Bij zonsondergang

Had meer thriller mogen zijn

Dit was voor mij de eerste keer dat ik Nora Roberts las en ik wist van tevoren nog niet wat ik ervan kon verwachten. Uiteraard had ik de omschrijving van Bij Zonsondergang gelezen en dat leek me bijzonder spannend: een vrouw komt terug bij haar familie na 25 jaar geleden ontvoerd en tegen haar wil in gevangen gehouden en mishandeld te zijn. De vraag is of Alice, de vrouw, haar verleden kan loslaten en of dat verleden haar niet alsnog (letterlijk) achtervolgd.

Ik was dus een beetje verbaasd dat het boek vooral over de familie van de vrouw gaat: de Bodine Longbow familie. Je volgt de band tussen de vier generaties vrouwen (overgrootmoeder, oma, moeder en (klein)dochter), leeft mee met hun dagelijkse bezigheden en romances en uiteindelijk raak je ook betrokken in het verhaal van Alice die na 25 jaar bij haar familie terugkeert. Even een raar feitje tussendoor: de kleindochter heet Bodine met haar voornaam. Vond dat erg verwarrend. Heet ze nu Bodine Bodine Longbow?? Ik heb dat maar van me af gezet, maar het leidde me nogal af. Vond het vooral stom.

Ik vond het erg jammer; dat datgene waarmee de achterflap het voor mij won (een vrouw die na jarenlang isolement en opsluiting terugkeert bij haar familie), eigenlijk maar één van de vele verhaallijnen is. Uiteindelijk komt het wel meer aan bod, maar dat duurt zeker een half boek. Ik had wilde achtervolgingen, bedreigingen, moord en doodslag verwacht. Maar dat bleef eigenlijk gewoon uit. Met als gevolg dat het niet zozeer de thriller was waar ik op hoopte, maar dat ik het eerder ervoer als een roman met een trieste ondertoon (en vooruit, ook wel een beetje spanning). Het deed me ergens ook wel aan Santa Montefiore denken, mijn guilty pleasure onvervalste zoete zomervakantie romantiek. Maar het grote verschil is dat ik van tevoren dat al weet bij Montefiore, dat wist ik nog niet van Roberts.

Maar vooruit, voor een romantisch boek is het best smullen. De personages worden uitgebreid en levend opgevoerd en het is grotendeels echt een feelgood verhaal waarin je kan wegdromen naar de bergen van Montana, de mooie natuur, paarden en knappe cowboys en cowgirls. Het thrillerelement is ook goed bedacht en in eerste instantie knap doorvlochten met de andere verhaallijnen. Ik vond het alleen erg jammer dat het niet méér thriller was.

According to yes

In de ban van kleurrijke, meeslepende Rosie

According to yesTijdens het wandelen luister ik graag naar de radio of… een luisterboek. Deze keer is dat het nieuwste boek van Dawn French geworden: According to yes. Uiteraard in het engels en ook nog eens, bonus!, voorgelezen door Mrs French herself. Hartstikke leuk.

Een aantal jaren geleden las ik haar debuutroman; A tiny bit marvellous en ik was meteen verkocht. Zoals ik haar al kon waarderen toen ze nog ‘alleen’ comédienne was, zo dol was ik meteen op haar humorvolle schrijfstijl.
Haar tweede boek, Oh dear Sylvia, vond ik dan weer minder. Het miste de meeslepende karakters van het eerste boek en bleef een beetje op ‘mwah’ hangen. Niet onaardig, maar niet een die lang bleef hangen. According to yes is echter weer een topper, hoor!

Rosie vertrekt vanuit Engeland naar New York en wordt daar nanny in een uptight high class familie die streng geleid wordt door oma. Oma zelf is niet echt onder de indruk van de druk doende, iets te voluptueuze en kleurrijke Rosie, maar de mannen daarentegen… Zowel de tweeling waar ze op moet passen als hun grotere broer, hun vader én hun opa raken in de ban van Rosie’s levendige persoonlijkheid. Misschien iets te veel in de ban naar oma’s zin…

Goed, het is geen hoogstaande literatuur. Het leest (in mijn geval luistert) makkelijk weg en ontwikkelt zich als een grappige komedie. In de luisterboekversie worden de verschillende personages en verhaallijnen door drie verschillende mensen voorgelezen. Dit houdt het wel zo overzichtelijk. Ondanks dat er zich geen diepe onderliggende literatuurverantwoorde lagen in het verhaal ontwikkelen, wist het boek me toch te verrassen en te blijven boeien. En eigenlijk raakte ik zelf ook in de ban van die heerlijke, grappige, klunzige, eerlijke Rosie. Ik heb heerlijk kunnen grijnzen, giechelen, zuchten en snikken om dit, wederom, geslaagde boek van Dawn French.