Frankenstein

Meer zielig dan eng

Dit jaar is het 200 jaar geleden dat Frankenstein van Mary Shelley uitkwam. Een goede reden om mijn tanden in deze klassieker te zetten! Dat en het was rond Halloween dat ik eraan begon: leek me ook wel een goed genoeg excuus om een griezelboek te gaan lezen.

Alleen vond ik het niet echt een griezelboek, meer een zielig verhaal… maar daarover straks meer.

Het boek begint met een briefwisseling tussen een beetje een blaaskaak van een man die zijn zus schrijft. Hij lijdt een expeditie naar de Noordpool en pikt een drenkeling uit het water: Victor Frankenstein. De man is ernstig verzwakt en blijft maar herhalen dat hij iets vreselijks heeft gedaan. Victor doet zijn verhaal over hoe hij als jonge ambitieuze wetenschapper een monster heeft gecreëerd. Een monster dat zo verschrikkelijk is, dat je er niet naar kunt kijken. Zo lelijk, zo vreselijk. En zijn doel is om zijn monster te vermoorden om zo een einde te maken aan zijn helse creatie.

Tijdens het verhaal komt Victor Frankenstein uitgebreid aan het woord (veel boeiender dan die blaaskaak op zijn schip) en ook het monster vertelt zijn verhaal. Een schrijnend verhaal over gebrek aan liefde en compassie, over frustratie en uiteindelijk ontembare woede met moord tot gevolg.

Uiteindelijk is dat ook wat blijft hangen bij mij: de triestheid van het monster. Hij wil zo graag erbij horen, voelt ook liefde en compassie in zijn hart. Maar hoe hij het ook probeert, hij wordt verstoten door zijn uiterlijk en monsterlijke voorkomen. Hij is niet trots op hoe zijn frustratie daarna uiting vindt (het moorden en mentaal kapotmaken van zijn createur). Zo sneu.

Ik vond het mooi hoe de hoofdpersonages ingevuld zijn: met goede en slechte kanten (ook het monster dus). Die Frankenstein is een beetje een zwakkeling die bij elk probleem in een soort van verlammende  hysterische toestand belandt. Dat vind ik dan wel weer grappig. En het monster dat aan de ene kant zoveel liefde en warmte kan voelen en aan de andere kant zo makkelijk het leven uit iemand kan persen.

Ik moet bekennen dat ik alle intro’s en aanvullende blabla in het boek niet heb gelezen. Daar had vast interessante informatie over de auteur in gestaan, over de tijdgeest waarin het boek geschreven werd, etc. Mij gaat het gewoon om het verhaal zelf. En ik vond het een mooi verhaal. Een verhaal dat de tijd goed doorstaan heeft: niet ouderwets of suf. Af en toe wat langdradig, maar ach, daar heb ik geen moeite mee.

Pride and prejudice

Om in je hart te sluiten en altijd van te blijven houden

Als tiener begreep ik er niet zoveel van, hoor; dat gedweep met Mr. Darcy. Mijn moeder keek naar de BBC-serie Pride and Prejudice (met Colin Firth als Arsy Darcy) en ik keek wel met een schuin oog mee, maar vond het vooral ‘saa-haai!’. Alleen maar gepraat, blablabla, en een man met te grote bakkebaarden.

Sindsdien heb ik de serie nooit meer gezien, maar wel eens stukjes. En dan begon ik die man met bakkebaarden toch meer te waarderen. Toen kwamen natuurlijk de Bridget Jonesfilms, waarin Firth ook al een Arsy Darcy speelde. Toen was ik om; wat een leuke man!

Maar goed, dat Pride and Prejudice, dat ‘ge-blablabla’, daar had ik niet zo’n behoefte aan. Tot een vriendin onlangs tegen me zei “Je móet dat boek echt lezen! Het is geweldig!” Hmmm…. Zal ik me er dan toch aan wagen? Dan toch wel in het Engels, taalpurist als ik ben, en dan ook wel met een beetje een mooie cover. Als ik het dan niks vind, staat het in ieder geval mooi in de kast.

Ik had een saai, duf verhaal verwacht, met veel te lange dialogen en oninteressante non-ontwikkelingen. Maar neee! Helemaal niet! Het was inderdaad geweldig! Het is komisch (de moeder en de vreselijke zussen), tragisch (ach arme Jane en wat een nare zussen heeft die Mr. Bingley toch!) en romantisch (oh ja, Mr. Darcy, zucht, zwijmel, hm-mm, ja die!). Betoverende landhuizen, sprookjesachtig Engels landschap, schommelende rijtuigen, hysterische moeders, kanten kraagjes en wapperende bakkebaarden. En geen moment saai. Verre van.

Over het algemeen ben ik geen fan van romantische boeken (met uitzondering van een guilty pleasure Santa Montefiore op z’n tijd), vind ze vaak te zoet en voorspelbaar. Maar Pride and Prejudice is wat mij betreft the mother of all romantic books. En dat bedoel ik juist positief; alle andere romantiek steekt er vanaf nu maar zwakjes bij af (ik overdrijf natuurlijk, maar ben nu eenmaal vol van dit boek). Pure drama, meeslepende dialogen en personages om in je hart te sluiten en altijd van te blijven houden.

PS: de betreffende BBC-serie heb ik inmiddels ook weer eens bekeken. Smullen!

 

Our endless numbered days

Our endless numbered daysOntroerend mooi

Bijna elke vakantie koop ik wel een boek. Daar houd ik zelfs rekening mee met het boeken meenemen. Er moet altijd ruimte zijn voor een nieuw boek. Deze vakantie kwam het vakantieboek onbedoeld snel. Ik was nog niet eens in het land van bestemming aangekomen, en ik had mijn vakantieboek al aangeschaft.

Op de nachtboot van IJmuiden naar Newcastle, las ik binnen een uur het boek dat ik bij me had uit. Ik was al langer bezig met dat boek, maar het laatste deel ging toch ineens sneller dan verwacht. Zat ik dan. Op een boot. Een hele namiddag, avond, nacht en ochtend lang. Zónder iets te lezen! Paniek!

Dus ik naar de bootwinkel. Ik zag drank, chocola, kleding, nog meer drank, parfum, snoepjes en speelgoed. Maar geen boeken?? Paniek! Peeuw! Nog eens een rondje lopen. Goed kijken. Chocola… Drank… Kleding… Snoep… Aha! Tussen de snoepjes en het speelgoed was een half plankje ingeruild voor drie rijen dik gestapelde boeken. Deze hadden het duidelijk qua prioriteit verloren. Maar goed, ze lagen er wel. De standaard chicklits (Sophie Kinsella sucks!), thrillers (James Patterson is mwah oke) en dan ineens, achter de rij boeken, een bijzondere cover. Sprookjesachtig. Mooi. Ja. Die wordt het! En zo kwam het dat ik Our endless numbered days van Claire Fuller las.

Het gaat over de achtjarige Peggy die door haar vader mee uit kamperen genomen wordt. Eenmaal aangekomen in een krakkemikkig ‘hutje op de hei’ vertelt hij haar dat de wereld is vergaan en iedereen die ze kenden (Peggy’s moeder, oma en vriendinnetjes) dood is. Ze hebben alleen elkaar en hun kleine stukje bos nog. En zo leven ze negen jaar afgezonderd van de wereld om hun heen in hun armzalige huisje in het bos. Maar is het wel waar wat Peggy’s vader tegen haar vertelt heeft?

Wat ben ik blij dat ik een vakantieboek ‘moest’ kopen. Want wat een mooi boek was dit. Schitterend geschreven. Het deed me denken aan Room, ook al zo’n verhaal waarin een kind opgroeit zonder buitenwereld (ook een heel mooi boek trouwens, zeker lezen voor je de film ziet). Ontroerend, spannend, lief en mooi boek.