Within the sanctuary of wings

Overtuigend laatste deel drakenboeken

En begin ik ineens aan het laatste deel van de serie drakenboeken. Jammer, aan de andere kant wil ik onderhand toch weten hoe het afloopt! Althans, wat Isabella’s verhaal nu is. En in dit laatste deel word ik wederom niet teleurgesteld. Sterker nog, ik verslind het boek nagenoeg bij het uitlezen ervan. Wat een verhaal weer.

Isabella krijgt een tip van een gevonden drakenlichaam, ergens hoog in de bergen. Door de sneeuw is het lijkt goed geconserveerd gebleven, en het is van een tot nu toe nog onbekende drakensoort. Zoals verwacht gaan Isabella en haar team (met onder andere natuurlijk haar partner en collega Thomas en haar echtgenoot Suhail) op onderzoek uit. Natuurlijk is het moeilijk, natuurlijk vinden ze het lijkt, natuurlijk is het een bijzondere vondst en natuurlijk gaat het daarna gigantisch mis.

Ik kan niet te veel vertellen over wat er allemaal gebeurt zonder te veel te verklappen. Maar ik kan wel vertellen dat Isabella weer lekker onhandig en lomp is, ondoordacht en impulsief. En dat helpt haar soms wel en soms natuurlijk helemaal niet. Ze belandt in een bijzondere situatie en leeft haar droom en nachtmerrie tegelijk.

Ook in dit boek komt de vermoeiende politiek weer aan te pas, soms lastig om door te lezen en goed te begrijpen. Maar na The tropic of serpents begrijp ik nu dat ik het netjes moet doorlezen, anders begrijp ik het later in het verhaal niet meer. Maar juist omdat dit deel zo geweldig is (want ja, het wordt geweldig), is dat makkelijker op te brengen.

Within the sanctuary of wings is wat dat betreft een overtuigende afsluiter van een prachtige serie boeken. Geen onbevredigende losse eindjes of onuitgewerkte vraagtekens. Een einde zoals een einde zou moeten zijn met, uiteraard, altijd nog de mogelijkheid op nog een avontuur van Isabella Trent. Want we weten als lezer nu dan wel hoe ze Lady Trent is geworden en wat haar belangrijkste ontdekking is, maar het sluit nieuwe avonturen van deze eigenwijze sterke vrouw niet uit. Wie weet duikt ze in de toekomst toch nog eens op. Ik hoop het!

 

In the labyrinth of drakes

Draken en avontuur!

Na het uitlezen van het derde boek, wist ik niet hoeveel delen er nog zouden komen van de memoires van Lady Trent (a.k.a. de drakenboeken). Inmiddels ben ik er uit: er zijn vijf delen. Het laatste deel zal ergens in april dit jaar uitkomen. Het vierde deel heb ik net uit.

In the labyrinth of drakes is weer fijn spannend. En er komen ook weer veel draken in voor. Ditmaal gaan ze naar Akhia (een heel heet land) waar ze een locatie hebben met gevangen draken. Ze kijken naar hun gedrag en eetpatroon. Maar inmiddels zijn Isabella en Thomas eruit dat ze zich zullen moeten richten op het fokken van draken. Want als je draken kunt fokken, heb je ook een bron voor drakenbotten; uitermate handig voor militaire doeleinden (want; heel licht en sterk). Dus richten de twee zich in Akhia op de voortplanting van de draken en trekken ze de woestijn in, naar het labyrint van draken, om het paren van de draken te bestuderen.

Uiteraard gaat er van alles mis; ze worden ontvoerd, bijna vergiftigd en ineens duikt daar ook nog de verloren gewaande Suhail (bekend uit The voyage of the Basilisk) op, dat voor allerlei verwarring zorgt bij Isabella, Lady Trent herself.

Er gebeurt dus lekker veel en dat is altijd fijn. Je merkt ook dat het verhaal zich naar een einde aan het toewerken is. Aan de ene kant prima dat het straks na het vijfde boek afgelopen is, aan de andere kant ook wel jammer. Toch een pittig dametje die Isabella. Ik ga haar koppigheid en soms sociale onhandigheid wel missen.

 

11/22/63

Om jezelf in te verliezen

Dit boek is een goed voorbeeld dat het zich loont om regelmatig in de tweedehandsboekenwinkel te gaan snuffelen. Slechts €6 voor de dikke pil (met hardcover), in ongelezen staat. Wel in het Engels, maar dat vind ik geen probleem.

Dikke pil en Stephen King; kan niet misgaan, dacht ik bij mezelf. En dat klopt, 11/22/63 heeft zeker niet teleurgesteld! Zoals je verwacht van King sleept hij je mee in de wereld van de hoofdpersonages, leer je ze kennen met hun goede en slechte kanten en worden ze tijdens het lezen bijna als familie voor je.

Het verhaal: docent Jake Epping wordt door de lokale diner-eigenaar Al meegenomen naar de voorraadkamer achterin de keuken. Daar bevindt zich een deur naar het verleden, 1958 om precies te zijn. In eerste instantie geloof Jake het natuurlijk niet, tot hij inderdaad ineens in zijn eigen dorp staat, maar dan ruim 50 jaar geleden. Al geeft Jake een opdracht mee; ga naar het verleden, wacht tot 1963 en voorkom de moord op Kennedy! Als je dat voorkomt, zal alle ellende in de wereld, zoals deze nu bestaat, niet bestaan. De moord op Kennedy is het begin van de ellende geweest, aldus Al.

Na wat gemor gaat Jake de opdracht aan. In de tussentijd (hij moet immers 5 jaar doorbrengen in het verleden voor het 1963 is, heeft hij ook zo zijn eigen projectjes. Tijdens het volwassenonderwijs heeft hij een student gehad die vertelde over een gruwelijk familiedrama dat hij en zijn gezin meegemaakt hebben eind jaren vijftig. Jake wil, nu hij toch in het verleden is, dat drama voorkomen. Daarnaast wordt hij ook nog eens verliefd en wordt de beslissing om terug te keren naar heden (en zijn geliefde achterlaten) alleen maar moeilijker.

Ik vind het weer prachtig geschreven. Binnen een paar pagina’s zit je al echt in het verhaal. Ik kan ook echt genieten van de sfeer die King neerzet en de Amerikaanse slaapstadjes waarin het zich afspeelt. En gedurende het verhaal, wordt het steeds grimmiger, ook zo mooi. Het lijkt een redelijk straight forward verhaal, maar uiteraard komt er ook iets ongrijpbaars bij, iets grimmigs, iets boosaardigs. Want de tijd wil zich niet laten veranderen. Heerlijk!

 

Hex

Freaky shit!

“Dit is briljant origineel!” tweette Stephen King over Hex van Thomas Olde Heuvelt. Nu ik het gelezen heb, kan ik het alleen maar beamen; wat een onwijs gaaf boek! Vanaf de eerste pagina tot aan de laatste alinea: kippenvel!

Het pittoreske dorpje Beek (vlakbij Nijmegen) is in de ban van de Wylerheks; een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze woonhuizen binnen. Nachtenlang staat ze bij mensen aan bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend.

Er wordt alles gedaan om haar aanwezigheid geheim ten houden. Maar als een groep jongeren besluit ‘viral’ te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen.

Freaky shit! Dat is wat ik dacht na het uitlezen van het boek. Binnen twee pagina’s stonden de haren op mijn arm al overeind: eng! Ik was al bang dat ik het boek niet zou durven uit te lezen. Daarna ontwikkelt het verhaal zich langzaam van spooky suspense in een soort van sociologische thriller, met vooral het menselijk gedrag en hoe men op elkaar (en de heks) reageert in de hoofdrol. Overigens zonder dat het aan spanning of freakiness inlevert. En dan… Dan gaat het los! Op een manier die je van tevoren niet kunt indenken. Meer kan ik er echt niet over zeggen, zonder al te veel te verklappen.

Hex is zo anders dan elk ander boek dat ik gelezen heb. Ik moet bekennen dat ik niet heel veel horror-/spookverhalen lees (ben niet zo’n held in het donker), maar dan nog is het onderwerp, de stijl in combinatie met de typische en oh zo herkenbare Hollandse kneuterigheid precies zoals Stephen King het al omschreef: briljant origineel!

Septemberlichten

Meer, meer, meer!

septemberlichten“Gratis boeken af te halen!” stond er op Facebook. Uiteraard ga ik dan meteen even kijken naar wat voor boeken het zijn. Ondanks dat mijn ‘te lezen’-plankje al twee rijen dik staat, en ik dus nog meer dan genoeg leesvoer voor de rest van het jaar heb, ben ik een sucker for free books. Op de foto stond een stapel boeken afgebeeld met vooral veel kaften in pastelkleurtjes… Hm, dan zal het wel niets voor mij zijn; alleen maar vrouwenboeken. Maar die ene titel sprong er meteen tussenuit (ook omdat de rug van het boek met zwart en donkerblauw qua kleur scherp uit de roze muur van chicklits stak): Septemberlichten van Carlos Ruiz Zafón. Één woord kwam meteen in me op: “Hebben!”

Om een lang verhaal kort te maken: ik kon de boeken komen ophalen. Helemaal blij met mijn Zafonnetje weer terug naar huis en al snel aan begonnen. Ik heb geen regels wat betreft mijn ‘te lezen’-plankje: gewoon pakken waar ik zin in heb (daardoor bleef Harry daar ook twee jaar lang liggen voor ik de moed had om dat leesavontuur aan te gang). Dus Zafón werd het! En na twee dagen is het alweer uit. Genieten weer, hoor.

Na de dood van haar vader, verhuist het gezin Sauvelle van Parijs naar een klein kustplaatje. Haar moeder gaat werken in een groot landhuis, eigenaar van de speelgoedfabrikant Lazarus Jann. Samen met haar broertje en haar moeder voelt Irene zich al snel thuis in het dorp (mede ook door de mysterieuze, aantrekkelijke jongeman die haar meeneemt op een boottripje naar het verlaten vuurtoreneilandje voor de kust). Maar het duurt niet lang of er spelen spookachtige taferelen af in het donkere bos dat zich tussen het landgoed van de speelgoedfabrikant en hun huis bevindt.

Mooi hoe datgene wat je als kind zijnde zo lief had, speelgoed, in de wereld van Zafón verandert in een enge en moordende nachtmerrie. Opnieuw een topboek. Eng en mysterieus. Ik heb wel het idee dat er méér in had gezeten. Dat er nu concessies zijn gedaan om het boek niet te dik te maken. Dat is jammer, want wat deze man ook schrijft, hij pakt me met elke zin en elk woord. En ik wil dan alleen maar meer, meer, meer!

(Overigens heb ik die andere boeken, inderdaad alleen maar ‘vrouwenboeken’, gedoneerd aan iemand die wel liefhebber van het genre is)

Anna

Dystopisch avontuur dat je wel uit móet lezen!

AnnaNog niet zo lang geleden had ik een haat-liefdeverhouding met de Italiaanse schrijver Niccolò Ammaniti. Na het lezen van ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ vond ik zijn schrijfstijl druk, vermoeiend en voorzien van een hoop blabla. Echt Italiaans dus. Maar het boek ‘Ik ben niet bang’ vond ik weer wonderschoon en meeslepend. Dus wat nu te denken van deze gekke Italiaan? Het lezen van ‘Ik en jij’ gaf de doorslag; die kwam als de dreun van een mokerslag bij me binnen. Het is maar een dun boekje, maar Ammaniti wist me daarmee voor zich te winnen.

Nu dan het nieuwste boek van Ammaniti: Anna. Goh, eens een titel die niet met ‘ik’ begint, is mijn eerste gedachte. Maar het zijn wel weer kinderen die de hoofdrol spelen. Dat vind ik mooi, ik heb een soft spot voor boeken met kinderen en jongeren in de hoofdrol.

In Anna gaat het over de twaalfjarige Anna die voor haar kleine broertje zorgt. Door een mysterieus virus zijn alle volwassenen op het eiland Sicilië overleden, dus ook hun ouders. Elke dag trekt Anna eropuit om, samen met haar hond, op strooptocht tussen de ruïnes en uitgebrande winkelcentra, op zoek naar eten en drinken. De duizenden weeskinderen die ook nog op het eiland leven, voelen steeds meer als een bedreiging. Ze vormen bendes en beroven Anna en haar broertje van hun ouderlijk huis. Nu staan ze er echt alleen voor. Anna besluit om samen met haar broer naar het vaste land te vertrekken, in de hoop dat daar nog wel volwassenen leven die hun kunnen helpen.

Het boek is een toffe vreemde combinatie van sciencefiction, dystopie en jeugdavontuur. Het wordt echter nergens kinderlijk of flauw; Ammaniti schuwt de gruwelijke details niet in zijn verhaal. Het is geen sprookje of romantisch epos, het leest eerder weg als een thriller. Halverwege het boek kakt de spanning een beetje in, maar gelukkig slingert de auteur snel een draai aan het verhaal waardoor je weer verder móet lezen, tot de laatste pagina aan toe.

Het is een origineel verhaal dat goed in elkaar zit. De personages zijn sympathiek en hun belevenissen boeiend. De eigenaardige mix van (wellicht niet eens zo heel onrealistische) sciencefiction en de spannende reis die Anna en haar broertje afleggen, maken het juist voor mij een origineel en pakkend boek. Heerlijk om me in te verliezen tijdens het lezen. Met Anna heeft Niccolò Ammaniti definitief mijn hart gestolen.

Eerder gepubliceerd op Bksy.nl

A natural history of dragons, The tropic of serpents & The voyage of the Basilisk

Jane Austen vs. Draken!

A natural history of dragons, The tropic of serpents & Voyage of the Basilisk

Een draak van een vrouw! Dat ben ik! Ik heb de tatoeage van een draak op mijn arm staan, ik ben af en toe behoorlijk draconisch en alle verhalen over draken fascineren mij. Ik weet dat ze niet bestaan, maar ik vind draken mooi! Mythisch, mysterieus, machtig, mooi!

Een tijd terug las ik over een boek van Marie Brennan. Echt al heel lang geleden hoor. Ik weer ook niet meer waar ik het gelezen heb, maar haar boek ‘A natural history of dragons’ werd positief besproken. Dus dat boek ging meteen op mijn digitale wensenlijstje. Het duurde even voor ik daadwerkelijk aan het aanschaffen ervan toe kwam, maar ik heb ‘m uiteindelijk dus toch gekocht.

Ik vond het een heerlijk boek. Het gaat over een vrouw die in een fictief land woont waar ook fictieve wezens wonen: draken. Van kind af aan is ze al gefascineerd door deze wezens. Maar in haar land en cultuur hebben de vrouwen niets anders te doen dan kinderen baren, op theevisite gaan en zich ladylike gedragen. En dat is alles behalve wat zij wil! Zij wil de natuur in, op reis, de draken achterna!

Kortom; het is een geinige combinatie van Jane Austen (netjes Engels, high society, ouderwetse culturele waarden en normen) en Christopher Paoloni (die van Eragon; draken, avontuur, gevaarlijk). Het nette Engelse taalgebruik in het boek (een beetje old fashioned) vind ik ook heerlijk. Het is heel filmisch geschreven, je ziet het verhaal als het ware voor je ogen afspelen.

Nou goed, geslaagd boek dus! Zeer onderhoudend! En wat een geluk! Voor mijn verjaardag kreeg ik de andere twee boeken van Brennan’s drakentrilogie! Woehoe! Helemaal blij!

Het tweede boek heet The tropic of serpents en gaat eigenlijk verder waar het eerste boek gebleven is (goh, wat verrassend). Maar het is een stuk… Saaier. Ook nu gaat de hoofdpersoon weer op reis en avontuur, maar waar in het eerste deel vooral veel draken in voorkwamen (en schurken en nukkige mannen en grappige voorvallen), gaat het in dit boek vooral om politieke spelletjes. Het land waar ze op onderzoek willen, is niet heel happig op de komst van de vreemdelingen en het kost Brennan vele pagina’s om uit te leggen waarom dat zo is en wat ze er aan gaan doen. Bijzonder saai om te lezen. Met als gevolg dat ik meer zat te ‘scannen’ dan te lezen; ik was snel de pagina aan het doornemen met mijn ogen tot er een passage kwam die me meer interessanter leek. Met als gevolg dat ik ook niet helemaal goed heb kunnen volgen wat zich nu precies afspeelde.

Dus ik was niet meteen heel enthousiast om aan het derde boek te beginnen, maar ach; je wil toch weten hoe het afloopt hè? In The voyage of the Basilisk komt het echter qua verhaalstijl, avontuur, gevaar en nukkige mannen weer helemaal goed! Het verhaal is weer spannend en leest weer soepel door. En gespannen las ik naar het einde toe.

Alleen… was het einde geen einde! Aaargh! Dit verhaal is wel klaar, maar het verhaal van Lady Trent en de draken is nog (lang?) niet klaar! Ik dacht dat het een trilogie was, dat in dit derde boek de climax zou zijn. Nee. Dit is nog niet het laatste deel. Wat is dan wel het laatste deel? Dat weet ik niet. Ik weet ook niet of en wanneer er een volgend boek uit komt. Als dat zo is zal ik het waarschijnlijk wel weer lezen en dan laat ik het jullie wel weer weten hoe het afloopt (of niet). Maar tot die tijd kan ik nog wel nagenieten van dit derde boek, wat echt weer een leuk avonturenboek was. Met draken!

29-1-2017: Het zijn in totaal vijf boeken, lees hier wat ik van het vierde deel vind.

Het middernachtspaleis

Een gruwelijk sprookje: ge-wel-dig!

Het middernachtspaleisDit is er weer eentje, hoor! Fantastisch boek van Zafón! Ik ben zo’n fan deze man zijn stijl. Het Middernachtspaleis is een spannend en spooky verhaal dat je onverbiddelijk meesleept in de gestoorde fantasierijke en griezelige krochten van Zafón fantasie. Ge-wel-dig!

Op Bol.com staat het boek zo omschreven: Bloedbanden zijn sterker dan de dood … Calcutta 1932: Ben en zijn vrienden van het geheime Chowbar Genootschap zijn net zestien geworden. Het is tijd om het weeshuis, waarin ze zijn opgegroeid, te verlaten. Bij het afscheidsfeest verschijnt plotseling een oude vrouw met een jong meisje, Sheere, waar Ben meteen door gefascineerd is. Wie is zij? Als Ben en Sheere ontdekken wat hen met elkaar verbindt, worden ze al omringd door gevaar, een gevaar dat hen diep de onderwereld van Calcutta intrekt. Een schaduw uit het verleden staat hen naar het leven en die schaduw is al veel dichterbij dan ze vermoeden.

Ergens in de verte deed het me denken aan It van Stephen King, ook een verhaal over een groep jonge vrienden die het opnemen tegen een duistere ongrijpbare vijand. Ik heb een zwak voor dit soort avonturenverhalen waar kinderen een hoofdrol in spelen. Zo ook Het Middernachtspaleis. Een gruwelijk sprookje dat je meesleept in de duistere wereld van Zafón.

Jonathan Strange & Mr. Norrell

Saa-haai…!

Jonathan Strange & Mr. NorrellTijd voor iets anders Jonathan Strange and Mr. Norrell: een mooi trio van boeken, hardcover, in een mooie doosje. Prachtig. En het gaat over Engeland en magie. Meteen al geinteresseerd dus. Vol verwachting begin ik met volume 1.

Maar ooooh wat een tegenvaller. Het is zo langdradig. Er gebeurt zo weinig. En dat wat er gebeurt gaat allemaal zo langzaaaaaam….

Helaas. Echt heel jammer, want de personages op zich vind ik erg boeiend en grappig. Zo is daar Mr. Norrell, de nog enige levende tovenaar in heel Engeland. Alleen een ontzettende saaie man die niet van drukdoenerij houdt. Toch besluit hij zich aan te bieden aan de Engelse regering zodat hij met zijn magie kan helpen in de oorlog tegen Frankrijk. In Londen verzamelt hij een aantal ludieke personages om zich heen die vooral met hem om gaan om er zelf beter van te worden. Dat levert grappige situaties op.

Ik heb het boek niet uitgelezen. Laat staan de hele trilogie. Het gaat me allemaal te langzaam. Halverwege het eerste boek komt pas de eerste magie van pas, maar het is allemaal net zo saai opgeschreven als Mr. Norrell zelf is.

Misschien heb ik het te snel weggelegd, misschien had ik nog even moeten doorploeteren, nu Mr. Norrell eindelijk daadwerkelijk aan het toveren is geslagen. Maar het pakt me gewoon niet. Weer een boek dat ik zonder uit te lezen naast me neer leg.

Ishtar Roodrug en het lot van de wereld

Peter Van Rillaer – Ishtar Roodrug en het lot van de wereld: wat knullig geschreven, toch spannend 

Ishtar Roodrug en het lot van de wereldIshtar Roodrug is krijger en huurmoordenaar, een mactans, loyaal tot in de dood aan haar stam en haar leider Ma. Die vertelt haar dat de magie aan het verdwijnen is. In het verleden moet er iets gebeurd zijn wat dit in gang heeft gezet. Ma sommeert haar naar Sodom te gaan. Daar moet ze infiltreren in de harem van de invloedrijke Perseus om informatie te verzamelen en hem te doden als de tijd daar rijp voor is.

In het huis van Perseus krijgt Ishtar te maken met de onhebbelijke magiër Mercantor en met Etanin, Perseus’ stugge lijfwacht. Een reeks visioenen laat haar geloven dat het leven van Perseus cruciaal is voor het lot van de wereld. Dat zorgt ervoor dat ze alles op alles zet om zijn veiligheid te garanderen. Wat volgt is een hachelijke reis naar Atlantis, via Uruk en Lumurië, in het gezelschap van de vechtende waard Hutné, de heler Horus en de kleine man Gilgamesh, voormalig stadhouder en kok.
Ishtar Roodrug en het lot van de wereld is het debuut van de Vlaamse schrijver Peter van Rillaer. Het verhaal speelt zich af in een duister verleden, in een tijd waarin magie en wetenschap elkaar naar de kroon steken. Maar het is vooral een avontuurlijk verhaal over loyaliteit, vriendschap en doorzettingsvermogen, geschreven met een vette knipoog naar onze eigen geschiedenis.

 

Als vrouwelijke lezer zijnde nodigde het boek me niet meteen uit tot lezen. Om de voorkant van het boek staat een schaars geklede dame vervaarlijk naar je te kijken met twee sikkels in haar hand. Het boek voelt zwaar in de hand en de regeldichtheid op de ruim 400 pagina’s voorspellen al een lange zit om het boek uit te lezen. Met name omdat in de eerste hoofdstukken ook de nadruk ligt op prachtige, welgevormde, schaars geklede vrouwen die tijdens de liefdesdaad hun partner vermoorden, was ik bang dat dit boek meer een soort van fantasie zou zijn waar vooral mannen enthousiast van worden. Ik had er eerlijk gezegd dus niet veel zin in.

Maar niets is minder waar. Als ik een algehele conclusie mag trekken over dit verhaal, dan gaat het vooral om de kracht van vrouwen. Het is dus eigenlijk een heel positief en inspirerend verhaal over in dit geval Ishtar, de hoofdrolspeelster in het verhaal. Eigenlijk zonde dus dat de kaft zo afschrikt.

Dit boek is het debuut van schrijver Peter van Rillaer en eerlijk gezegd merk je dat ook wel een beetje. Het is soms wat te langdradig en te makkelijk geschreven. Als er een probleem opduikt, dan is er ineens weer een nieuw feitje of kunstje dat de hoofdrolspelers kunnen. Alsof het verhaal of de betreffende scène ter plekke bedacht is. Dat maakt het verhaal minder geloofwaardig, voor zover je dat kunt zeggen over een fantasy/science fictionverhaal.

Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik wel van het boek heb genoten, ondanks de minpunten die ik heb genoemd. Maar de originaliteit, de verschillende climaxen en de innemende karakters winnen het  in dit boek en zorgen ervoor dat je het wil uitlezen om te ontdekken wat er met ze gebeurd.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl