De vrouw die een jaar in bed ging liggen

Flauw niemendalletje

Bij dit soort boeken heb ik altijd het gevoel dat ik dan ook wel boeken kan gaan schrijven. Klinkt misschien zelfingenomen, maar ik vind dit boek zo weinig inhoud hebben, dat het schrijven ervan me heel makkelijk lijkt. En toch is het volgens mij best goed verkocht. En vinden het veel mensen het toch best grappig. Ik? Ik vind het maar een flauw niemendalletje. Ik heb het wel uitgelezen, dus echt heel slecht was het niet. Maar meer kan ik er ook niet echt over zeggen.

Midlifecrisis, empty nest syndroom, psychische inzinking; nog steeds heb ik niet echt een idee waarom hoofdpersoon Eva besluit een jaar lang in bed te blijven liggen. Ze doet er ook heel spastisch over, wil zelfs niet over de vloer naar de badkamer lopen. Dan bedenkt ze een of andere krankzinnige constructie waarbij ze de bedlakens over de vloer uitspreidt, waardoor ze het idee heeft tóch nog in bed te zijn als ze naar het toilet moet.

Nou goed, mevrouw blijft dus in bed liggen en ontmoet gek genoeg daardoor allerlei leuke mensen die haar nieuwe vrienden worden. Haar echtgenoot die altijd alles wat ze deed ‘for granted’ hield, beziet haar door een andere lens en ook haar schoonmoeder en eigen moeder leren haar op een andere manier kennen. De verveelde tweeling die pasgeleden uit huis is gegaan, ontdekken dat lieve moeders niets meer voor hun doet, maar hun doet dat dan gek genoeg weer helemaal niets. Ze blijven de verwende, onsympathieke post-pubers uithangen.

Tja ik weet het niet, ik vond gewoon niemand in het boek echt aanspreken. Verveelde, egocentrische mensen. Allemaal. Ook Eva in haar bed. Je kunt toch wel iets beters verzinnen, denk ik dan bij mezelf. En over het einde ben ik al helemaal niet te spreken. Blijkbaar wist schrijfster Sue Townsend het toen ook allemaal niet meer.

Voor op vakantie is een niemendalletje tussendoor best leuk en vermakelijk. Bij dit boek vond ik het echter een beetje zonde van de tijd. Ik zou ‘m niemand aanraden. Sorry.

De eerste dag

Flauw liefdesromannetje dat te lang duurt

De eerste dagJongen en meisje beleven een romantische nacht. Daarna scheiden hun wegen, maar ze houden als vrienden contact. Het zijn twee verschillende persoonlijkheden: hij is hip en outgoing, zij introvert en een boekennerd. Zij is al die tijd heimelijk verliefd op hem. Ergens weet hij dat ook wel, maar doet er verder niets mee. Hij werkt de dames af alsof ie aan een lopende band staat en zij verpietert in een slechte, liefdeloze relatie.

Zoals dat hoort in een boek komt er dan toch een twist; jaren gaan voorbij. Dingen gebeuren. De vriendschap blijft en verandert in… ja in wat eigenlijk? Het verandert! Ze lijken de liefde dan eindelijk bij elkaar gevonden te hebben, maar dan…

Nou goed, meer kan ik er niet over vertellen zonder de lol er helemaal uit te halen. Ik denk dat je uit bovenstaande omschrijving al een beetje kunt herleiden dat ik er niet veel aan vond. De jongen is een vervelende patser, arrogant en praatjesmaker. Zij is een slome trien die het allemaal maar toelaat. Bwegh. Nee, geen personages die mij pakken. En dan draaien ze ook nog eens ellenlang om elkaar heen. Hashtag: duurt lang!!

Ik was dan ook verbaast dat ik Nicholls nieuwe boek, Wij, bij de boekentafel van De Wereld Draait Door voorbij zag komen. “Opnieuw een meesterwerk!” Oftewel, ze vonden De eerste dag ook al zo goed. Ahum… Oké dan, smaken verschillen. Maar na het lezen van De eerste dag ben ik niet meteen enthousiast om Wij te gaan lezen.

Een affaire in Cornwall

Prima vakantieboek

Een affaire in CornwallEen affaire in Cornwall is een boek dat ik gewonnen heb. Een gesigneerd boek van Liz Fenwick. Ik ken Fenwick niet, dus echt onder de indruk ben ik niet van de handtekening op het titelblad; eerst maar eens zien of het iets is.

De cover is in de stijl van de boeken van Santa Montefiore; een kleurrijk, sprookjesachtig landschap. Als ik de achterflap lees, doet me dat ook meteen denken aan Montefiore. Een jonge Amerikaanse vrouw laat haar toekomstige bruidegom bij het altaar staan. Om de schaamte te ontvluchten reist ze af naar Engeland. In Cornwall neemt ze een baantje aan van een warhoofdige botanicus in een oud landgoed. Als de beste man plotseling overlijdt en ze van zijn nukkige zoon nog enkele dagen de tijd krijgt om de administratie rond te krijgen, begint een zoektocht naar de redding van het landgoed.

Eigenlijk is al vanaf de eerste pagina waarop de nukkige zoon verschijnt, duidelijk wat er gaat gebeuren. Een soort van Pride & Prejudice: juist de man die Jude het meest veracht, blijkt diepere beweegredenen te hebben dan aanvankelijk gedacht en ze voelt zich (uiteraard tegen haar zin in) enorm tot hem aangetrokken.

Zowel Santa Montefiore als Liz Fenwick schrijven natuurlijk mierzoet. Toch kan ik daar op zijn tijd goed van genieten. Ik vind Montefiore beter schrijven, daar lijken de verschillende elementen beter in balans. Fenwick snijdt af en toe de bochten te snel af waardoor het de natuurlijke flow van het verhaal verstoord en soms wel erg snelle conclusies worden getrokken.

Wat mij betreft is Een affaire in Cornwall een prima vakantieboek; niet te moeilijk en romantisch. Ik zou echter niet snel nog iets van Liz Fenwick lezen, daar heeft ze me niet voldoende van overtuigd. Als ik zin heb in een zoet vrouwenboek, dan kies ik liever voor Montefiore.

De dochter van de imker

Wegdromen met Santa Montefiore

De dochter van de imkerLiteratuur, thrillers, non-fictie; ik lees alles wat los en vast zit. Ook romantiek dus. De boeken van Santa Montefiore zijn altijd garantie van intriges en romantiek. Heerlijk zwijmelen op de bank en meeleven met de personages in het boek.

Zo ook in De dochter van de imker. Alhoewel ik betere boeken heb gelezen van Montefiore (Onder de Ombu-boom en De vuurtoren van Connemara), is ook dit weer een geslaagd wegdroomboek.

In 1937 trouwt de jonge Grace Hamblin met haar jeugdliefde Freddie, maar intussen koestert ze heimelijk een vurige liefde voor een knappe artistocraat van wie ze weet dat hij nooit van haar zal zijn. Als Freddie acht jaar later uit de oorlog terugkeert als een gebroken man die bovendien een groot geheim met zich meedraagt, is er van hun huwelijk weinig meer over.

In 1973 is Trixie Valentine verliefd op Jasper, zanger van een Britse rockband die de zomer doorbengt op het kleine eilandje bij de kust van Cape Cod waar Trixie is opgegroeid. Gefrustreerd door haar beschermde, geïsoleerde jeugd van Trixie het plan op er na de zomer vandoor te gaan met haar geliefde. Ze wil niet zo worden als haar moeder Grace, die duidelijk niet gelukkig is in haar huwelijk en zich uitleeft in bijen houden en het aanleggen van tuinben voor de rijkere eilandbewoners. Ze snapt niets van haar moeders obsessie met bijen en verlangt naar een groots en meeslepend leven. Tot ze eracter komt dat de zwijgzame Grace een pijnlijk verleden met zich meedraagt.

In het begin moest ik erg wennen aan de opstandige houding van dochter Trixie, zo overtuigd van haar grote liefde na enkele weken kalverliefde. De korte lijntjes die gecreëerd zijn in het verhaal, het schijnbare toeval en de snel getrokken conclusies even daargelaten, kwam ik echter al snel in het verhaal.

De kunst van Montefiore is, om haar boeken als een film voor je ogen af te laten spelen. Of haar verhalen zich nu afspelen op de Zuid-Amerikaanse vlaktes, aan de grillige kust van Ierland of op een klein eilandje voor de Amerikaanse kust; je ziet de landschappen voor je. Je voelt de wind op je huid, je ruikt de geurige bloemen, etc. De problemen van de hoofdpersonen zijn soms wat vergezocht, maar de emoties zijn altijd herkenbaar. Daardoor word je al snel het verhaal ingesleurd en leef je mee tot de laatste pagina.

De dochter van de imker is een heerlijk boek om bij weg te dromen. Niet te ingewikkeld of moeilijk, perfect om in de strandtas mee te nemen naar een zonnige vakantiebestemming!

Thanks for the memories

Cecelia Ahern – Thanks for the memories: een beetje té…

Thanks for the memoriesJoyce Conway uit Dublin ervaart een overweldigend gevoel van déjà vú. Na een kort verblijf in het ziekenhuis en het mislukken van haar huwelijk trekt ze in bij haar oude vader, die bij de lezer zeer op de lachspieren werkt. Het duurt niet lang of Joyce realiseert zich dat ze is veranderd. Van de ene op de andere dag beschikt ze over een rijkdom aan informatie over onderwerpen die haar voorheen nooit interesseerden, en ontwikkelt ze een compleet andere smaak. ’s Nachts droomt ze over een blond meisje dat ze nooit eerder heeft gezien. Daar komt bij dat ze steeds weer een man tegen het lijf loopt die haar bekend voorkomt, hoewel ze zeker weet hem nooit eerder te hebben ontmoet: Justin Hitchcock, een gescheiden Amerikaanse kunsthistoricus.

Al tweemaal eerder las ik boeken van Cecelia Ahern: P.S. Ik hou van je en De tijd van mijn leven. Beide boeken hebben een hoog zwijmelgehalte en vereisen de nodige dosis fantasie van de lezers. Ik verwachtte dus niets anders bij dit boek, dat ik in een morsig boekenwinkeltje op Mallorca kocht, vol met Engelstalige boeken in een ogenschijnlijke chaos opgestapeld langs muren, kasten en trapjes en met een knorrige Engelsman als verkoper. Ahern, dacht ik bij mezelf, dat is goede vakantielectuur: niet te moeilijk, waarschijnlijk een lief verhaal en zo uit. Meenemen dus! Tot zover mijn beweegredenen.

Tijdens het lezen van De tijd van mijn leven had ik in eerste instantie erg veel moeite met het fantasie-aspect van het verhaal. Datzelfde ervaar ik nu weer met Thanks for the memories. Joyce ondergaat een bloedtransfusie. Ze ontvangt niet alleen het bloed, maar ook enkele herinneringen en eigenschappen van een dan nog totale vreemdeling. Uiteraard loopt ze die vreemdeling wel binnen no time tegen het lijf en dan begint een soort van kat-en-muisspelletje tussen hem en haar.

Het is me allemaal te ver gezocht. Plus, de hoofdpersonen blijven zo lang om elkaar heen draaien; het duurt maar en het duurt maar. Ook vervelend. Het enige waar ik wel erg hard om moest lachen is de vader van Joyce en wat die man allemaal uitkraamt. Dat is echt een verdienste van Ahern, om die typische Ierse humor te verwoorden en het personage op papier werkelijk te laten worden.

Waar ik halverwege De tijd van mijn leven van mening van mening bijdraaide en helemaal meeging in de fantasievolle roman en het mierzoete verhaal, blijf ik deze keer onveranderd. Op de personages van de pa van Joyce en de schoonzus van Justin (een hysterische Italiaans-Amerikaanse vrouw met big hair and big nails!) na, is het me gewoon… té. Het is té zoet, té ver gezocht en duurt té lang. Jammer.

De tijd van mijn leven

Cecelia Ahern – De tijd van mijn leven: leuk feel good boek

De tijd van mijn levenLucy Silchester komt thuis van haar werk en vindt een envelop op haar deurmat. In de envelop zit een uitnodiging voor een ontmoeting met haar leven. Maar Lucy, te druk met het ontwijken van haar familie en vrienden en het schelden op haar werk, mist de afspraak.

Cecelia Ahern laat in De tijd van mijn leven op charmante wijze en met veel humor zien wat er kan gebeuren als je jezelf voorbijloopt. Het is opnieuw een betoverende roman van de schrijfster van PS: Ik hou van je, waarvan inmiddels 150.000 exemplaren zijn verkocht.

Eerlijk gezegd had ik tijdens het lezen wat moeite met het leven van Lucy. Als je zo de omschrijving van het boek leest, ga je er vanuit dat het om een cryptisch begrip gaat of een metafoor. Maar nee, Lucy ontmoet echt haar  leven. En haar leven heeft de vorm van een stinkende, onverzorgde, chagrijnige  man.

Het was me de eerste hoofdstukken wat te ver gezocht. Ik kreeg meteen visioenen van een soort van Nanny McPhee die, naarmate het beter gaat met de kinderen waar ze voor zorgt, minder lelijk wordt in de loop van het verhaal. Het leven van Lucy vond ik maar een zwakke rip off daarvan.

Nu komt de grote ‘maar’; maar wat een leuk boek is het toch!! Toen ik me overgaf aan de fantasie van Cecelia Ahern en haar meeslepende, liefdevolle personages en haar humor, heb ik echt met volle teugen genoten van dit boek. Je leeft al snel met Lucy mee en ondanks dat ze altijd en overal de makkelijkste weg kiest en voor alle problemen vlucht, sta je toch als lezer aan haar kant. Het boek las makkelijk weg en aan het einde van het verhaal voelde ik me bijna schuldig voor mijn negatieve gevoelens aan het begin van het boek. Ver gezocht en te fantasievol? Misschien. Lief en ontzettend grappig? Zeker! Een absoluut feel good boek en eentje om heerlijk om te giebelen als je op het strand ligt deze zomer.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl