je Mikkers nog niet gezien! Of beter gezegd, The Jasperience, zoals het genoemd werd.

tweet17tweet18Een man op saxofoon, twee kunstenaars die op de muziek en de poëzie, voorgelezen door Jasper Mikkers, aan het schilderen/krijten zijn. Jaja. Mikkers’ gedicht (of gedichten, geen idee) raken kant noch wal, op een gegeven moment was hij allerlei woorden die rijmen op –oren aan het opnoemen: “…Carnivoren! Postkantoren! Verloren! Noren! …run! …un! Unnnnnn! Nnnnn!” Dat laatste dus licht kreunend.

De man met houtskool had zich van achter zijn oren tot zijn polsen in zwarte inkt gedoopt (ik was eerst nog bang dat het een tatoeage was, of een wel zeer recente brandwond) en stond met een staaf houtskool in de mond te pielen met kleine kriebellijntjes, refererend naar de improvisatie van de saxofonist op dat moment. De andere man probeerde hardnekkig nog verf uit lege tubes te krijgen, waardoor je continue een luid ‘pffrst!’ door de muziek en het gedicht heen hoorde. Raar!

tweet19Oh, maar als je denkt dat dat raar is, dan was dit eigenlijk nog niets! Mikkers ging steeds harder roepen, de man met kwasten trok het overhemd uit van Mikkers en begon op zijn lijf te schilderen. De houtskool man lag nu op zijn knieën een lange smalle strook papier op het podium te bekrassen, ondertussen zijn zwart gekleurde tanden bloot grimassend. Met verf op de borst schreeuwde Mikkers naar het publiek: “Strijkstok! Aangekleefde kreeft!” Helemaal opgaand in het moment “Blauw geverfde anus gootsteen!” stond hij met zijn arm te zwaaien, papieren in zijn had die langs de dikke verfklodders op zijn borst gingen en dat vervolgens het publiek in katapulteerden. Een vrouw voor me kregen een grote klodder wit in heur haar! Dan een solo van de saxofonist, Mikkers staat te dansen (check dit filmpje: The Jasperience), roept daarna nog wat naar het publiek en ineens is het af.

tweet20Wtf…???

tweet21Heb er enorm om moeten lachen, maar was erna ook daadwerkelijk kapot op. Toen ik na deze circusact de grote zaal weer in liep en ik hoorde Ilja Leonard Pfeijffer voordragen, toen was ik er zo klaar mee.

Klaar met moeilijk, met kunst en gedichten die ik maar niet begrijp. Klaar met al die mensen die er ook geen snars van begrijpen, maar net doen alsof ze dat wel doen. Die zelfs €350 betalen voor een houtskooltekening met een techniek die wij vroeger als kind al deden: ‘trek willekeurige lijntjes en kleur dan de vakjes in!’ “Oh ja, maar ik vind het echt mooi!” zeggen ze dan. Nog mooier zijn de mensen die dan achteraf tegen elkaar zeggen “Ik had ook wel willen bieden…” Wannabe’s…

Maar… Ga ik volgend jaar weer naar TiLt? Vond ik er dan niks aan? Jawèèèèl…! Vond het juist enorm vermakelijk! En ik heb twee schrijvers van dichtbij mee mogen maken, heb enorm gelachen om publiek en acts. Na vier uur was ik er wel klaar mee, maar als het uitkomt ga ik volgend jaar weer, hoor. En dan eens zien welke handtekeningen ik dán kan scoren!
1947659_10202983754612337_695221638_n

1970846_10202983755092349_1669245366_n

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Boekenweekbuzz!

boekenweekboekenIk ben dol op de Boekenweek. Niet alleen omdat je er een gratis boek bij krijgt, maar omdat er (waarschijnlijk juist daardoor) een prettige buzz hangt in de boekenwinkels. Mensen hebben er weer zin in, in lezen. Ze snuffelen enthousiast tussen de grote stapels bestsellers, Nederlandse literatuur en thrillers. Lezen is in de Boekenweek cool! Of althans, zo lijkt het. Ik vind lezen altijd cool, maar goed, dat is een ander verhaal.

Anyway, op dag 1 van de Boekenweek stond ik dus ook te snuffelen tussen de boeken in de boekenwinkel. Eerlijk gezegd had ik voor mezelf thuis al bepaald welke boeken ik wilde gaan halen, want ik weet dat als je mij los laat in een boekenwinkel, ik ook los ga! Nee, nu had ik thuis al netjes in het foldertje van Buitelaar (de boekenwinkel in Goirle) gekeken en aangekruist welke boeken ik wilde hebben.

Aangezien het Boekenweekgeschenk door Tommy Wieringa is geschreven dit jaar, leek het me mooi om mijn collectie Wieringa aan te vullen met de boeken die ik nog niet had. Dus eenmaal in de winkel liep ik recht door naar het Tommy hoekje en pakte ik doelgericht de twee bundels die ik nog niet in bezit heb. En dan rechtstreeks door naar de kassa. In het voorbijgaan van enkele tafels streelde ik nog liefkozend over boekomslagen die naar me leken te fluisteren als sirenes in de branding naar verloren zeemannen: ‘pak me! Neem me! Lees mijn achterflap eens! Je weet dat je dat wil, houd je nu maar niet in…’ Nee! NEE! Ik heb me weten in  te houden.

Tevreden over mezelf en met mijn nieuwe aanwinsten stond ik in de wachtrij voor de kassa achter een oude zeur die qua ‘enthousiasme’ voor het Boekenweekgeschenk niet onder zou doen voor Maarten van Rossem: “Oh en krijg ik dat dan zomaar gratis mee? Nou nou…”. Sjongejonge, misschien toch niet zo’n buzz als ik gedacht had. Ik was geneigd om hard over haar schouder te roepen (er van uitgaande dat ze vanwege haar leeftijd waarschijnlijk ook in de categorie hardhorend zou passen) “Het hoeft niet, hoor!!” Heb me uiteraard netjes ingehouden, opnieuw!

Eenmaal aan de beurt ging ik echter alsnog los. Nog voor de arme verkoper de kans kreeg om mij het gratis boekje aan te bieden, riep ik meteen (nog een beetje in de ‘ik moet dat oude mens toeschreeuwen’-modus denk ik) “én het Boekenweekgeschenk én het Boekenweekessay én dat boekje van Adriaan van Dis dat in jullie folder stond!” Hoppa! Gelukkig vond de verkoper mijn enthousiasme wel grappig en laadde hij grijnzend mijn tasje vol. Zo. Vijf boeken in the pocket!

Deze week dus helemaal losgegaan met lezen. Het Boekenweekgeschenk is al uit, het essay van Jelle Brandt Corstius ook (vond ik trouwens hi-la-risch!), ben nu bezig in meneer Van Dis. Vanavond ga ik naar een Boekenweekfeest in 013 in Tilburg en meneer Van Dis komt ook, wie weet kan ik een praatje met hem aanknopen! Alhoewel ik waarschijnlijk niet weet wat ik moet zeggen en er als een giebelende bakvis naast blijf staan (beetje sneu)… To be continued!