Mr Mercedes

 

King komt met opnieuw heerlijk leesvoer

Mr MercedesAlhoewel de meningen verdeeld zijn over het schrijftalent van Stephen King, is het voor mij nooit een straf om weer één van zijn boeken te lezen. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe hij zoveel schrijft. Volgens mij komt er elk jaar wel een boek van hem uit. En het zijn geen dunne boekjes of magere verhaallijntjes.

Deze keer was het Mr. Mercedes. Een verhaal over een gek die met zijn auto inrijdt met een mensenmassa, er meerdere hierdoor dood en er ongezien mee weg is gekomen. De gepensioneerde rechercheur Bill Hodges heeft het misdrijf, ten tijde dat hij nog actief werkzaam was bij de politie, nooit kunnen oplossen.

Tot hij een brief ontvangt van Mr. Mercedes himself. Het bloed kruipt dan waar het niet gaan kan en samen met enkele onwaarschijnlijke partners-in-crime besluit Hodges, buiten zijn ex-collega’s van de politie om, alsnog achter Mr. Mercedes aan te gaan.

Vanaf de eerste pagina zit je uiteraard al in het verhaal, zoals Stephen King daar goed in is. Binnen enkele zinnen staan de personages voor je neus en ontstaat de band die ik als lezer zo belangrijk vind met mijn hoofdpersonages. Het boek leest als een trein en blijft tot het einde toe spannend. Eigenlijk wilde ik het boek niet dichtslaan. Of anders hoop ik dat er nog eens een boek komt met Hodges, Jerome en Holly in de hoofdrol.

Geen paranormale elementen of monsterachtige fantasiebeesten deze keer, Mr. Mercedes is een doodgewone thriller met een bad guy en een good guy die ‘m in zijn kladden wil grijpen. Het is een spannende thriller die nergens voorspelbaar wordt en zoals gezegd blijft boeien. Heerlijk leesvoer!

19-8-2017: De eerlijke vinder is het vervolg hierop.

Disclaimer

Voor de verandering een onvoorspelbare vrouwenthriller!

Basis CMYKEven een vrouwenthriller als tussendoortje. Voor dit boek is er veel reclame gemaakt in de lichtbakken die op het station hangen. Daarom is de titel blijven hangen en ben ik er uiteindelijk zo nieuwsgierig naar geraakt dat ik hem heb willen lezen. En ik moet zeggen, hij valt niet tegen.

Wat doe je als je een boek leest dat over jou gaat? En als het einde je een gruwelijk lot voorschrijft en je dus eigenlijk je eigen (toekomstige) einde al leest? Dit overkomt de hoofdpersoon in dit boek en raakt er behoorlijk van over de zeik. Wat volgt is een vreemd kat en muisspel waarbij de schrijver van het boek en daar de hoofdpersoon van langzaam om elkaar heen draaien. En zo vormt ook het verhaal van Disclaimer zich langzaam om hun heen; pagina voor pagina kom je dichterbij wat er nu echt aan de hand is.

In eerste instantie vond ik het niet een bijzonder origineel uitgangspunt. Ik had eigenlijk ook verwacht dat ik na tien pagina’s meteen al door zou hebben wie met wie in bed zou belanden, waar het even eng zou worden en hoe het zou gaan eindigen. Dat is namelijk het standaardproces tijdens het lezen van een vrouwenthriller. Deze keer echter niet. Wie weet, misschien is het dan echt een ‘literaire thriller’ zoals op de omslag staat?

Ik vond het een lekker spannend boek. Zoals gezegd niet voorspelbaar en het blijft tot het einde aan toe boeien. Altijd fijn als je tijdens het lezen merkt dat je jezelf een beetje kwaad zit te maken omdat de personages in het boek zo stom of langzaam van begrip zijn. En dat bedoel ik op een goede manier; ik heb ook vaak genoeg dat ze daardoor hun sympathie verliezen en dus ook mijn interesse. In dit geval was ik als een kind voor een poppenkraam die Jan Klaassen en Katrijn toeschreeuwt. In plaats van “Pas op, achter je!”, de klassieke zin tijdens zo’n poppenkastervaring, was het nu meer een “Wat is er dan aan de hand? Zeg het nu toch eens!”.

Kortom; spannend, boeiend, leuk, vermakelijk en zo uit.

Het meisje in de rode jas

‘Lekkere’ thriller om donkere winterdagen mee door te brengen

Het meisje in de rode jasEen jong dromerig meisje raakt van haar moeder gescheiden op een druk festivalterrein. Ze gaat mee met een man die zich haar opa noemt en haar vertelt dat haar moeder een vreselijk ongeluk heeft gehad. Alleen is dit niet het geval; haar moeder Beth zoekt op dat moment hysterisch het al lege festivalterrein af, op zoek naar haar dochter Carmel.

Wat gebeurt (zonder spoilers weg te geven) is dat Beth begint met een zoektocht naar haar dochter en Carmel meegaat met de man die zegt haar opa te zijn en probeert met het vreselijke gemis van haar moeder te leren leven.

Het is een spannend boek en de hoofdstukken worden afwisselend door Beth en Carmel verteld. Hierdoor verandert het perspectief en blijft het boeiend. Soms verzand het verhaal wat in overdreven bloemrijke taal. Zinnen als ‘De ondergaande zon welfde zich tussen de boomtakken door…” staan vreemd in het verhaal. Alsof de schrijfster te hard heeft geprobeerd mooi te willen schrijven. In plaats van een toevoeging, leidt het echter alleen maar af.

Gelukkig is dit slechts een enkele keer en leef je als lezer mee met het verdriet van Beth en de continue verwarring van Carmel. Bijzonder hoe je sympathie jegens bepaalde personages verandert gedurende het verhaal, dat vind ik altijd een mooie ervaring; als je als lezer verrast wordt.

Wat mij betreft een lekkere thriller om de donkere winterdagen mee door te brengen onder een dekentje op de bank.

Laura

Veelbelovend, maar daar houdt het dan ook bij op

LauraAls drie keer eerder op de tafels bij Gianotten zien liggen. De vierde keer neem ik ‘m toch maar mee; een impulsaankoop. ‘Finse Twin Peaks’ staat er op de voorkant. Op de achterflap staat dat J.K. Johansson een pseudoniem is van een groep Finse scriptschrijvers. Dit zijn de doorslaggevende opmerkingen. Ze maken me nieuwsgierig en dus sta ik het boek al af te rekenen. Oh en het is ook nog eens een eerste deel van een trilogie. Ook veelbelovend!

Het gaat over een meisje dat ineens verdwenen is. Op de eerste schooldag van een Finse middelbare school drommen de leraren samen in de lerarenkamer. Laura Anderson is vermist. Na een feest de avond ervoor is ze niet meer thuisgekomen. Als Laura’s ouders een Facebookpagina starten in een wanhopige poging grip te krijgen op het leven van hun vermiste dochter, openen ze daarmee Pandora’s doos.

“Spannend, spannend!” zou je denken. Sja… Dat werd het niet echt. Een nieuwe docente, die voorheen bij de politie werkte als internet agent (how convenient), denk de vermissing op te lossen. Het verhaal rijgt zich vervolgens aaneen van de ene verdachte naar de anderen met nog wat extra ‘spannende’ ontwikkelingen. Het voelt allemaal wat bloedeloos aan. Alsof je naar aflevering 43 van inspector Morse zit te kijken. De onvoorspelbaarheid is juist ontzettend voorspelbaar.

Mij pakt dit boek niet. Misschien had ik het ook moeten weten van te voren. Twin Peaks heb ik nooit gezien en een groep schrijvers in plaats van één auteur belooft eigenlijk ook weinig eenduidigheid. Laat die andere twee delen van de trilogie maar zitten.

De kraamhulp

Aangenaam verrast

De kraamhulpJe kunt je voorstellen dat ik na het lezen van Kieft, Debet en Ventoux niet bepaald stond te springen om te beginnen in De kraamhulp. “Oh help,” dacht ik bij mezelf, “weer zo’n Nederlandse thriller die ik waarschijnlijk oersaai, voorspelbaar en stom ga vinden.” Zuchtend en steunend zette ik me ertoe en begon te lezen en ik zeg het eerlijk; ik was aangenaam verrast!

Het is best een aardig boek; spannend en origineel. De duivelse kraamhulp deed me vaag denken aan Misery van Stephen King waar een ‘zuster’ ook helemaal niet zo lief is voor haar patiënt. De precieze beweegredenen van de personages vond ik eerlijk gezegd wat zwakjes, oppervlakkig, maar dat ervoer ik niet als storend. Het is een ‘lekker leesboek’, een hap-slik-klaarverhaal, uitermate geschikt voor vakantie of als je behoefte hebt aan niet al te moeilijk leesvoer.

Uiteindelijk durf ik te zeggen dat ik, na Geachte heer M., waar ik persoonlijk op gestemd hebt, De kraamhulp van Esther Verhoef het leukste/beste boek vond uit de selectie voor de NS Publieksprijs.

Zowel Geachte heer M. als De kraamhulp hebben overigens niet gewonnen, Kieft is er met de prijs vandoor gegaan. Ach, dat gun ik de beste man ook wel weer, gebeurt er toch nog iets positiefs in het leven van die man momenteel.

Debet

Dramatisch saai

DebetHier keek ik al niet naar uit, naar het lezen van Saskia Noort, toen ik de boekenselectie voor de NS Publieksprijs hoorde. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een enig mens; ze heeft humor, ziet er goed uit, er komt een leuke babbel uit en ze drinkt graag een biertje. Maar haar boeken…

Debet is het ‘langverwachte’ vervolg op De Eetclub. Ik ging er semipositief in, aangezien ik me nog vaak kon herinneren dat ik De Eetclub toentertijd wel een vermakelijk boek vond (maar slecht geschreven). Uiteindelijk heb ik Debet met heel veel moeite uitgelezen.

In het kort gaat het om een stel verveelde huisvrouwen uit ’t Gooi die te veel geld en te veel vrije tijd hebben. Op elke pagina wordt een fles wijn en een pakje sigaretten verbruikt. Het idee van het verhaal is zo slecht nog niet, maar ik vind het gewoon slecht uitgewerkt. Conclusies worden snel getrokken, acties snel ondernomen, mysteries snel uitgewerkt. En de hoofdpersonages zeuren en zagen maar door. Pfff… Het boeit me gewoonweg niet. Wat een verschrikking om te lezen. Sorry, Sas!

Gone girl

Om te smullen, zo spannend!

Gone girlIk lees niet zo vaak thrillers, omdat ik het verhaal vaak zo voorspelbaar vind. Waarschijnlijk lees ik dan gewoon de verkeerde thrillers, hoor ik je denken. Ach nou ja, misschien wel. Maar met Gone girl had ik een goeie!

Nick en Amy zijn getrouwd, maar hun relatie loopt absoluut niet soepel. De magie, het plezier, de liefde uit de beginperiode van hun relatie is omgeslagen in bitterheid en afgrijzen. Tot op een dag Amy verdwijnt. Nick is onschuldig en zoekt hard mee naar zijn verdwenen vrouw, die lijkt te zijn ontvoerd. Maar dan ontdekt de politie de dagboeken van Amy. En daaruit blijkt dat het verre van perfect was in het huwelijk van Nick en Amy. Plots is Nick verdachte nummer één, al blijft hij ontkennen en zegt hij dat de dagboeken vol leugens staan. De vraag is nu: wat is waar? Is Nick onschuldig, of schuilt in hem een donker geheim? En wat is er met Amy gebeurd?

De dagboeken van Amy geven een leuke twist aan het verdwijnverhaal. Je denkt dat je weet waar het verhaal heen gaat, tot het ineens een onverwachte twist naar de andere kant op neemt en opnieuw en opnieuw!

Mooi als je als lezer scherp moet blijven en elke keer weer van standpunt veranderd. Leuk boek met originele invalshoek, intrigerende personages en een goede spanningsboog door het gehele verhaal heen.

Rode liefde

Never judge a book by its cover!

Rode liefdeRode liefde kreeg ik toegezonden van Uitgevrij Anthos|Ambos, zo maar. Of zoals het kaartje zegt: “We dachten dat deze roman wel eens iets voor jou zou kunnen zijn.” Wat attent! En voel me vereerd dat ze aan me denken. Alleen wat voor een boek is het…?

De titel is Rode liefde. Op de voorkant een vrouw in sixties/seventies stijl gekleed. Hmmm… Dat spreekt me niet direct aan. Wat is dit? Een bouquetreeksromannetje? En dan gaat het ook nog eens over de Koude Oorlog en contraspionage. Ik ben nog steeds niet getriggerd. Maar afgaande op het vertrouwen van de uitgeverij, ben ik er toch in begonnen.

De Engelse (originele) titel is Red Joan, dat klinkt al wat minder zoet dan Rode liefde. En het dekt wat mij betreft ook iets meer de lading. Het boek gaat over een bejaarde dame die door de Engelse politiedienst verdacht wordt van spionage tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. In die tijd is Joan een jonge vrouw en woont ze regelmatig lezingen bij van voorstanders van het communisme. Ze wordt verliefd op één van de leiders van deze studentenbeweging. Als ze bij een geheim onderzoekproject komt te werken, waar aan de ontwikkeling van de atoombom wordt gewerkt, staat ze voor een moeilijke keuze. Deelt ze de bevindingen van haar collega’s met de vrienden van haar geliefde? Of niet?

Ambos|Anthos heeft gelijk gekregen. Ik vond dit inderdaad een spannend en leuk boek. ‘Never judge a book by its cover’ is een bekende uitspraak en dat geldt ook voor Rode liefde. Het heeft een mooie mix van spanning, wetenschap, geschiedenis en romantiek. Door de tijdsprongen tussen heden en verleden blijf je geboeid en spannend naar wat er staat te gebeuren. Het wordt nergens saai, te zoet of te ingewikkeld (al kan Joan’s geliefde Leo soms wat doorratelen). Een meeslepende, spannende roman dus!

De dag na morgen

Tien dooien voor een kwartje

De dag na morgenHet is geen geheim dat ik graag lees. Sinds deze site komen daar alleen maar meer mensen achter en dan gebeurt het soms dat iemand vraagt “Goh, ik ben zo benieuwd wat je van dit boek zou vinden…” En als iemand zich dat afvraagt, en ik ken het boek nog niet, dan ga ik het mezelf ook afvragen. Één plus één is twee en dan zit ik al snel na die simpele, onschuldige vraag met het betreffende boek in mijn handen. Het gebeurde al met Gehaaid en pas geleden nog met Oh dear Silvia. En enkele weken geleden kreeg ik een zo goed als stukgelezen exemplaar van De dag na morgen van Allan Folsom in mijn handen gedrukt. “Ik vind dit het beste boek dat ik ooit gelezen heb!” Nou, dat belooft wat, dacht ik bij mezelf. Dus ik begon aan ‘de thriller van de jaren ‘90’ zoals het boek op de cover genoemd wordt.

In het kort: een Amerikaanse rechercheur zit met een onopgeloste moordzaak waarbij hij enkele lichamen zonder hoofd en een hoofd zonder lichaam heeft gevonden. Wie heeft dat gedaan en waar zijn de afwezige lichaamsdelen? Een andere Amerikaan heeft zijn hart verloren aan een schone Franse, maar vindt in Parijs per ongeluk de moordenaar van zijn vader. Eenmaal oog in oog zweert de Amerikaan eeuwige wraak: hij zal niet rusten voor hij de moordenaar uitgeschakeld heeft. Een derde Amerikaan is een vrouw. Een Amerikaanse fysiotherapeute vergezelt haar patiënt, die ze intensief begeleid heeft in het herstelproces na een beroerte, naar zijn thuisland Zwitserland en mag daar even aan de Zwitserse en Duitse jetset ruiken. Glitter, glamour en verleiding in de Zwitserse alpen.

Deze drie verhaallijnen komen gedurende het boek samen en vormen, aldus de achterflap, ‘een onvergetelijke leeservaring’ en ‘een waanzinnig spannend boek’.

Ik heb hier al eens eerder uitgelegd wat ik bedoel met een vrouwenthriller. Al die typische kenmerken in de verhaallijn, personages en spanningsopbouw waar zo’n boek aan te herkennen is. De dag na morgen noem ik een echte mannenthriller. Geen gezeik, straight to the point, actie, bloederige moordscènes, de nodige explosies en snel.

Dat zijn misschien ook gelijk de pluspunten van dit boek. Het zijn korte hoofdstukken en vanaf pagina één is er al actie. Achtervolgingen, schietpartijen, vluchten, rennen, nog eens schieten, explosies, verstoppen, nog eens schieten en lekker veel moorden. Op een lijk meer of minder wordt in dit boek niet gekeken. Of zoals mijn schoonmoeder zou zeggen: tien dooien voor een kwartje.

Vrouwenthrillers zijn niet perse voor mij. Ik vind af en toe eentje leuk, maar vaak vind ik ze een beetje lachwekkend. Ik heb nu het tegenovergestelde gelezen en kom tot dezelfde conclusie: ook niet voor mij weggelegd. Ook lachwekkend. Op zich was het een spannend boek, maar naarmate de verhaallijnen samen kwamen en steeds meer duidelijk werd over de achterliggende motieven, hoe meer ik een “jaja…”-gevoel kreeg. Een soort van zuchtende berusting bij elke nieuwe steen die opgelicht werd. Oh ja, natuurlijk heeft de moordzaak aan de ene kant van de wereld te maken met de geheime liefdesaffaire aan de andere kant. Nee, joh, logisch die neonazi’s die zich er tegenaan bemoeien. Ach kijk eens aan, een zinloze seksscène waar iemand door een bejaarde uitgewoond wordt. En oh dan het eind….

Ik  zal het einde van het boek niet verklappen. De laatste zin van het boek, het moet de verklaring zijn voor alles wat zich ervoor heeft afgespeeld. Het moet je op het puntje van je stoel laten zitten. Het moet vooral niet… om te gieren zijn. God, wat vond ik het een slecht einde.

Helaas raak ik niet in eenzelfde vervoering als de persoon die mij dit boek leende toen ik het las. Dat is jammer, want het is een prachtig gevoel om je te kunnen verliezen in een verhaal. Dat ik dit boek niet goed vind, betekent niet dat het een slecht boek is. Het is het gewoon niet voor mij.

Voor ik ga slapen

Gewoon lekker spannend!

Voor ik ga slapenEen vrouw wordt elke ochtend wakker zonder geheugen. Datgene wat Christine de dag ervoor heeft meegemaakt en beleefd, weet ze niet meer. Ze weet nog vaag wie ze is en kan zich wat van haar jeugd en studietijd herinneren. Maar wie haar man is, waar ze woont en hoe oud ze is, dat is ze kwijt. Elke morgen leert haar man haar wie ze is, wie hij is en hoe gelukkig ze zijn met elkaar. Een zware opgave, maar hij houdt van haar en heeft het voor haar over. Toch…?

Dit is weer eens een ‘lekker spannend’ boek. Niet al te moeilijk, gewoon lekker lezen, lekker speculeren en lekker van de spanning nog een hoofdstukje lezen voor je echt naar bed toe gaat. Dit boek was dan ook zo uit. Heerlijk lekker dus.

Op zich is het een redelijk voorspelbaar boek; natuurlijk ontdekt Christine (omdat ze een dagboek bij is gaan houden) dat het één en ander niet klopt. En natuurlijk weet ze niet of ze haar man, de vriendelijke dokter of die hervonden hartsvriendin kan vertrouwen. En ligt het inderdaad aan de mensen om haar heen of haalt ze zelf verzinsels en herinneringen door elkaar? Hoe weet ze dat de dingen die ze heeft opgeschreven niet gewoon fantasieën zijn? Zelf kan ze immers niets herinneren.

Nou ja, ondanks dat het een en ander wel te raden en in te vullen is en de spanning klassiek wordt opgebouwd naar een climax zoals je mag verwachten in zo’n verhaal, is het gewoon een lekker boek. Lekker lezen!