De koning van Katoren

Leuk sprookje

Jan Terlouw is een gevestigde naam in de jeugdliteratuur. Zeker in mijn jeugd, toen werd hij in één adem genoemd met Tonke Dragt en Thea Beckman. Wel gek eigenlijk dat ik in diezelfde jeugd nooit iets van Terlouw gelezen heb (Beckman en Dragt wel trouwens).

Oorlogswinter heb ik vorig jaar gelezen. Ik heb er niets over geschreven op deze site, maar het was een spannend verhaal. Echt een jeugdverhaal, vond ik. Nu heb ik De koning van Katoren gelezen. Niet echt een spannend jeugdverhaal, meer een sprookje. Een leuk sprookje.

Als de koning van Katoren is overleden, neemt een groep zure ministers de leiding van het land over. De zeventienjarige Stach wil koning worden en vraagt de ministers wat hij daar voor moet doen. Wat volgt is een aantal onmogelijke opdrachten die hij moet uitvoeren, verspreid door het hele land. Hij komt voor dilemma’s te staan niet op te lossen zijn, althans; tot Stach zich er aan waagt. En natuurlijk komt hij onderweg ook nog een leuk meisje tegen.

Ach ja, wat zal ik zeggen. Ik houd van jeugdboeken, maar dit was een niveautje te laag. Dit was inderdaad niet meer dan een sprookje. Het was vermakelijk en het boek was binnen no time uit. En ik kan er weer over mee praten.

 

A series of unfortunate events 1-3

Geen kinderboeken voor watjes!

The bad beginning‘Gratis af te halen!’ en daarbij een foto van een grote stapel boeken. Dat zag ik op Facebook voorbijkomen. Dus je raadt het al: ik meldde mij meteen! Helaas mocht ik niet de hele stapel mee naar huis nemen (er zat onder andere de complete serie van Harry Potter en The Lord of the Rings tussen), maar ik kreeg wel een prachtige selectie mee in de fietstas naar huis. Daarin ook de eerste drie (Engelstalige) delen van Lemony Snicket: a series of unfortunate events.

Ik kan me herinneren dat er een aantal jaar terug een film uitkwam met Jim Carrey in de hoofdrol. De film had Lemony Snicket als titel en dat was de eerste keer dat ik die naam hoorde. In Amerika is deze boekenreeks echter zeer bekend en populair. Het gaat om drie kinderen die tijdens een vreselijke brand hun ouders verliezen. Dat is het begin van een reeks ‘unfortunate events’ voor de wezen Violet, Klaus en Sunny Baudelaire.

The reptile roomHet zijn geen vrolijke kinderboeken; de kinderen worden achterna gezeten door een nare en gemene man die alleen maar uit is op de erfenis van de kinderen. En elke keer weer moeten de kinderen zich uit de meest vreselijke situaties zien te redden, terwijl deze Graaf Olaf ze achterna jaagt. De slimheid van de kinderen, de zwarte humor waarmee het verhaal vertelt wordt en de kleurrijke personages maken het juist weer tot een meeslepend jeugdboek.

Het eerste boek was zo uit. The bad beginning gaat over het verlies van de kinderen en hun eerste kennismaking met Graaf Olaf en zijn vrienden. Het is spannend, avontuurlijk en grappig geschreven. Het verhaal in het tweede boek, The reptile room, liep langzamer en was daardoor minder spannend. Wel extra tragisch omdat een geliefd personage het moet afleggen. Wat dat betreft is het echt geen reeks voor watjes, geliefde personages vallen bij bosjes! En niet dat ze dan mysterieus verdwijnen, nee ze gaan dood. Ze worden vermoord!
Het derde boek, The wide window, vond ik weer terug spannend. Er gebeurt heel veel en heel snel waardoor het automatisch ook snel leest. Ook dit boek was zo uit.

The wide windowWat wel jammer is, maar goed, dat had ik tijdens het lezen van de Harry Potterreeks ook; in elk boek moet weer kort worden samengevat waarom de kinderen zich in deze situatie bevinden, wie wie is en wat er staat te gebeuren. Daarnaast heb ik er nu drie gelezen en in principe gebeurt in elk boek hetzelfde. Na deze drie delen zijn er nog eens tien boeken uitgekomen. Ik weet niet of ik dat nog zo spannend zou vinden, om in totaal dertien keer hetzelfde avontuur te lezen. Aan de andere kant… De kinderen Baudelaire zijn allerschattigst, inventief, grappig en slim. Het blijft leuk om te lezen hoe ze weer weten te ontsnappen en wat ze nu toch weer te wachten staat. Dus wie weet schaf ik binnenkort het volgende deel aan.

Het Akropolis Genootschap en de slag om bladzijde 37

Tosca Menten – Het Akropolis Genootschap en de slag om bladzijde 37: vrolijk en Dahl-esk

Het Akropolis Genootschap en de slag om bladzijde 37Hoera! De familie Nootje heeft een kwart miljoen euro geërfd! Helaas krijgen ze het geld alleen als ze lid worden van een vreemd Genootschap. En dat is nog niet zo gemakkelijk; ze moeten zich gaan houden aan de verschrikkelijke Regels van dat Genootschap én slagen voor een belachelijke Test. Het is alles of niets, dus vol goede moed gaan Luuk Nootje en zijn vader Huub aan de slag. Maar daar zijn een paar mensen helemaal niet blij mee…

Het is maar een dun boekje, 96 pagina’s, het was het Kinderboekenweekgeschenk van vorig jaar. Maar in 96 pagina’s weet Tosca Menten een vermakelijk spannend verhaal neer te zetten, met humor en intriges. Mede dankzij de illustraties van Elly Hees (die erg op de stijl van Quentin Blake lijken, de illustrator van kinderboeken als Mathilda, De Heksen en de GVR) vind ik het verhaal een hoog Roald Dahl gehalte hebben; dappere kinderen die het opnemen tegen de strenge wereld van de volwassenen, vreemde wendingen en vooral, humor. Ik ben een groot fan van Roald Dahl, dus logischerwijs vond ik dit boekje ook erg leuk. Ik krijg hierdoor meteen zin om meer kinder-/jeugdboeken te lezen en mezelf te verliezen in de dwaze wereld van de fantasie van kinderen.