De eerlijke vinder

Wel spannend, maar ingekakte personages

John Rothstein, een legendarische schrijver van een serie boeken, heeft al decennia lang niets gepubliceerd. Morris Bellamy is woedend. Niet alleen omdat Rothstein met schrijven is gestopt, maar ook omdat diens serie niet naar zijn smaak eindigde. Bij een inbraak in het huis van Rothstein neemt Bellamy alle cash uit de kluis mee, en als hoofdprijs een stapel aantekenboekjes met ongepubliceerd materiaal.

Morris verbergt zijn buit – maar dan wordt hij gearresteerd voor een andere misdaad. Tientallen jaren later vindt een jongen, Pete Saubers, de kist en nu is het Pete en zijn familie die door Bill Hodges, Holly en Jerome gered moeten worden van de inmiddels nog krankzinniger en wraakzuchtige Bellamy, die na 35 jaar vrijkomt uit de gevangenis.

Dit is het vervolg op Mr. Mercedes en omdat het zo ook verkocht wordt, verwarde mij dat enigszins. Ik dacht namelijk, toen ik in het boek begon en de jonge Bellamy volgde, dat ik te maken had met een jongere versie van de Mercedeskiller. Het duurde echt even tot ik doorhad dat deze bad guy daar helemaal niets mee te maken had. Achteraf gezien had ik dat ook wel kunnen afleiden van de samenvatting op de achterflap (zie tekst hierboven), maar toch zorgde het in het begin van het boek voor de nodige verwarring.

Uiteindelijk viel het kwartje wel en was het weer een spannend verhaal. Echter; ik ben er niet door omver geblazen en weet ook niet of ik het trio Hodges, Holly en Jerome zo nodig voor dit verhaal samen had moeten zien komen. Ik weet nog dat ik na het uitlezen van Mr. Mercedes graag meer wilde lezen over dit illustere trio, maar bij dit boek denk ik daar toch weer anders over. De ontwikkeling van hun personages was in Mr. Mercedes in volle gang, maar in De eerlijke vinder zijn ze al helemaal uitge-ontwikkeld, lijkt wel. Gelukkig zijn de personages van Pete en Bellamy (nadat ik eenmaal doorhad dat dit een heel nieuw personage was) wel boeiend.

Het einde van het boek hint naar het vervolg, een derde deel met Hodges, Holly en Jerome in de hoofdrol. Ik heb begrepen dat de Mercedeskiller daar dan weer wel in meedoet. Dat lees je dus al een beetje aan het einde van De eerlijke vinder. En zo te zien gaat het dan ook wat meer de Stephen Kingkant op; wat paranormaler en mystieker. Maar ik weet nog niet of ik nu zo sta te springen om dat deel te lezen. Ik denk dat King na het eerste boek had moeten stoppen. Want ik denk niet dat er nog veel puf zit in de ingekakte personages van Hodges, Holly en Jerome.

 

Selfies

Hartverwarmende misdaad

Dat klinkt natuurlijk raar; hartverwarmende misdaad. Maar ik word nu eenmaal blij van Jussi Adler-Olsern. Bij elk nieuw boek denk ik “Hoera! De nieuwe Jussi!” En ze vallen ook nooit tegen.

Zo ook Selfies. Het is zo fijn om weer verder te kunnen lezen over Carl Mørck, Assad, Rose en Gordon. Dit keer draaide het grotendeels om Rose. Dat vond ik in eerste instantie wat minder; ik vond haar altijd maar een aanstelster. Maar het bewijst zich maar weer eens dat Jussi een uitgekookt plan heeft voor zijn hoofdpersonages, al vanaf het begin van de boekenserie. Want dit boek leren we Rose beter kennen en dus vind ik haar nu ook sympathiek.

Maar ik moet wel toegeven… Zo spannend als de eerste paar delen in deze reeks, is het niet. Dat had ik eigenlijk ook al een beetje met het vorige deel (De grenzeloze). Maar the plot thickens om de hoofdpersonages en dat vind ik dan wel weer leuk. Schijnbaar is het plan van Adler-Olsen om tien delen van Serie Q te schrijven en mondjesmaat leren we steeds meer van Carl, Rose en Assad. Ik zet in op een zeer spannende climax, met ongetwijfeld Assad en zijn dubieuze verleden als hoofdrol.

Nog even over Selfies; niet zo spannend als andere delen, maar zeker de moeite. Er passeren weer boeiende types en persoonlijkheden de revue. Ze zijn niet allemaal even geloofwaardig, maar ach wat geeft het. De ontknoping blijft lang spannend en onvoorspelbaar. Dus toch spannend. En meeslepend. En een mooie warming up naar wat komen gaat. Kom maar op met boek acht, negen en tien!

11/22/63

Om jezelf in te verliezen

Dit boek is een goed voorbeeld dat het zich loont om regelmatig in de tweedehandsboekenwinkel te gaan snuffelen. Slechts €6 voor de dikke pil (met hardcover), in ongelezen staat. Wel in het Engels, maar dat vind ik geen probleem.

Dikke pil en Stephen King; kan niet misgaan, dacht ik bij mezelf. En dat klopt, 11/22/63 heeft zeker niet teleurgesteld! Zoals je verwacht van King sleept hij je mee in de wereld van de hoofdpersonages, leer je ze kennen met hun goede en slechte kanten en worden ze tijdens het lezen bijna als familie voor je.

Het verhaal: docent Jake Epping wordt door de lokale diner-eigenaar Al meegenomen naar de voorraadkamer achterin de keuken. Daar bevindt zich een deur naar het verleden, 1958 om precies te zijn. In eerste instantie geloof Jake het natuurlijk niet, tot hij inderdaad ineens in zijn eigen dorp staat, maar dan ruim 50 jaar geleden. Al geeft Jake een opdracht mee; ga naar het verleden, wacht tot 1963 en voorkom de moord op Kennedy! Als je dat voorkomt, zal alle ellende in de wereld, zoals deze nu bestaat, niet bestaan. De moord op Kennedy is het begin van de ellende geweest, aldus Al.

Na wat gemor gaat Jake de opdracht aan. In de tussentijd (hij moet immers 5 jaar doorbrengen in het verleden voor het 1963 is, heeft hij ook zo zijn eigen projectjes. Tijdens het volwassenonderwijs heeft hij een student gehad die vertelde over een gruwelijk familiedrama dat hij en zijn gezin meegemaakt hebben eind jaren vijftig. Jake wil, nu hij toch in het verleden is, dat drama voorkomen. Daarnaast wordt hij ook nog eens verliefd en wordt de beslissing om terug te keren naar heden (en zijn geliefde achterlaten) alleen maar moeilijker.

Ik vind het weer prachtig geschreven. Binnen een paar pagina’s zit je al echt in het verhaal. Ik kan ook echt genieten van de sfeer die King neerzet en de Amerikaanse slaapstadjes waarin het zich afspeelt. En gedurende het verhaal, wordt het steeds grimmiger, ook zo mooi. Het lijkt een redelijk straight forward verhaal, maar uiteraard komt er ook iets ongrijpbaars bij, iets grimmigs, iets boosaardigs. Want de tijd wil zich niet laten veranderen. Heerlijk!

 

Hex

Freaky shit!

“Dit is briljant origineel!” tweette Stephen King over Hex van Thomas Olde Heuvelt. Nu ik het gelezen heb, kan ik het alleen maar beamen; wat een onwijs gaaf boek! Vanaf de eerste pagina tot aan de laatste alinea: kippenvel!

Het pittoreske dorpje Beek (vlakbij Nijmegen) is in de ban van de Wylerheks; een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze woonhuizen binnen. Nachtenlang staat ze bij mensen aan bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend.

Er wordt alles gedaan om haar aanwezigheid geheim ten houden. Maar als een groep jongeren besluit ‘viral’ te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen.

Freaky shit! Dat is wat ik dacht na het uitlezen van het boek. Binnen twee pagina’s stonden de haren op mijn arm al overeind: eng! Ik was al bang dat ik het boek niet zou durven uit te lezen. Daarna ontwikkelt het verhaal zich langzaam van spooky suspense in een soort van sociologische thriller, met vooral het menselijk gedrag en hoe men op elkaar (en de heks) reageert in de hoofdrol. Overigens zonder dat het aan spanning of freakiness inlevert. En dan… Dan gaat het los! Op een manier die je van tevoren niet kunt indenken. Meer kan ik er echt niet over zeggen, zonder al te veel te verklappen.

Hex is zo anders dan elk ander boek dat ik gelezen heb. Ik moet bekennen dat ik niet heel veel horror-/spookverhalen lees (ben niet zo’n held in het donker), maar dan nog is het onderwerp, de stijl in combinatie met de typische en oh zo herkenbare Hollandse kneuterigheid precies zoals Stephen King het al omschreef: briljant origineel!

Hier gebeurt nooit wat

Er gebeurt inderdaad niets

hier-gebeurt-nooit-watEigenlijk moet ik dit niet zo’n kop geven, want dan weet je de essentie eigenlijk al. Oftewel: een huge spoileralert. Excuses. Maar het vertolkt wat dat betreft ook goed wat ik van dit boek vind: niet iets. Helemaal niets en dus slecht zal ik het niet noemen, maar het was wel een beetje een tegenvaller.

In Hier gebeurt nooit wat gaat het over een slaperige Brits kustplaatsje. Een idyllisch dorp waar nooit iets gebeurt (wat verrassend), iedereen elkaar kent en het leven bestaat uit alledaagse beslommeringen. Daarom is het een grote schok als op een ochtend het levenloze lichaam van Lennie, één van de bewoners van het sluimerende dorp, wordt gevonden. Ze is op een gruwelijke wijze vermoord op een parkeerplaats midden in het dorp. Als gevolg hiervan wordt het dorp overspoeld door politie en media en ontstaat er een gespannen sfeer in het dorp waarin iedereen zijn hersens breekt over wie het gedaan zou kunnen hebben. De focus van het verhaal ligt op de beste vriendin van Lennie: Tess. Ze worstelt net als haar mededorpsbewoners met de vraag wie dit gedaan zou kunnen hebben en of ze haar kinderen nog wel veilig alleen over straat kan laten gaan.

Nou… Dat is het zo’n beetje. In het begin van het boek verwachtte ik nog een ijzingwekkende thriller; elk personage vond ik bij voorbaat al verdacht en ik keek al uit naar de ontknoping. In plaats daarvan suddert het verhaal maar voort en blijft het vooral hangen bij Tess’ twijfels over haar huwelijk, vriendschap met de echtgenoot van haar vriendin en de flirtende politieman. De spanning (en de moord) verschuift steeds meer naar de achtergrond en in plaats daarvan komt er een soort van ongenoegen (van mij als lezer) voor in de plaats. Suffe Tess met haar stomme twijfels en rare acties. En dan ineens een tot op de details beschreven seksscène, om daarna weer te verzanden in geneuzel over ‘wel of niet’ echte gevoelens van Tess. Zo raar. Alsof je in een veld met winterpenen loopt en je komt ineens één bloemkool tegen: totally out of place. Alsof Julie Myerson heeft gedacht “Zo. Het boek is af, alleen moet er nog wel wat seks in.”

Aan het einde van het boek wakkert het vlammetje ‘spanning’ weer aan. Overigens niet zoals je zou verwachten. Dat kan een goed teken zijn; onverwachte plotwending! Maar in dit geval vond ik het ook een beetje gek. Alsof Julie Myerson heeft gedacht: “Oh ja, in dit veld met winterpenen plaats ik één bloemkool!” Oké, dit maakt waarschijnlijk no sense at all, maar ik ga ook niet het héle boek verklappen, hè? Zo’n spoileralert is het nu ook weer niet.

IJstweeling

Duurt lang!

IJstweeling“Dat is leuk!” dacht ik bij mezelf: een boek lezen dat zich in Schotland afspeelt terwijl ik zelf op vakantie in Schotland ben! Dus hup, daar ging IJstweeling mee de koffer in. En ja, inderdaad grappig om te lezen over Skye. Ik kon me meteen goed een voorstelling maken van het eilandje waar een stel met hun dochter gaan wonen, in een oud vuurwachtershuisje. Ik kon me ook goed het naargeestige weer (ondanks dat wij heel goed weer hadden op vakantie) voorstellen en wat dat doet met de natuur en de omgeving en hoe creepy het dan kan worden. Dus ja, wat dat betreft: leuk!

Verder vond ik IJstweeling van S.K. Tremayne niet heel geweldig. Het gaat over een stel dat net hun dochter heeft verloren. Zij was de helft van een tweeling. Om dit verdriet te ontlopen, verhuizen ze naar een klein eilandje in Schotland, voor de kust van Skye, in de hoop hier weer gelukkig samen te worden. Ze kijken er alle drie naar uit, maar eenmaal op het eiland gaat hun dochter zich vreemd gedragen. Ze zegt haar dode zusje te zien en als ze haar identiteit zelfs overneemt, slaat de paniek toe.

Klinkt spannend toch? Het is ook wel een origineel gegeven en wat dat betreft goed bedacht. Het verhaal heeft echter best veel voorspelbare details (het wordt ineens koud in huis als het dode meisje verschijnt, uiteraard is er een storm die het eiland van de rest van de wereld isoleert, vader en moeder krijgen ruzie en werken elkaar tegen in plaats van dat ze elkaar helpen, etc.). Maar toegegeven, het heeft ook een verrassende plotwending (vertel ik natuurlijk niet). Het duurt alleen allemaal zo la-ha-haaaang!!! Pfff… Het is al niet zo’n heel dik boek, maar het had wat mij betreft nóg een stuk dunner kunnen zijn. Ik ben wel benieuwd naar de film (is nog niks over bekend, dus dat duurt nog even). Ik denk dat die wél erg spooky kan worden!

Koekoeksjong en Zijderups

Good book, bad book

Koekoeksjong ZijderupsAlweer een jaar geleden las ik op vakantie Koekoeksjong, de eerste roman van Robert Galbraith. Of nou ja, ‘eerste’… Het is natuurlijk gewoon J.K. Rowling, dat weet iedereen inmiddels. Maar omdat ze ‘serieus’ genomen wilde worden, besloot ze deze thriller onder een pseudoniem uit te brengen. En pas toen het een succes bleek, gaf ze toe dat zíj Robert Galbraith was.

Dat weerhoudt haar (of haar uitgeverij) er echter niet van om de volgende delen in deze thrillerreeks ook onder de naam Galbraith te publiceren. Fine by me, whatever works.

Goed, Koekoeksjong dus. Ik las dit een jaar geleden (op vakantie, zoals ik hierboven al tikte) en ik was aangenaam verrast. Een dikke pil, maar vlot leesbaar. Korte hoofdstukken, goede spanningsopbouw, eens geen voorspelbare hoofdpersonages als ‘onzekere maar bijzonder intelligente vrouw’ en ‘nukkige politiecommissaris die elke vorm van relatie heeft afgezworen’ die uiteindelijk toch wel met elkaar in bed belanden. Of dat gedeelte heb ik gewoon nog niet gelezen, dat kan natuurlijk ook. Nu ik dit tik moet ik zeggen dat… Nee wacht, ik wil niet te ver vooruit lopen.

Dus in het kort: Ik vond Koekoeksjong spannend, verrassend, boeiend, onvoorspelbaar en goed. Ik weet nog dat ik na het uitlezen dacht “nu wil ik meteen dat tweede boek lezen!” Inmiddels is er zelfs al een derde deel uit.

Het tweede boek, Zijderups, heb ik pas geleden uitgelezen. Ondanks dat het opnieuw een onvoorspelbaar verhaal is, was mijn leeservaring toch minder extatisch als die tijdens het lezen van Koekoeksjong. In dit deel vervallen de hoofdpersonages ineens wel weer in voorspelbaar gedrag: hij is lomp, nors, eigenwijs en vind haar eigenlijk wel leuk maar nee dat mag niet. Zij is onzeker, goed in haar werk, lijkt te moeten kiezen tussen hem en haar man en ach en wee dat wil ze natuurlijk niet hoe moet dat toch verder.

Dat ging me een beetje tegenstaan. Plus het gesjouw van hem met zijn kunstbeen wat maar zeer blijft doen en waar hij maar eigenwijs mee door blijft hobbelen. Én ik vond dit ‘mysterie’ dat ze moesten oplossen erg over the top. Ongeloofwaardig en fantastisch (als in fantasievol, niet geweldig). Jammer. Ik sta ook niet direct te springen om nu Het slechte pad te gaan lezen (het derde deel). Misschien weer even een jaartje laten rusten.

De wraak van Vondel

Frank van Pamelen: Tilburgs Trots!

De wraak van VondelNu tijd voor een stukje Tilburgs Trots: De wraak van Vondel door Frank van Pamelen (Van Pamelen komt uit Tilburg. Geen idee of je Pámelen of Pamélen zegt, na ruim 15 jaar wonen in Tilburg heb ik de uitspraak nog niet altijd onder de knie. Hij komt in ieder geval uit Tilburg (of woont er).

Anywayz… De wraak van Vondel dus. Intrigerende roman. Een whodunnit vervlochten met Nederlandse geschiedenis. Een soort van Da Vinci-code maar dan met het koningshuis en Joost van den Vondel in de hoofdrol. En Amsterdam. Dat is dan wel weer jammer. Heb ik een Tilburgse schrijver om trots op te zijn, schrijft ie over Amsterdam.

In het kort: een journaliste krijgt een mailtje van een dichter, hij wil iets belangrijks met haar bespreken. Voor ze hun afspraak hebben wordt de dichter dood gevonden in de Oude Kerk in Amsterdam. En vanaf dan begint een ingewikkelde puzzeltocht die de journaliste en een professor in letteren proberen op te lossen, voor het te laat is!

Ontzettend knap geschreven en er moet ontzettend veel research gedaan zijn. Cryptische dichtregels van Van den Vondel die uiteindelijk allemaal naar de laatste clou leiden. Net als bij de Da Vincicode vervaagt de grens tussen fictie en waarheid.

Daarentegen is poëzie niet echt mijn ding en oud-Nederlandsch taalgebruik evenmin. Die cryptische dichtregels gingen me op een gegeven moment wel een beetje tegenstaan. Gelukkig worden ze elke keer heel goed uitgelegd en ‘ontrafeld’ door de hoofdpersonen. Het gevolg was wel dat ik dan maar snel over die regels heen las en meteen doorging naar de uitleg.

Maar goed, dat is een interessedingetje. Het verhaal zit goed in elkaar, goede opbouw; spannend en niet voorspelbaar. Qua personages mis ik nog wat diepgang en achtergrond, maar dat was op zich niet storend. Het verhaal liep prima door en las goed weg. Kortom; met recht trots op Tilburgs Talent!

Mr Mercedes

 

King komt met opnieuw heerlijk leesvoer

Mr MercedesAlhoewel de meningen verdeeld zijn over het schrijftalent van Stephen King, is het voor mij nooit een straf om weer één van zijn boeken te lezen. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe hij zoveel schrijft. Volgens mij komt er elk jaar wel een boek van hem uit. En het zijn geen dunne boekjes of magere verhaallijntjes.

Deze keer was het Mr. Mercedes. Een verhaal over een gek die met zijn auto inrijdt met een mensenmassa, er meerdere hierdoor dood en er ongezien mee weg is gekomen. De gepensioneerde rechercheur Bill Hodges heeft het misdrijf, ten tijde dat hij nog actief werkzaam was bij de politie, nooit kunnen oplossen.

Tot hij een brief ontvangt van Mr. Mercedes himself. Het bloed kruipt dan waar het niet gaan kan en samen met enkele onwaarschijnlijke partners-in-crime besluit Hodges, buiten zijn ex-collega’s van de politie om, alsnog achter Mr. Mercedes aan te gaan.

Vanaf de eerste pagina zit je uiteraard al in het verhaal, zoals Stephen King daar goed in is. Binnen enkele zinnen staan de personages voor je neus en ontstaat de band die ik als lezer zo belangrijk vind met mijn hoofdpersonages. Het boek leest als een trein en blijft tot het einde toe spannend. Eigenlijk wilde ik het boek niet dichtslaan. Of anders hoop ik dat er nog eens een boek komt met Hodges, Jerome en Holly in de hoofdrol.

Geen paranormale elementen of monsterachtige fantasiebeesten deze keer, Mr. Mercedes is een doodgewone thriller met een bad guy en een good guy die ‘m in zijn kladden wil grijpen. Het is een spannende thriller die nergens voorspelbaar wordt en zoals gezegd blijft boeien. Heerlijk leesvoer!

19-8-2017: De eerlijke vinder is het vervolg hierop.

Disclaimer

Voor de verandering een onvoorspelbare vrouwenthriller!

Basis CMYKEven een vrouwenthriller als tussendoortje. Voor dit boek is er veel reclame gemaakt in de lichtbakken die op het station hangen. Daarom is de titel blijven hangen en ben ik er uiteindelijk zo nieuwsgierig naar geraakt dat ik hem heb willen lezen. En ik moet zeggen, hij valt niet tegen.

Wat doe je als je een boek leest dat over jou gaat? En als het einde je een gruwelijk lot voorschrijft en je dus eigenlijk je eigen (toekomstige) einde al leest? Dit overkomt de hoofdpersoon in dit boek en raakt er behoorlijk van over de zeik. Wat volgt is een vreemd kat en muisspel waarbij de schrijver van het boek en daar de hoofdpersoon van langzaam om elkaar heen draaien. En zo vormt ook het verhaal van Disclaimer zich langzaam om hun heen; pagina voor pagina kom je dichterbij wat er nu echt aan de hand is.

In eerste instantie vond ik het niet een bijzonder origineel uitgangspunt. Ik had eigenlijk ook verwacht dat ik na tien pagina’s meteen al door zou hebben wie met wie in bed zou belanden, waar het even eng zou worden en hoe het zou gaan eindigen. Dat is namelijk het standaardproces tijdens het lezen van een vrouwenthriller. Deze keer echter niet. Wie weet, misschien is het dan echt een ‘literaire thriller’ zoals op de omslag staat?

Ik vond het een lekker spannend boek. Zoals gezegd niet voorspelbaar en het blijft tot het einde aan toe boeien. Altijd fijn als je tijdens het lezen merkt dat je jezelf een beetje kwaad zit te maken omdat de personages in het boek zo stom of langzaam van begrip zijn. En dat bedoel ik op een goede manier; ik heb ook vaak genoeg dat ze daardoor hun sympathie verliezen en dus ook mijn interesse. In dit geval was ik als een kind voor een poppenkraam die Jan Klaassen en Katrijn toeschreeuwt. In plaats van “Pas op, achter je!”, de klassieke zin tijdens zo’n poppenkastervaring, was het nu meer een “Wat is er dan aan de hand? Zeg het nu toch eens!”.

Kortom; spannend, boeiend, leuk, vermakelijk en zo uit.