De laatste vier dagen van Paddy Buckley

Teleurstellende zwarte komedie

Dit boek werd omschreven als een zwarte komedie. En het speelt zich in Ierland af. Ik dacht bij mezelf dat ik dus een komisch, Iers, bijna kluchtachtig boek zou lezen. Had ik wel zin in. Zeker als je leest dat het gaat over een begrafenisondernemer die per ongeluk de baas van de lokale maffia doodrijdt en dan ook nog eens zijn begrafenis moet verzorgen. Ik zag al voor me hoe dat voor moeilijke en dus doldwaze situaties zou kunnen zorgen. Lezen dus!

Mwah ja, de conclusie is toch iets anders. Ik zou het geen slecht boek willen noemen. En ook niet saai. Af en toe zitten er ook echt wel komische scènes tussen. En vooral veel gedetailleerde omschrijvingen van handelingen in het uitvaartvak. Maar het voldeed niet aan mijn verwachtingen van droge Ierse humor en bizarre taferelen. Ik weet niet, het was het gewoon niet.

 

Het kippencollectief

Te snel uit!

Dit is zo’n boek waarbij je halverwege schrikt; het lezen gaat veel te snel! Het is straks te snel uit! Want het is zo’n gezéllig boek. Een heerlijk luchtig, grappig, niet te moeilijk, zomers ‘genietboek’.

Het kippencollectief gaat over de ijverige wereldverbeteraar Prudence Burns. Ze woont in New York en probeert in haar kleine flatje op elke mogelijke manier milieubewust, ecologisch verantwoord en vooral erg ‘groen’ te handelen. Prudence klapt dan ook in haar handen als ze te horen krijgt dat ze een boerderij heeft geërfd van haar oudoom in Canada. Vol van plannen vertrekt ze naar Canada waar ze samen met drie onwaarschijnlijke, maar uiterst vermakelijke huisgenoten probeert een succes te maken van een even zo onwaarschijnlijke ‘groene’ boerderij.

Het is echt een leuk boek. In het begin was ik wat weifelend over Prudence; ik was bang dat ik me zou ergeren aan de wannabe wereldverbeteraar en betweter. Maar het tegengestelde is waar. Juist de manier waarom ze omgaat met haar ‘probleempjes’ (eerder complete fiasco’s te noemen), zorgen ervoor dat ik tijdens het lezen echt zit te genieten.

Af en toe is het boerenavontuur van Prudence een slapstickverhaal dat iets te makkelijk over problemen heen stapt, maar ach; het is gewoon een leuk, vrolijk verhaal. Verwacht geen diepgang of ingewikkelde vraagstukken, maar wel ontspanning, een glimlach en een veel te snel uitgelezen boek.

De wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een Ikea-kast

Beetje flauw

de-wonderbaarlijke-reis-van-de-fakir-die-vastzat-in-een-ikea-kastInmiddels heb ik denk ik al wel tien boeken gelezen die gebaseerd zijn op een wonderbaarlijke roadtrip waarin allerlei bijzonder dingen voorvallen en uitzonderlijke personages de revue passeren. De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween, De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, The curious incident of the dog in the night-time, Waarom Ferdinand niet lang alleen bleef, De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje, etc. En daar schaart De wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een Ikea-kast ook bij. Blijkbaar moet je ook een onmogelijk lange titel verzinnen voor een dergelijk boek.

Het verhaal gaat over een fakir uit India die afreist naar Frankrijk om daar bij Ikea een nieuw spijkerbed te kopen. Omdat hij geen geld heeft voor een overnachting in een hotel, laat hij zich ’s avonds insluiten in de Ikea om daar de nacht door te brengen. En dan gaat er natuurlijk van alles mis. Hij belandt in één van de kasten van de meubelgigant, belandt zo in Engeland en indirect ook in Italië en Libië. Ondertussen maakt hij nieuwe vriendschappen, ontmoet de mogelijke liefde van zijn leven en moet hij nieuwe vijanden leren ontwijken. Oh ja, en hij leert uiteraard ook wijze levenslessen.

“Dé Franse literaire sensatie!” staat achterop het boek. Ik vond het maar flauw. Er zit veel humor in verwerkt, maar te geforceerd en daardoor kinderlijk. De schrijver snijdt regelmatig de bocht te kort af, waardoor het toch al fantastische (als in fantasievol, niet als in bijzonder goed) verhaal nog ongeloofwaardiger wordt. Wat dat betreft heb ik toch te veel goede voorbeelden van dit genre-met-een-onmogelijk-lange-titel gelezen. Leuke titel, maar de uitwerking ervan had in mijn ogen beter gekund.

Daar is hij weer

daar-is-hij-weerNiet grappig en ietwat ongemakkelijk

Dit boek had ik vorig jaar op mijn verjaardagslijstje staan. Het leek me zo’n geinig gegeven: Adolf Hitler wordt wakker op een veldje, midden in Berlijn, in het jaar 2011. Hij heeft geen weet van de afloop van de Tweede Wereldoorlog en begrijpt weinig van de moderne wereld om hem heen. Maar hij is nog altijd de Adolf Hitler die hij altijd was, met dezelfde opvattingen en manieren. Alleen; hoe reageren Berlijners van nu op de Hitler van toen?

Nou goed, boek niet gekregen, kan gebeuren. Dus onlangs zelf maar aangeschaft. Inmiddels is er ook al een film van uitgebracht, dus het werd tijd om het boek te lezen zodat ik om de film kan lachen.

De eerste hoofdstukken zijn best geinig, precies zoals ik me ook had voorgesteld. Maar gaandeweg vind ik het een stuk minder grappig. De Hitler van toen wordt door de Berlijners gezien als een komiek die de fascist bijzonder goed nadoet en altijd in zijn rol blijft. Hierdoor krijgt hij een televisieshow en allerlei andere privileges. Hitler zelf denkt dat hij weer van onder af moet beginnen met aanhangers vinden en begrijpt niet waarom iedereen hem zo grappig vindt, maar het bevalt hem dat hij steeds meer ‘volgers’ krijgt op dat rare propagandakanaal dat ‘joe toep’ heet.

En dan slaat de verveling en een ongemakkelijk gevoel toe bij mij. De verveling omdat het verhaal niet veel verder gaat. Het blijft een beetje in herhaling vallen. Ongemakkelijk omdat het fascisme en de discriminatie van Joden als grap worden aangevoerd en tja, ik vind dat gewoon niet grappig. Waarschijnlijk ben ik dan wat te oubollig, narrow minded en flauw. Maar halverwege het boek vond ik het niet meer grappig en moest ik moeite doen om het nog uit te lezen. Die film hoef ik nu ook niet meer te zien.

 

According to yes

In de ban van kleurrijke, meeslepende Rosie

According to yesTijdens het wandelen luister ik graag naar de radio of… een luisterboek. Deze keer is dat het nieuwste boek van Dawn French geworden: According to yes. Uiteraard in het engels en ook nog eens, bonus!, voorgelezen door Mrs French herself. Hartstikke leuk.

Een aantal jaren geleden las ik haar debuutroman; A tiny bit marvellous en ik was meteen verkocht. Zoals ik haar al kon waarderen toen ze nog ‘alleen’ comédienne was, zo dol was ik meteen op haar humorvolle schrijfstijl.
Haar tweede boek, Oh dear Sylvia, vond ik dan weer minder. Het miste de meeslepende karakters van het eerste boek en bleef een beetje op ‘mwah’ hangen. Niet onaardig, maar niet een die lang bleef hangen. According to yes is echter weer een topper, hoor!

Rosie vertrekt vanuit Engeland naar New York en wordt daar nanny in een uptight high class familie die streng geleid wordt door oma. Oma zelf is niet echt onder de indruk van de druk doende, iets te voluptueuze en kleurrijke Rosie, maar de mannen daarentegen… Zowel de tweeling waar ze op moet passen als hun grotere broer, hun vader én hun opa raken in de ban van Rosie’s levendige persoonlijkheid. Misschien iets te veel in de ban naar oma’s zin…

Goed, het is geen hoogstaande literatuur. Het leest (in mijn geval luistert) makkelijk weg en ontwikkelt zich als een grappige komedie. In de luisterboekversie worden de verschillende personages en verhaallijnen door drie verschillende mensen voorgelezen. Dit houdt het wel zo overzichtelijk. Ondanks dat er zich geen diepe onderliggende literatuurverantwoorde lagen in het verhaal ontwikkelen, wist het boek me toch te verrassen en te blijven boeien. En eigenlijk raakte ik zelf ook in de ban van die heerlijke, grappige, klunzige, eerlijke Rosie. Ik heb heerlijk kunnen grijnzen, giechelen, zuchten en snikken om dit, wederom, geslaagde boek van Dawn French.

As in tas

Leuk en mooi verhaal

As in tasEerder heb ik hier op mijn site al lovend geschreven over een boek van Jelle Brandt Corstius. (Arctisch dagboek) Nu heeft hij weer een topper geschreven. En wederom met zichzelf in de hoofdrol.

In As in tas maakt hij een fietsreis naar Zuid-Frankrijk. Zijn vader is overleden en omdat de fietstochtjes die hij vroeger met zijn vader deed één van de weinige activiteiten was waar Jelle echt het gevoel had een connectie met zijn vader te maken, besluit hij de as van zijn vader mee te nemen op zijn fietsreis. Ongetraind en tamelijk onvoorbereid gaat hij op pad en uiteraard beleefd hij onderweg het nodige mee.

Vooral de genadeloosheid ten opzichte van zijn eigen persoon vind ik wederom hilarisch. Alsof hij van een afstandje naar zichzelf kijkt en bekritiseert. De verhaallijn die uiteraard steeds terugkomt zijn zijn herinneringen aan zijn vader; goede en slechte. Ontroerend om te lezen hoe hij tijdens zijn reis meer en meer beseft hoeveel hij van zijn vader hield, ookal was het een rare, ráre man.

Het nadeel van dit boekje is dat het wederom niet erg dik is (wel wat dikker dan Arctisch dagboek) en dat het dus zó uit is! In mijn geval waren twee uurtjes in de zon op het terras voldoende. Maar zoals gezegd is het erg vermakelijk en hoef je er niet al te veel bij na te denken. Een leuk en mooi verhaal.

Us

Nicholls revanche: heerlijke tragikomedie over a man with a mission

UsEerder dit jaar las ik De eerste dag van David Nicholls en om een understatement te gebruiken: ik was geen fan. Vond het allemaal maar flauw en langdradig en de personages vond ik vervelend. Wat een verschil met Us (in het Nederlands bekend als Wij) dat ik nu uit heb. Heerlijk! Ik begin te denken dat een groot verschil al ligt in het feit dat ik dit boek in de originele taal (Engels) heb gelezen. In de vertaling naar het Nederlands komt die typische Britse cynische humor toch niet altijd goed over. Wie weet als ik One day had gelezen, in plaats van De eerste dag, was ik al eerder overtuigd geweest van het schrijftalent van Nicholls.

Us dus. In het kort: Douglas en Connie, hij een wetenschapper, zij een kunstenares, zijn al meer dan twintig jaar getrouwd. Man en vrouw tot ineens hun huwelijk voorbij lijkt te zijn. Maar Douglas wil de liefde van zijn vrouw terugwinnen, net als de respect van zijn tienerzoon Albie. Dit doet hij door de vakantie ‘of a lifetime’ te plannen. Hij heeft alle hotels geboekt, de route uiteengezet, de treintickets gekocht, alles is klaar voor de ‘grand tour’ langs de bekende kunstgaleries van Europa. Wat zou er in hemelsnaam nog fout kunnen gaan?

Er gaat dus van alles fout. Heerlijk! Douglas is een onbeholpen man die denk dat je met rede en logica je overal wel uit kunt redden. Niet bij zijn kunstzinnige vrouw en zoon. Met doorzettingskracht, creativiteit en Britse humor zet hij door en het levert prachtige dramatische wendingen, humoristische flaters en spannende ontwikkelingen op.

Met Us heeft David Nicholls genadeloos revanche genomen en mij op mijn plek gezet. Wat heb je nu geleerd, mevrouw Stemband? Lees Engelse boeken alsjeblieft gewoon in het Engels. Pas dan kan je waarderen hoe goed het geschreven is.

In stukjes

Gezellige Tilburgse anekdotes

In stukjesDit boekje heeft niet zo veel om handen. Het zijn korte verhalen (zoals de titel al suggereert), soms grappig, soms heel persoonlijk. Het is leuk geschreven en je hebt het zo uit. En het grappige is dat je Marc-Marie’s stem in je hoofd de verhalen hoort vertellen. Ja, echt waar!

Ik woon in Tilburg en ondanks dat Tilburg zeker geen hoofdrol speelt in zijn verhaaltjes, voelt het lezen ervan toch dichtbij. Ik was dan ook apetrots dat ik mijn boekje kon laten signeren (al stolen twee huppeltantes achter mij mijn mojo; ik had weinig kans iets te zeggen tegen de man omdat hun al over mijn schouder tegen hem aan stonden te tetteren, grrr).

Verwacht geen hoogstaande literatuur of schokkende verhalen. Het zijn gewoon gezellige anekdotes van Marc-Marie. Ik hoop dat hij zo nog een paar boekjes publiceert, erg leuk om te lezen.