Pride and prejudice

Om in je hart te sluiten en altijd van te blijven houden

Als tiener begreep ik er niet zoveel van, hoor; dat gedweep met Mr. Darcy. Mijn moeder keek naar de BBC-serie Pride and Prejudice (met Colin Firth als Arsy Darcy) en ik keek wel met een schuin oog mee, maar vond het vooral ‘saa-haai!’. Alleen maar gepraat, blablabla, en een man met te grote bakkebaarden.

Sindsdien heb ik de serie nooit meer gezien, maar wel eens stukjes. En dan begon ik die man met bakkebaarden toch meer te waarderen. Toen kwamen natuurlijk de Bridget Jonesfilms, waarin Firth ook al een Arsy Darcy speelde. Toen was ik om; wat een leuke man!

Maar goed, dat Pride and Prejudice, dat ‘ge-blablabla’, daar had ik niet zo’n behoefte aan. Tot een vriendin onlangs tegen me zei “Je móet dat boek echt lezen! Het is geweldig!” Hmmm…. Zal ik me er dan toch aan wagen? Dan toch wel in het Engels, taalpurist als ik ben, en dan ook wel met een beetje een mooie cover. Als ik het dan niks vind, staat het in ieder geval mooi in de kast.

Ik had een saai, duf verhaal verwacht, met veel te lange dialogen en oninteressante non-ontwikkelingen. Maar neee! Helemaal niet! Het was inderdaad geweldig! Het is komisch (de moeder en de vreselijke zussen), tragisch (ach arme Jane en wat een nare zussen heeft die Mr. Bingley toch!) en romantisch (oh ja, Mr. Darcy, zucht, zwijmel, hm-mm, ja die!). Betoverende landhuizen, sprookjesachtig Engels landschap, schommelende rijtuigen, hysterische moeders, kanten kraagjes en wapperende bakkebaarden. En geen moment saai. Verre van.

Over het algemeen ben ik geen fan van romantische boeken (met uitzondering van een guilty pleasure Santa Montefiore op z’n tijd), vind ze vaak te zoet en voorspelbaar. Maar Pride and Prejudice is wat mij betreft the mother of all romantic books. En dat bedoel ik juist positief; alle andere romantiek steekt er vanaf nu maar zwakjes bij af (ik overdrijf natuurlijk, maar ben nu eenmaal vol van dit boek). Pure drama, meeslepende dialogen en personages om in je hart te sluiten en altijd van te blijven houden.

PS: de betreffende BBC-serie heb ik inmiddels ook weer eens bekeken. Smullen!

 

The blade artist

He’s back!

Op vakantie zag ik ‘m al liggen; ‘de nieuwe’ van Irvine Welsh. The blade artist; goede titel. In de snelheid lees ik op de achterflap dat het verhaal gaat over een in Amerika wonende Schot die door omstandigheden weer terugkomt in Edinburgh. En dat ook de bekende personages van Trainspotting een kleine rol speelden in het verhaal.

Leuk! Leuk! Leuk! Hebben! Hebben! Hebben! Maar op vakantie moet ik ook altijd aan mijn vakantiebudget denken (en het feit dat ik thuis nog een hele plank vol heb staan met nog te lezen boeken), dus for now even laten staan.

In het kort: Jim woont in Amerika met zijn vrouw en twee dochtertjes. Hij is een succesvol kunstenaar en praat niet graag over zijn verleden. Op een dag wordt hij gebeld en moet hij terug naar Edinburgh voor een begrafenis, de stad waar hij vandaag komt en waar zijn verleden bijna letterlijk op de loer ligt. Hij besluit te gaan en zo snel mogelijk weer terug te keren naar Amerika. Maar eenmaal in Edinburgh kan hij zijn verleden niet van zich af schudden en het is niet zo zeer meer de vraag of hij zijn verleden kan ontlopen, als wel wanneer hij de conforntatie met vroeger aan zal moeten gaan.

Afgelopen kerst was The blade artist dan eindelijk van mij. Uiteraard lees ik Welsh in het Engels (of eigenlijk Schots). En het duurde even voor ik het door had, zoals ook ongetwijfeld de bedoeling was van Welsh), maar die bedeesde Amerikaans-Schotse kunstenaar is niemand minder dan… Francis Begbie! Franco! Inderdaad! De agressieveling uit Trainspotting en Porno (het vervolg op Trainspotting). Wááááát??? Ge-wel-dig! Echt super om weer over die mafketel te lezen en hoe hij zich groothoudt in Edinburgh met zijn nieuwe brave huisvaderimago. En uiteraard kan hij dat niet volhouden. He’s back! Maar… met een twist! En dat maakt hem des te gevaarlijker! Zijn verleden stond klaar om met hem af te rekenen, maar Begbie geeft zijn nieuwe bestaan niet zomaar op!

 

11/22/63

Om jezelf in te verliezen

Dit boek is een goed voorbeeld dat het zich loont om regelmatig in de tweedehandsboekenwinkel te gaan snuffelen. Slechts €6 voor de dikke pil (met hardcover), in ongelezen staat. Wel in het Engels, maar dat vind ik geen probleem.

Dikke pil en Stephen King; kan niet misgaan, dacht ik bij mezelf. En dat klopt, 11/22/63 heeft zeker niet teleurgesteld! Zoals je verwacht van King sleept hij je mee in de wereld van de hoofdpersonages, leer je ze kennen met hun goede en slechte kanten en worden ze tijdens het lezen bijna als familie voor je.

Het verhaal: docent Jake Epping wordt door de lokale diner-eigenaar Al meegenomen naar de voorraadkamer achterin de keuken. Daar bevindt zich een deur naar het verleden, 1958 om precies te zijn. In eerste instantie geloof Jake het natuurlijk niet, tot hij inderdaad ineens in zijn eigen dorp staat, maar dan ruim 50 jaar geleden. Al geeft Jake een opdracht mee; ga naar het verleden, wacht tot 1963 en voorkom de moord op Kennedy! Als je dat voorkomt, zal alle ellende in de wereld, zoals deze nu bestaat, niet bestaan. De moord op Kennedy is het begin van de ellende geweest, aldus Al.

Na wat gemor gaat Jake de opdracht aan. In de tussentijd (hij moet immers 5 jaar doorbrengen in het verleden voor het 1963 is, heeft hij ook zo zijn eigen projectjes. Tijdens het volwassenonderwijs heeft hij een student gehad die vertelde over een gruwelijk familiedrama dat hij en zijn gezin meegemaakt hebben eind jaren vijftig. Jake wil, nu hij toch in het verleden is, dat drama voorkomen. Daarnaast wordt hij ook nog eens verliefd en wordt de beslissing om terug te keren naar heden (en zijn geliefde achterlaten) alleen maar moeilijker.

Ik vind het weer prachtig geschreven. Binnen een paar pagina’s zit je al echt in het verhaal. Ik kan ook echt genieten van de sfeer die King neerzet en de Amerikaanse slaapstadjes waarin het zich afspeelt. En gedurende het verhaal, wordt het steeds grimmiger, ook zo mooi. Het lijkt een redelijk straight forward verhaal, maar uiteraard komt er ook iets ongrijpbaars bij, iets grimmigs, iets boosaardigs. Want de tijd wil zich niet laten veranderen. Heerlijk!

 

Our endless numbered days

Our endless numbered daysOntroerend mooi

Bijna elke vakantie koop ik wel een boek. Daar houd ik zelfs rekening mee met het boeken meenemen. Er moet altijd ruimte zijn voor een nieuw boek. Deze vakantie kwam het vakantieboek onbedoeld snel. Ik was nog niet eens in het land van bestemming aangekomen, en ik had mijn vakantieboek al aangeschaft.

Op de nachtboot van IJmuiden naar Newcastle, las ik binnen een uur het boek dat ik bij me had uit. Ik was al langer bezig met dat boek, maar het laatste deel ging toch ineens sneller dan verwacht. Zat ik dan. Op een boot. Een hele namiddag, avond, nacht en ochtend lang. Zónder iets te lezen! Paniek!

Dus ik naar de bootwinkel. Ik zag drank, chocola, kleding, nog meer drank, parfum, snoepjes en speelgoed. Maar geen boeken?? Paniek! Peeuw! Nog eens een rondje lopen. Goed kijken. Chocola… Drank… Kleding… Snoep… Aha! Tussen de snoepjes en het speelgoed was een half plankje ingeruild voor drie rijen dik gestapelde boeken. Deze hadden het duidelijk qua prioriteit verloren. Maar goed, ze lagen er wel. De standaard chicklits (Sophie Kinsella sucks!), thrillers (James Patterson is mwah oke) en dan ineens, achter de rij boeken, een bijzondere cover. Sprookjesachtig. Mooi. Ja. Die wordt het! En zo kwam het dat ik Our endless numbered days van Claire Fuller las.

Het gaat over de achtjarige Peggy die door haar vader mee uit kamperen genomen wordt. Eenmaal aangekomen in een krakkemikkig ‘hutje op de hei’ vertelt hij haar dat de wereld is vergaan en iedereen die ze kenden (Peggy’s moeder, oma en vriendinnetjes) dood is. Ze hebben alleen elkaar en hun kleine stukje bos nog. En zo leven ze negen jaar afgezonderd van de wereld om hun heen in hun armzalige huisje in het bos. Maar is het wel waar wat Peggy’s vader tegen haar vertelt heeft?

Wat ben ik blij dat ik een vakantieboek ‘moest’ kopen. Want wat een mooi boek was dit. Schitterend geschreven. Het deed me denken aan Room, ook al zo’n verhaal waarin een kind opgroeit zonder buitenwereld (ook een heel mooi boek trouwens, zeker lezen voor je de film ziet). Ontroerend, spannend, lief en mooi boek.

A natural history of dragons, The tropic of serpents & The voyage of the Basilisk

Jane Austen vs. Draken!

A natural history of dragons, The tropic of serpents & Voyage of the Basilisk

Een draak van een vrouw! Dat ben ik! Ik heb de tatoeage van een draak op mijn arm staan, ik ben af en toe behoorlijk draconisch en alle verhalen over draken fascineren mij. Ik weet dat ze niet bestaan, maar ik vind draken mooi! Mythisch, mysterieus, machtig, mooi!

Een tijd terug las ik over een boek van Marie Brennan. Echt al heel lang geleden hoor. Ik weer ook niet meer waar ik het gelezen heb, maar haar boek ‘A natural history of dragons’ werd positief besproken. Dus dat boek ging meteen op mijn digitale wensenlijstje. Het duurde even voor ik daadwerkelijk aan het aanschaffen ervan toe kwam, maar ik heb ‘m uiteindelijk dus toch gekocht.

Ik vond het een heerlijk boek. Het gaat over een vrouw die in een fictief land woont waar ook fictieve wezens wonen: draken. Van kind af aan is ze al gefascineerd door deze wezens. Maar in haar land en cultuur hebben de vrouwen niets anders te doen dan kinderen baren, op theevisite gaan en zich ladylike gedragen. En dat is alles behalve wat zij wil! Zij wil de natuur in, op reis, de draken achterna!

Kortom; het is een geinige combinatie van Jane Austen (netjes Engels, high society, ouderwetse culturele waarden en normen) en Christopher Paoloni (die van Eragon; draken, avontuur, gevaarlijk). Het nette Engelse taalgebruik in het boek (een beetje old fashioned) vind ik ook heerlijk. Het is heel filmisch geschreven, je ziet het verhaal als het ware voor je ogen afspelen.

Nou goed, geslaagd boek dus! Zeer onderhoudend! En wat een geluk! Voor mijn verjaardag kreeg ik de andere twee boeken van Brennan’s drakentrilogie! Woehoe! Helemaal blij!

Het tweede boek heet The tropic of serpents en gaat eigenlijk verder waar het eerste boek gebleven is (goh, wat verrassend). Maar het is een stuk… Saaier. Ook nu gaat de hoofdpersoon weer op reis en avontuur, maar waar in het eerste deel vooral veel draken in voorkwamen (en schurken en nukkige mannen en grappige voorvallen), gaat het in dit boek vooral om politieke spelletjes. Het land waar ze op onderzoek willen, is niet heel happig op de komst van de vreemdelingen en het kost Brennan vele pagina’s om uit te leggen waarom dat zo is en wat ze er aan gaan doen. Bijzonder saai om te lezen. Met als gevolg dat ik meer zat te ‘scannen’ dan te lezen; ik was snel de pagina aan het doornemen met mijn ogen tot er een passage kwam die me meer interessanter leek. Met als gevolg dat ik ook niet helemaal goed heb kunnen volgen wat zich nu precies afspeelde.

Dus ik was niet meteen heel enthousiast om aan het derde boek te beginnen, maar ach; je wil toch weten hoe het afloopt hè? In The voyage of the Basilisk komt het echter qua verhaalstijl, avontuur, gevaar en nukkige mannen weer helemaal goed! Het verhaal is weer spannend en leest weer soepel door. En gespannen las ik naar het einde toe.

Alleen… was het einde geen einde! Aaargh! Dit verhaal is wel klaar, maar het verhaal van Lady Trent en de draken is nog (lang?) niet klaar! Ik dacht dat het een trilogie was, dat in dit derde boek de climax zou zijn. Nee. Dit is nog niet het laatste deel. Wat is dan wel het laatste deel? Dat weet ik niet. Ik weet ook niet of en wanneer er een volgend boek uit komt. Als dat zo is zal ik het waarschijnlijk wel weer lezen en dan laat ik het jullie wel weer weten hoe het afloopt (of niet). Maar tot die tijd kan ik nog wel nagenieten van dit derde boek, wat echt weer een leuk avonturenboek was. Met draken!

29-1-2017: Het zijn in totaal vijf boeken, lees hier wat ik van het vierde deel vind.

Us

Nicholls revanche: heerlijke tragikomedie over a man with a mission

UsEerder dit jaar las ik De eerste dag van David Nicholls en om een understatement te gebruiken: ik was geen fan. Vond het allemaal maar flauw en langdradig en de personages vond ik vervelend. Wat een verschil met Us (in het Nederlands bekend als Wij) dat ik nu uit heb. Heerlijk! Ik begin te denken dat een groot verschil al ligt in het feit dat ik dit boek in de originele taal (Engels) heb gelezen. In de vertaling naar het Nederlands komt die typische Britse cynische humor toch niet altijd goed over. Wie weet als ik One day had gelezen, in plaats van De eerste dag, was ik al eerder overtuigd geweest van het schrijftalent van Nicholls.

Us dus. In het kort: Douglas en Connie, hij een wetenschapper, zij een kunstenares, zijn al meer dan twintig jaar getrouwd. Man en vrouw tot ineens hun huwelijk voorbij lijkt te zijn. Maar Douglas wil de liefde van zijn vrouw terugwinnen, net als de respect van zijn tienerzoon Albie. Dit doet hij door de vakantie ‘of a lifetime’ te plannen. Hij heeft alle hotels geboekt, de route uiteengezet, de treintickets gekocht, alles is klaar voor de ‘grand tour’ langs de bekende kunstgaleries van Europa. Wat zou er in hemelsnaam nog fout kunnen gaan?

Er gaat dus van alles fout. Heerlijk! Douglas is een onbeholpen man die denk dat je met rede en logica je overal wel uit kunt redden. Niet bij zijn kunstzinnige vrouw en zoon. Met doorzettingskracht, creativiteit en Britse humor zet hij door en het levert prachtige dramatische wendingen, humoristische flaters en spannende ontwikkelingen op.

Met Us heeft David Nicholls genadeloos revanche genomen en mij op mijn plek gezet. Wat heb je nu geleerd, mevrouw Stemband? Lees Engelse boeken alsjeblieft gewoon in het Engels. Pas dan kan je waarderen hoe goed het geschreven is.

The fault in our stars

Wat een heerlijk jankboek! Genieten!

The fault in our starsBij het uitkomen van de film werd dit boek enorm gepusht in de boekenwinkels en –sites. Overal kwam de naam John Green en de titel van zijn boek naar boven. De filmposter stond me namelijk een beetje tegen, een beetje te zoet. Dus liet ik het boek op de stapels in de winkel liggen.

Op vakantie is het min of meer een gewoonte geworden om een boek te kopen. In Bologna, Italië zag ik The fault in our stars liggen. Niet met de filmposter als cover, dat scheelde al. In combinatie met het feit dat er niet zoveel Engelstalige boeken in de boekenwinkel slash het restaurant lagen (en mijn Italiaans niet al te best is), werd het dus toch van de stapel meegenomen.

The fault in our stars gaat over doodzieke Hazel; uitgezaaide schildklierkanker met als gevolg slecht functionerende longen waardoor ze altijd een slangetje in haar neus heeft dat haar continue van zuurstof voorziet. Ze leeft een vrij eenzijdig en depressief bestaan. In de praatgroep voor (jonge) lotgevallen leert ze Augustus kennen. Ze wil niet verliefd worden, maar hij weet haar stapje voor stapje met zijn charme, humor en intellect voor zich te winnen. Maar op de achtergrond loert nog altijd die vreselijke ziekte.

Deze omschrijving klinkt ook vrij zoet, net als die filmposter dus. Maar het mooie aan dit boek is dat het niet te zoet is. Hazel is niet zielig, Augustus geen leeghoofdige prins op het witte paard en kanker speelt weliswaar een grote rol in hun bestaan samen, maar niet de hoofdrol.

Het is een intelligent boek over twee jonge mensen met humor en liefde (en ook nog de dodelijke kanker). Vooral de humor en zelfspot is erg vermakelijk, dat maakt het boek, ondanks de beladenheid van de gezondheid van Hazel, niet te zwaar. En als je de korte samenvatting op de achterflap van het boek (of die ik hier kort probeer te schetsen) voorspelbaar vindt (uiteraard is er ook volop mee-jankgelegenheid tijdens het lezen!), dan zullen Hazel Grace en Augustus Waters je nog verrassen!

 

Jonathan Strange & Mr. Norrell

Saa-haai…!

Jonathan Strange & Mr. NorrellTijd voor iets anders Jonathan Strange and Mr. Norrell: een mooi trio van boeken, hardcover, in een mooie doosje. Prachtig. En het gaat over Engeland en magie. Meteen al geinteresseerd dus. Vol verwachting begin ik met volume 1.

Maar ooooh wat een tegenvaller. Het is zo langdradig. Er gebeurt zo weinig. En dat wat er gebeurt gaat allemaal zo langzaaaaaam….

Helaas. Echt heel jammer, want de personages op zich vind ik erg boeiend en grappig. Zo is daar Mr. Norrell, de nog enige levende tovenaar in heel Engeland. Alleen een ontzettende saaie man die niet van drukdoenerij houdt. Toch besluit hij zich aan te bieden aan de Engelse regering zodat hij met zijn magie kan helpen in de oorlog tegen Frankrijk. In Londen verzamelt hij een aantal ludieke personages om zich heen die vooral met hem om gaan om er zelf beter van te worden. Dat levert grappige situaties op.

Ik heb het boek niet uitgelezen. Laat staan de hele trilogie. Het gaat me allemaal te langzaam. Halverwege het eerste boek komt pas de eerste magie van pas, maar het is allemaal net zo saai opgeschreven als Mr. Norrell zelf is.

Misschien heb ik het te snel weggelegd, misschien had ik nog even moeten doorploeteren, nu Mr. Norrell eindelijk daadwerkelijk aan het toveren is geslagen. Maar het pakt me gewoon niet. Weer een boek dat ik zonder uit te lezen naast me neer leg.

Wolf Hall

Niet voor niets een weggevertje…

Wolf HallDe trouwe lezers weten dat ik onlangs via Facebook een grote stapel gratis boeken heb binnengehaald. Toen ik ze ging ophalen duwde de beste man mij ook het volgende boek in handen: Wolf Hall van Hilary Mantel. Ja, daar zou ik ook erg van kunnen genieten, als ik van lezen houdt, voegde hij eraan toe. Tja, sucker voor boeken en er stond ‘winner of the 2009 Man Booker Prize’ op de kaft. Dan moet ie toch goed zijn! Neem mee, neem mee!

Ik ben ermee aan de slag gegaan. Een moeizame slag. En pas tijdens het worstelen met de taal (Engels), de moeilijke woorden en de setting (Engeland in de middeleeuwen, ten tijde van koning Henry VIII, denk maar aan de serie The Tudors) én de personages (raadgevers van de koning, of was het nu een kardinaal of was het nu een advocaat, Thomas Cromwell in ieder geval), viel me de ongekreukte kaft op. ‘Deze ga je ook erg goed vinden’, jaja, my ass! Hij is zelf ook niet verder dan 70 gekomen!

Geen verslag hier van wat ik ervan vind, Althans, niet op basis van het uitlezen van het boek. Ik kap er namelijk mee. Ik ben gestrand op pagina 65, vind er nog geen ruk aan en snap maar de helft. Goed is goed. Deze doneer ik netjes aan de tweedehands boekenwinkel, haha! Niet mijn ding. Wellicht dat ik ‘m in het Nederlands wel had kunnen uitlezen, maar voor nu houdt het op.

A series of unfortunate events 1-3

Geen kinderboeken voor watjes!

The bad beginning‘Gratis af te halen!’ en daarbij een foto van een grote stapel boeken. Dat zag ik op Facebook voorbijkomen. Dus je raadt het al: ik meldde mij meteen! Helaas mocht ik niet de hele stapel mee naar huis nemen (er zat onder andere de complete serie van Harry Potter en The Lord of the Rings tussen), maar ik kreeg wel een prachtige selectie mee in de fietstas naar huis. Daarin ook de eerste drie (Engelstalige) delen van Lemony Snicket: a series of unfortunate events.

Ik kan me herinneren dat er een aantal jaar terug een film uitkwam met Jim Carrey in de hoofdrol. De film had Lemony Snicket als titel en dat was de eerste keer dat ik die naam hoorde. In Amerika is deze boekenreeks echter zeer bekend en populair. Het gaat om drie kinderen die tijdens een vreselijke brand hun ouders verliezen. Dat is het begin van een reeks ‘unfortunate events’ voor de wezen Violet, Klaus en Sunny Baudelaire.

The reptile roomHet zijn geen vrolijke kinderboeken; de kinderen worden achterna gezeten door een nare en gemene man die alleen maar uit is op de erfenis van de kinderen. En elke keer weer moeten de kinderen zich uit de meest vreselijke situaties zien te redden, terwijl deze Graaf Olaf ze achterna jaagt. De slimheid van de kinderen, de zwarte humor waarmee het verhaal vertelt wordt en de kleurrijke personages maken het juist weer tot een meeslepend jeugdboek.

Het eerste boek was zo uit. The bad beginning gaat over het verlies van de kinderen en hun eerste kennismaking met Graaf Olaf en zijn vrienden. Het is spannend, avontuurlijk en grappig geschreven. Het verhaal in het tweede boek, The reptile room, liep langzamer en was daardoor minder spannend. Wel extra tragisch omdat een geliefd personage het moet afleggen. Wat dat betreft is het echt geen reeks voor watjes, geliefde personages vallen bij bosjes! En niet dat ze dan mysterieus verdwijnen, nee ze gaan dood. Ze worden vermoord!
Het derde boek, The wide window, vond ik weer terug spannend. Er gebeurt heel veel en heel snel waardoor het automatisch ook snel leest. Ook dit boek was zo uit.

The wide windowWat wel jammer is, maar goed, dat had ik tijdens het lezen van de Harry Potterreeks ook; in elk boek moet weer kort worden samengevat waarom de kinderen zich in deze situatie bevinden, wie wie is en wat er staat te gebeuren. Daarnaast heb ik er nu drie gelezen en in principe gebeurt in elk boek hetzelfde. Na deze drie delen zijn er nog eens tien boeken uitgekomen. Ik weet niet of ik dat nog zo spannend zou vinden, om in totaal dertien keer hetzelfde avontuur te lezen. Aan de andere kant… De kinderen Baudelaire zijn allerschattigst, inventief, grappig en slim. Het blijft leuk om te lezen hoe ze weer weten te ontsnappen en wat ze nu toch weer te wachten staat. Dus wie weet schaf ik binnenkort het volgende deel aan.