De offers

Uiteindelijk een pakkend verhaal

De OffersVanwege een enorme achterstand in het bijwerken van mijn geliefde site, even een ‘luie’ recensie. Met andere woorden: de achterflap en in het kort wat ik ervan vond.

‘Tokio, 1946. De Nederlander Rem Brink is een van de rechters van het Tokio Tribunaal, waar de grootste Japanse oorlogsmisdadigers terechtstaan. Ter afleiding van de machtsspelletjes en voortdurend wisselende allianties van zijn collega’s probeert Brinkhet hem vreemde en totaal verwoeste land te verkennen. Als Brink de Japanse zangeres Michiko ontmoet, die tijdens de bombardementen op Japan haar ouders heeft verloren, ontluikt er een liefde die niet zonder gevaar blijkt. Gedwongen vertrekt ze naar haar geboortedorp in de bergen, waar vlak daarvoor in stilte gruwelijke oorlogsmisdaden hebben plaatsgevonden.’

Als ik dit boek in de winkel had zien liggen, had ik na het lezen van de achterflap deze waarschijnlijk laten liggen. Het is geen verhaal dat me direct aanspreekt. Dit boek heb ik echter gewonnen en sja, een gegeven paard mag je toch zeker niet in de bek kijken?! Dus ik ben er aan begonnen. Ik kan me nog herinneren dat het lezen in het begin niet makkelijk ging. Het duurde even voor het verhaal me in de greep had. Maar na het uitlezen kom ik tot de conclusie dat het een goed boek is. Het is eventjes doorbijten in het begin, tot de personages allemaal zijn voorgesteld en gaan leven.

Uiteindelijk komt het neer op een eeuwenoud thema; een verboden liefde. Maar de setting in naoorlogs Japan en de Japanse cultuur geeft een nieuwe draai aan het welbekende thema. En je steekt er als lezer ook nog iets van op (de tragische geschiedenis van het land).

Wolf Hall

Niet voor niets een weggevertje…

Wolf HallDe trouwe lezers weten dat ik onlangs via Facebook een grote stapel gratis boeken heb binnengehaald. Toen ik ze ging ophalen duwde de beste man mij ook het volgende boek in handen: Wolf Hall van Hilary Mantel. Ja, daar zou ik ook erg van kunnen genieten, als ik van lezen houdt, voegde hij eraan toe. Tja, sucker voor boeken en er stond ‘winner of the 2009 Man Booker Prize’ op de kaft. Dan moet ie toch goed zijn! Neem mee, neem mee!

Ik ben ermee aan de slag gegaan. Een moeizame slag. En pas tijdens het worstelen met de taal (Engels), de moeilijke woorden en de setting (Engeland in de middeleeuwen, ten tijde van koning Henry VIII, denk maar aan de serie The Tudors) én de personages (raadgevers van de koning, of was het nu een kardinaal of was het nu een advocaat, Thomas Cromwell in ieder geval), viel me de ongekreukte kaft op. ‘Deze ga je ook erg goed vinden’, jaja, my ass! Hij is zelf ook niet verder dan 70 gekomen!

Geen verslag hier van wat ik ervan vind, Althans, niet op basis van het uitlezen van het boek. Ik kap er namelijk mee. Ik ben gestrand op pagina 65, vind er nog geen ruk aan en snap maar de helft. Goed is goed. Deze doneer ik netjes aan de tweedehands boekenwinkel, haha! Niet mijn ding. Wellicht dat ik ‘m in het Nederlands wel had kunnen uitlezen, maar voor nu houdt het op.

Een boek voor Hanna

Jammergenoeg veel irritatiefactoren in op zich mooi verhaal

Een boek voor HannaIn het voorwoord van dit boek legt de schrijfster uit dat dit verhaal niet waar gebeurd is, maar dat het gebaseerd is op het levensverhaal van een vrouw die ze heeft leren kennen. Ze zegt: “dit is geen boek over Hanna, maar een boek vóór Hanna.” Tijdens het leven van deze Hanna heeft de schrijfster haar talloze keren gesproken. Omdat toen het idee voor een boek nog niet bestond, heeft ze echter niet de juiste vragen kunnen stellen om een biografische roman te kunnen schrijven. Vandaar dat ze dit verhaal baseert op wat Hanna haar destijds heeft verteld over haar leven.

Hanna is een jong tienermeisje als ze met andere Joodse meiden emigreert vanuit het Duitse Leipzig naar Denemarken. De bedoeling was om van daaruit naar Israël te verhuizen, maar de Tweede Wereldoorlog breekt uit, Hanna moet onderduiken. Uiteindelijk wordt ze, net als haar vriendinnen, toch opgepakt en naar Duitsland gezonden: Theresienstadt. Vanaf dan is het enige dat de meiden nog kunnen doen; overleven.

Het is een mooi verhaal, met eerlijke gevoelens en zonder vals sentiment. Het is een verhaal over opgroeien, vriendschap, eenzaamheid en natuurlijk de hel van het concentratiekamp Theresienstadt. Toch heb ik een aantal problemen met dit boek. Ten eerste het lettertype. Het is me wat te groot, waardoor ik in eerste instantie het idee heb een jeugdboek te lezen.

Dat gevoel wordt versterkt door het geforceerd toevoegen van geschiedeniskundige feiten. Uiteraard is het belangrijk dat de lezer weet wat er op dat moment afspeelt in de oorlog, maar in plaats van deze belangrijke achtergrondinformatie toe te lichten buiten de verhaallijn om, wordt het geforceerd in dialogen gebracht die de hoofdpersonages met elkaar hebben. Hierdoor komen de dialogen onrealistisch over en word je uit het verhaal gebracht.

En dan als laatste nog de verklarende woordenlijst. Prima dat deze er is,  want er worden een flink aantal Joodse termen en begrippen gebruikt die die toelichting nodig hebben. Maar deze woordenlijst achter in het boek, zit direct na de chronologische lijst van gebeurtenissen. Met als gevolg: ik zoek een term op pagina 1 van het verhaal op in de lijst, blader na het begin van de verklarende woordenlijst en zie op de bladzijde links staan (SPOILER!!) dat Hanna en Samuel in 1948 aankomen in Israël. … Ok, ben ook niet gek. Ik begrijp dat de schrijfster geen boek kan baseren op iemands leven, als die persoon het kamp niet overleefd had. Maar toch. Ik begin het boek, maar stuit meteen al op het einde van het verhaal. Dan is de lol er ook een beetje vanaf natuurlijk. Sowieso is het geen ingewikkeld boek, wat mij betreft is de gebeurtenissenlijst overbodig. Het is geen studieboek.

Wat vond ik er nu uiteindelijk van? Zoals ik al zei: het eigenlijke verhaal is best mooi. Maar de irritatiefactoren hebben het lezen minder leuk gemaakt, waardoor het verhaal me tussen de vingers door glipt. Het blijft niet hangen, pakt niet. Zonde, want ik denk dat het met wat kleine aanpassingen een prachtige roman is.

De bibliothecaresse van Auschwitz

Antonio Iturbe – De bibliothecaresse van Auschwitz: feiten of fictie? Verwarrend.

de bibliothecaresse van auschwitzTe midden van de horror en ellende van Auschwitz is pal onder de ogen van de nazi’s in het geheim een schooltje opgezet. Op een plek waar boeken streng verboden zijn, verbergt de veertienjarige Dita onder haar jurk de kleinste en meest clandestiene bibliotheek die ooit heeft bestaan. De acht boeken worden door haar en de andere kampgenoten gekoesterd als schatten. Dita toont ons een prachtige les in moed: ze geeft niet op en verliest nooit de wil om te leven of om te lezen. Zelfs op die verschrikkelijke plek geldt voor haar dat verhalen je kunnen meevoeren naar een andere wereld. De bibliothecaresse van Auschwitz is een ontroerend verhaal over overleven in de verschrikkelijjkste omstandigheden. Over hoe verhalen mensen kunnen helpen en de moed van een jong meisje om ze te bewaken.

Dit boek gaat niet alleen over Dita, de bibliothecaresse. Het gaat ook over Freddy Hirsch en Rudi Rosenberg. Hirsch was een mede-kampbewoner en leidde het illegale schooltje. Hij gaf Dita de taak als bibliothecaresse. Rudi Rosenberg was ook een gevangene en ontsnapte uit het kamp. Deze drie mensen hebben echt bestaan (Dita leeft nog) en in dit boek wordt hun verhaal verteld. Of beter gezegd: de drie verhalen. Op een of andere manier vloeien deze drie verhalen niet makkelijk samen, ondanks dat ze alledrie tegelijkertijd in het kamp zaten. Doordat de schrijver geen van de personages te kort wil doen, vervalt hij af en toe in een geschiedenisboek-achtige stijl door te vertellen over de jeugd van Hirsch en de achtergrond van Rosenberg. Het boek blijft het meest een roman met vloeiende vertelstijl zolang Iturbe over Dita blijft schrijven. Het is jammer dat door de toevoegingen van de verhaallijnen van Hirsch en Rosenberg de roman als los zand aan elkaar hangt.

Ik noem Hirsch en Rosenberg personages. Dat is niet eerlijk, aangezien deze mensen echt geleefd hebben. Iturbe maakt echter van zijn schrijversvrijheid gebruik door zijn boek te baseren op de feiten.  Dat wil zeggen: het verhaal, de roman, die om die feiten heen opgebouwd is, is fictie. En met deze vreemde mengeling van waargebeurd en ‘voor de sfeer erbij verzonnen’ (zo noem ik het maar even), heb ik veel moeite. Wat is nu waargebeurd? Hoe kan hij Hirsch’ gedachten en twijfels opschrijven, zijn die echt? Was het echt zo’n persoon? Of is het voor het verhaal beter om hem zo te omschrijven? En hoe weet je wat de nazi die verliefd wordt op één van de meisjes heeft gevoeld en gedacht, om nog maar een voorbeeld te noemen.

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik van dit boek vindt. Het is een dubbel gevoel waar ik mee worstel. Het verhaal van Dita is prachtig; de troost van de boeken, haar persoonlijkheid, haar kracht en moed. De omschreven verschrikkingen die kampbewoners dagelijks moeten doorstaan geven een inkijkje in de gruwelijkheden die de nazi’s in hun kampen dagelijks uitoefenden. Het is onvoorstelbaar dat dit op grote schaal gebeurde. Deze vreselijke geschiedenis blijft boeien en intrigeren, een les voor de toekomst die ons moet blijven herinneren dat dit nooit meer mag voorkomen. Alleen daarom al is De bibliothecaresse van Auschwitz een waardevol boek. Ik had alleen gewild dat Antonio Iturbe zich meer bij de feiten had gehouden. Dan maar geen roman, dan maar een ooggetuigenverslag of een geschiedenisboek. Dan had ik dit boek meer gewaardeerd.

De wolkenjagers

Robert Mawson – De wolkenjagers: middelmatig, helaas

De wolkenjagers1943. De rust in het dorpje Bedenham wordt wreed verstoord met de komst van ruim drieduizend Amerikaanse soldaten. Iedere ochtend, nog voor zonsopgang, vertrekken honderden van hen in bommenwerpers richting Duitsland. Velen keren nooit terug.

Heather, Billy’s lerares, wacht al anderhalf jaar op bericht van haar man die met zijn legeronderdeel naar Azië is gestuurd. Het is zeer de vraag of hij nog leeft.

Tot ze John Hooper ontmoet, een getraumatiseerde Amerikaanse piloot die bij een ongeluk zijn complete bemanning verloor en zelf op miraculeuze wijze overleefde. Tussen Heather en John groeit meer dan vriendschap. Hun liefde vormt het enige lichtpuntje in de duisternis van de oorlog. Maar beiden zijn zich ervan bewust dat deze liefde ook een keerzijde heeft…

Toegegeven, bovenstaande klinkt een beetje Bouquetreeksachtig, te zoet voor woorden. Zoet wordt het echter nergens in dit boek, waarschijnlijk omdat de auteur een man is en zich veel liever verliest in gedetailleerde beschrijvingen van bommenwerpers, vliegtuigcockpits en wapenmaterieel. Regelmatig wordt het verhaal ook onderbroken door een verslag van de oorlog, alsof je een geschiedenisboek aan het lezen bent, en niet zo zeer een roman. Het verstoort de flow van het verhaal naar mijn mening te veel.

Het duurt sowieso vrij lang voor het verhaal pakkend wordt. De vele personages vliegen je vanaf de eerste pagina’s al om je oren en het is lastig bij te houden wie nu wie is. En als het dan spannend wordt, dan verschuift het verhaal ineens weer van perspectief voor een geschiedenisles of door verder te gaan met het levensverhaal van een volgend personage. Erg storend.

De episoden waarin de vluchten worden omschreven en wanneer de bemanning onder vuur genomen wordt door de Duitse jagers, zijn erg spannend. Aan het einde van het boek draait het steeds meer om deze missies, daardoor leest het laatste deel een stuk sneller dan de eerste helft. Ondanks dat overstijgt dit boek de middelmatigheid niet. Helaas.

Wieg me zachtjes

Judith Kelly – Wieg me zachtjes: hartverscheurende gruwel in een nonnenklooster

Wieg me zachtjesMidden jaren vijftig belandt Judith Kelly, na haar vaders overlijden, in een Engels katholiek weeshuis. Haar moeder gaat intussen op zoek naar een geschikte woonplaats voor haarzelf en de achtjarige Judith.
De nonnen bij wie Judith wordt achtergelaten, zijn verre van liefdevol en voeren een psychologische terreur over de meisjes, die zij bovendien regelmatig mishandelen. Het leven van Judith en de anderen is een hel waaruit ze niet kunnen ontsnappen.
Weken worden maanden, maanden jaren, en Judith hoort nog steeds niets van haar moeder. Onbegrip wordt machteloosheid. Ze wordt dikke vriendinnen met Francis, op wie de dagelijkse ellende en de daden van de nonnen merkwaardig weinig invloed lijken e hebben. Des te schokkender is haar tragische lot bij de nonnen: gebeurtenissen die Judith nooit meer zal kunnen vergeten.
Jaren later raakt zij in een kibboets bevriend met een slachtoffer van de Jodenvervolging. Met deze wederzijdse herkenning van leven in angst, begint voor Judith de verwerking van haar traumatische jeugd, die haar uiteindelijk terugvoert naar het weeshuis, naar een confrontatie met het verleden.

Meerdere malen heb ik moeten huilen tijdens het lezen van Judith’s verhaal. Het is hartverscheurend om te lezen hoe ze als jong meisje fysiek en psychisch mishandeld wordt door de nonnen. Onvoorstelbaar dat dit kon gebeuren. En ook verbijsterend hoe een dergelijk trauma nog jarenlang doorwerkt en ook nog altijd zijn uitwerking heeft als Judith volwassen is.
Naast al deze gruwel is het geruststellend (en hoopvol) om te lezen hoe ze zichzelf hervindt. En hoe ze uiteindelijk, jaren later, haar tijd in het weeshuis een plek kan geven en door kan gaan met haar leven.
Ik vond het een bijzonder verhaal om te lezen. Mooi geschreven, pakkend en kleurrijk, voor zover je dat kan zeggen over deze verschrikkelijke periode in haar leven.

Het lot van de familie Meijer

Charles Lewinsky – Het lot van de familie Meijer: een meeslepende familiegeschiedenis

Het lot van de familie MeijerAls op een nacht in 1871 een ver familielid aan de deur van de Meijers klopt, kan niemand vermoeden dat hun leven vanaf dat moment radicaal zal veranderen. Hun wereld in het dorp Endingen is op dat moment klein, maar nog intact.
Dan duikt wervelwind Janki op, een ver familielid, al weet niemand er het fijne van. Een jaar later heeft hij een bruid – de aangenomen dochter annex dienstmeid Chanele, een vrouw die op vele momenten een beslissende rol gaat spelen in het leven van de Meijers – en een stoffenwinkel in Baden.
Vijf generaties beslaat de geschiedenis van de Meijers, een geschiedenis vol liefdesgeluk en levensdroefenis, en vol strijd om succes en acceptatie. En steeds raakt de wereld een stukje meer uit zijn voegen.

Ik ben een ontzettend commerciële lezer. Toen dit boek enkele jaren dus met veel bombarie werd aangeprezen, was ik uiteraard meteen nieuwsgierig. Maar het is zo’n ongelooflijk dikke pil, 658 pagina’s, dat er altijd wel leukere, dunnere, goedkopere boeken waren die eerst gelezen moesten worden. Onlangs ontdekte ik in Tilburg een tweedehandsboekenwinkeltje. Foute boel natuurlijk. Ik kwam er alleen maar wat boeken afleveren, echt. Maar uiteindelijk ging ik met een net zo zwaar gevulde tas weer naar buiten; met nieuwe ‘oude’ boeken. Waaronder Het lot van de familie Meijer.

Gekeuvel
In het begin viel het wat tegen. Aan de vele Joodse termen en namen moest ik wennen. Er zit wel een verklarende woordenlijst achterin, maar ik vind niets vreselijker als wanneer je de flow van het lezen moet onderbreken omdat je iets moet opzoeken. Daarnaast kabbelde het verhaal op een laag tempo voort. De personages hadden me nog niet echt gepakt en het was me onduidelijk hoe in hemelsnaam ruim zeshonderd pagina’s gevuld moesten worden met dit gekeuvel.

Toch zit je dan ineens al tweehonderd pagina’s verder in het verhaal en vraag je je af hoe dat nu gaat met Chanele, Mimi en Janki. Wat staat er te gebeuren met de kinderen van Chanele en ach en wee, zal Mimi ooit moeder worden. Het leest als een soap! Het grijpt je bij de lurven en laat je niet meer los. Tot de laatste pagina bleef het boeiend en ergens is het jammer dat ik nu niet weet hoe het zal vergaan met Irma, Moses, Desiree, Rachel en meneer Grün. Hun verhaal blijft ongetwijfeld doorkabbelen, maar dat is niet meer op papier gezet.

Zware literatuur
Naast de boeiende familieverhoudingen en liefdesperikelen, spelen ook de wereldgebeurtenissen die zich op de achtergrond afspelen een grote rol in het boek. Het begint in 1871 en het laatste hoofdstuk speelt zich in 1945 af. De Meijers worstelen met oorlogen, dienstplicht en opkomend antisemitisme. Het voegt een extra dimensie toe aan de dagelijkse beslommeringen van de familie. Hierdoor moet ik mijn eerdere vergelijking met een soap ook wat bijstellen, want het heeft duidelijk meer inhoud dan een seizoen Goede Tijden, Slechte Tijden. Het geeft inzicht in hoe het een gemiddeld Joods gezin het heeft kunnen vergaan in Zwitserland in deze tijdsspanne.

Het lot van de familie Meijer heb ik met veel plezier gelezen. Het is een mooie en boeiende  familie-epos. Nu is het tijd voor een wat minder dik en zwaar boek, om de polsjes wat verlichting te bieden. Dat is hooguit het enige negatieve wat ik ervan kan zeggen: het is zo’n zwaar boek!!

De schreeuw van de vlinder

Jan Herman Brinks – De schreeuw van de vlinder: veel geblaat, weinig wol

De schreeuw van de vlinderHet eerste wat de Nederlandse promovendus Xavier Hackel ziet als hij eind 1988 in Oost-Berlijn aankomt, is een oud Jugendstilhuis. Het verwaarloosde huis en het sombere straatbeeld doen hem terugdenken aan zijn grootvader, die fout was in de oorlog en nadien naar Duitsland is gevlucht. Het zien van het huis is het begin van de twijfel, aan wat echt is en wat niet echt is, aan wat waarheid is en wat illusie.

In het hermetisch afgesloten Oost-Berlijn probeert Xavier erachter te komen waarom het standbeeld van Frederik de Grote teruggeplaatst is naar een prominente plek. Zelf ziet de jonge historicus hierin een eerste teken van toenadering tot het Westen, een hypothese die hem niet in dank wordt afgenomen. Het duurt niet lang voor hij merkt dat de autoriteiten zijn onderzoek nauwlettend in de gaten houden. Hij krijgt het gevoel dat elke stap die hij zet geregistreerd wordt. Kan zijn huisgenoot Emile nog wel vertrouwen? Werkt zijn prille geliefde Ilse niet heimelijk voor de Stasi?

De schreeuw van de vlinder is een politiek-psychologische roman. Tegen het decor van een staat waarin het wantrouwen regeert, proberen de personages hun vrijheidsidealen te verwezenlijken. Hierbij overschrijden ze grenzen zonder acht te slaan op de consequenties, voor zichzelf en voor anderen.

Kant noch wal

Het onderwerp en de omschrijving van het verhaal spreken me meteen aan. Met veel zin begin ik dus aan dit boek. Dat valt de eerste pagina’s een beetje tegen. Het bloemrijke taalgebruik werkt tegen en is in mijn ogen ook too much. Veel geblaat, maar weinig wol: hoeveel kan je maken van een simpel treinreisje? Brinks haalt echter alles uit de kast met vergezochte metaforen en vreemde flashbacks die kant noch wal raken. Ik heb daarnaast het gevoel midden in het verhaal te stappen. Daardoor mis ik de binding met het hoofdpersonage, iets wat ik altijd als een cruciaal element ervaar tijdens het lezen van een boek. Als ik geen feeling krijg met het hoofdpersonage, houdt het al snel op in mijn geval.

Na zijn aankomst in Oost-Berlijn verloopt het verhaal wat logischer en is er wel ruimte voor de binding met Xavier Hackel. De sfeer in de stad, de omschrijvingen van de sombere openbare ruimte en de diverse personen die het pad kruizen van Xavier weet Jan Herman Brinks goed neer te zetten. Je proeft de triestheid en de armoede en ziet de beelden als het ware voor je. Gedurende het boek krijg je als lezer veel informatie tot je. Over de geschiedenis van de stad, de Russische invloeden, de praktijken van de Stasi en de invloed van dit alles op de Berlijnse burgers. Maar ondanks dat het soms wat vergezocht is dat twee geliefden met elkaar praten alsof ze een geschiedenisboek voorlezen, wordt het toch niet saai en geeft het een verhelderend beeld over die tijd. Het zal ook mijn interesse zijn in deze specifieke geschiedenis, waardoor ik de informatie als een spons opzuig en de vertelvorm me niet tegenstaat.

Vaag en niet te volgen

Halverwege het boek verliest het verhaal zijn spanning. Dat komt ongeveer tegelijk met het moment dat Xavier zijn gezonde verstand lijkt te verliezen omdat hij niet weet wie hij kan vertrouwen en wie niet. Er gebeurt dan ineens heel veel tegelijk, maar ik vind het niet makkelijk om allemaal te volgen. Hij is verliefd, gaat vreemd, of nee toch niet, lijkt verliefd te worden op een winkelbediende die hij even spreekt als hij op pad is in West-Berlijn, komt dan weer terug naar Oost-Berlijn waar hij stennis schopt bij het appartement van zijn vriendin en wordt vervolgens wakker in de gevangenis. Klinkt allemaal heel spannend, maar het is gewoon niet te volgen. Ook de periode die erna wordt beschreven, de rest van het boek, blijft vaag. Is Xavier nu echt doorgedraaid? Is hij erin geluisd of denkt hij dat alleen maar? Het einde van het boek laat een alleen maar groter vraagteken achter (wat ik uiteraard niet zal verklappen).

Een schrijver hoeft niet alles letterlijk op te schrijven. Ik vind het vaak juist fijn als er iets te raden overblijft, als je als lezer met je eigen fantasie het verhaal kunt verrijken. Maar in dit geval zijn de gaten in het verhaal te groot om zelf in te vullen.

Reeds gepubliceerd op theSword.nl

De leeuw en zijn hemd

Nelleke Noordervliet – De leeuw en zijn hemd: een (saaie) stap terug in de tijd

De leeuw en zijn hemdDe behoefte om de gouden tijden van ons land in één adem te noemen met de zwarte bladzijden heeft een geschiedenis. Nelleke Noordervliet gaat op reportage door het verleden, door de achterbuurten en in de herenhuizen, tot aan de schildersateliers en dichtersstulpjes. Ze ontmoet de Heren XVII van de VOC, in de bloeitijd van de zeventiende eeuw; de patriotten in de revolutionaire jaren van de achttiende eeuw, Albert Verwey en koningin Wilhelmina aan het eind van de negentiende eeuw. Schaamte over ons koloniaal verleden en trots op onze handelsmacht wisselen elkaar af. Waarom hebben we de neiging nu eens de wijsvinger te heffen, en dan weer de middelvinger?

De leeuw en zijn hemd is het boekenweekessay van 2013. Ik heb al eens eerder een Noordervliet gelezen, dus ik keek wel uit naar het lezen van dit boekje. Het is maar dun, bevat maar 63 beschreven pagina’s. Het lijkt me best moeilijk om in dit krappe ruimte een verhaal op te bouwen. Dat blijkt ook wel. Noordervliet vliegt van hot naar her en echt samenhangend wordt het in mijn beleving niet.

Het begin is wel leuk, als ze de steden omschrijft van de zeventiende eeuw, de leefomstandigheden en dergelijke. Maar de politieke sores van die tijd neem al snel de toon over en laat me dat nu net minder boeien. Vroeger tijdens de geschiedenislessen had ik al moeite om alle namen van die belangrijke snoeshanen te onthouden. Dus ook bij deze verzameling geschiedenisfeiten haak ik al snel af. Ik heb het uitgelezen, maar vond het eerlijk gezegd maar saai. Saai en onsamenhangend.

Mijn hart van hout

Sarah Stovell – Mijn hart van hout; vreselijke geschiedenis maar zo mooi verwoord

Mijn hart van hout0001Jefferson City, Missouri, 1854. Hunny, een jonge slavin, zit in de gevangenis op beschuldiging van moord. Ze is hoogzwanger en voelt dat haar baby op komst is. Ze weet dat ze daarna waarschijnlijk zal worden opgehangen. Onverschrokken en trots vertelt Hunny de haar toegewezen advocaat haar levensverhaal: van haar ontvoering als kind uit een Afrikaans dorp tot de mishandeling door haar Baas op diens afgelegen plantage. Ook vertelt ze over Rose, een vrouw uit een andere wereld, die eveneens voor de Baas werkte en op wie haar hoop gevestigd is.

Hampshire, Engeland, 1849. Rose werkt als gouvernante voor een rijke familie. Ze adoreert Charles en baby Isabella, de twee kinderen onder haar hoede, maar leeft noodgedwongen in een isolement: ze mag zich niet mengen onder het andere personeel. Als door ingrijpende gebeurtenissen haar diensten niet meer nodig zijn, besluit ze een betrekking als gouvernante aan te nemen in Amerika, voor de dochters van de eigenaar van een plantage. Rose bekommert zich daar al snel om het slavenmeisje Hunny, maar ze blijkt ook een verborgen motief te hebben als zij betrokken raakt bij Hunny’s hartverscheurende lot.

In Mijn hart van hout gaan twee vrouwen een onmogelijke vriendschap aan, in een tijd waarin slavernij en ongelijkheid tussen mensen, de onaanvaardbare realiteit was.

Deze roman is gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een slavin in Amerika waar schrijfster Sarah Stovell over gelezen had tijdens haar studie. De wreedheden die plaatsvonden tijdens de slavenhandel waren al langer bekend, maar door het levensverhaal van Hunny op papier te lezen komt het net iets harder binnen. Het is een aangrijpend en triest verhaal, maar vertelt ook over hoe sterk en trots mensen kunnen blijven, ook als ze allerlei ontberingen moeten doorstaan. Mijn hart van hout is geen mooi verhaal, maar wel op een prachtige manier verwoord. Ontroerend, krachtig, hartverscheurend en daardoor een plek in de boekenkast verdiend.