Gone girl

Om te smullen, zo spannend!

Gone girlIk lees niet zo vaak thrillers, omdat ik het verhaal vaak zo voorspelbaar vind. Waarschijnlijk lees ik dan gewoon de verkeerde thrillers, hoor ik je denken. Ach nou ja, misschien wel. Maar met Gone girl had ik een goeie!

Nick en Amy zijn getrouwd, maar hun relatie loopt absoluut niet soepel. De magie, het plezier, de liefde uit de beginperiode van hun relatie is omgeslagen in bitterheid en afgrijzen. Tot op een dag Amy verdwijnt. Nick is onschuldig en zoekt hard mee naar zijn verdwenen vrouw, die lijkt te zijn ontvoerd. Maar dan ontdekt de politie de dagboeken van Amy. En daaruit blijkt dat het verre van perfect was in het huwelijk van Nick en Amy. Plots is Nick verdachte nummer één, al blijft hij ontkennen en zegt hij dat de dagboeken vol leugens staan. De vraag is nu: wat is waar? Is Nick onschuldig, of schuilt in hem een donker geheim? En wat is er met Amy gebeurd?

De dagboeken van Amy geven een leuke twist aan het verdwijnverhaal. Je denkt dat je weet waar het verhaal heen gaat, tot het ineens een onverwachte twist naar de andere kant op neemt en opnieuw en opnieuw!

Mooi als je als lezer scherp moet blijven en elke keer weer van standpunt veranderd. Leuk boek met originele invalshoek, intrigerende personages en een goede spanningsboog door het gehele verhaal heen.

Rode liefde

Never judge a book by its cover!

Rode liefdeRode liefde kreeg ik toegezonden van Uitgevrij Anthos|Ambos, zo maar. Of zoals het kaartje zegt: “We dachten dat deze roman wel eens iets voor jou zou kunnen zijn.” Wat attent! En voel me vereerd dat ze aan me denken. Alleen wat voor een boek is het…?

De titel is Rode liefde. Op de voorkant een vrouw in sixties/seventies stijl gekleed. Hmmm… Dat spreekt me niet direct aan. Wat is dit? Een bouquetreeksromannetje? En dan gaat het ook nog eens over de Koude Oorlog en contraspionage. Ik ben nog steeds niet getriggerd. Maar afgaande op het vertrouwen van de uitgeverij, ben ik er toch in begonnen.

De Engelse (originele) titel is Red Joan, dat klinkt al wat minder zoet dan Rode liefde. En het dekt wat mij betreft ook iets meer de lading. Het boek gaat over een bejaarde dame die door de Engelse politiedienst verdacht wordt van spionage tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. In die tijd is Joan een jonge vrouw en woont ze regelmatig lezingen bij van voorstanders van het communisme. Ze wordt verliefd op één van de leiders van deze studentenbeweging. Als ze bij een geheim onderzoekproject komt te werken, waar aan de ontwikkeling van de atoombom wordt gewerkt, staat ze voor een moeilijke keuze. Deelt ze de bevindingen van haar collega’s met de vrienden van haar geliefde? Of niet?

Ambos|Anthos heeft gelijk gekregen. Ik vond dit inderdaad een spannend en leuk boek. ‘Never judge a book by its cover’ is een bekende uitspraak en dat geldt ook voor Rode liefde. Het heeft een mooie mix van spanning, wetenschap, geschiedenis en romantiek. Door de tijdsprongen tussen heden en verleden blijf je geboeid en spannend naar wat er staat te gebeuren. Het wordt nergens saai, te zoet of te ingewikkeld (al kan Joan’s geliefde Leo soms wat doorratelen). Een meeslepende, spannende roman dus!

De dag na morgen

Tien dooien voor een kwartje

De dag na morgenHet is geen geheim dat ik graag lees. Sinds deze site komen daar alleen maar meer mensen achter en dan gebeurt het soms dat iemand vraagt “Goh, ik ben zo benieuwd wat je van dit boek zou vinden…” En als iemand zich dat afvraagt, en ik ken het boek nog niet, dan ga ik het mezelf ook afvragen. Één plus één is twee en dan zit ik al snel na die simpele, onschuldige vraag met het betreffende boek in mijn handen. Het gebeurde al met Gehaaid en pas geleden nog met Oh dear Silvia. En enkele weken geleden kreeg ik een zo goed als stukgelezen exemplaar van De dag na morgen van Allan Folsom in mijn handen gedrukt. “Ik vind dit het beste boek dat ik ooit gelezen heb!” Nou, dat belooft wat, dacht ik bij mezelf. Dus ik begon aan ‘de thriller van de jaren ‘90’ zoals het boek op de cover genoemd wordt.

In het kort: een Amerikaanse rechercheur zit met een onopgeloste moordzaak waarbij hij enkele lichamen zonder hoofd en een hoofd zonder lichaam heeft gevonden. Wie heeft dat gedaan en waar zijn de afwezige lichaamsdelen? Een andere Amerikaan heeft zijn hart verloren aan een schone Franse, maar vindt in Parijs per ongeluk de moordenaar van zijn vader. Eenmaal oog in oog zweert de Amerikaan eeuwige wraak: hij zal niet rusten voor hij de moordenaar uitgeschakeld heeft. Een derde Amerikaan is een vrouw. Een Amerikaanse fysiotherapeute vergezelt haar patiënt, die ze intensief begeleid heeft in het herstelproces na een beroerte, naar zijn thuisland Zwitserland en mag daar even aan de Zwitserse en Duitse jetset ruiken. Glitter, glamour en verleiding in de Zwitserse alpen.

Deze drie verhaallijnen komen gedurende het boek samen en vormen, aldus de achterflap, ‘een onvergetelijke leeservaring’ en ‘een waanzinnig spannend boek’.

Ik heb hier al eens eerder uitgelegd wat ik bedoel met een vrouwenthriller. Al die typische kenmerken in de verhaallijn, personages en spanningsopbouw waar zo’n boek aan te herkennen is. De dag na morgen noem ik een echte mannenthriller. Geen gezeik, straight to the point, actie, bloederige moordscènes, de nodige explosies en snel.

Dat zijn misschien ook gelijk de pluspunten van dit boek. Het zijn korte hoofdstukken en vanaf pagina één is er al actie. Achtervolgingen, schietpartijen, vluchten, rennen, nog eens schieten, explosies, verstoppen, nog eens schieten en lekker veel moorden. Op een lijk meer of minder wordt in dit boek niet gekeken. Of zoals mijn schoonmoeder zou zeggen: tien dooien voor een kwartje.

Vrouwenthrillers zijn niet perse voor mij. Ik vind af en toe eentje leuk, maar vaak vind ik ze een beetje lachwekkend. Ik heb nu het tegenovergestelde gelezen en kom tot dezelfde conclusie: ook niet voor mij weggelegd. Ook lachwekkend. Op zich was het een spannend boek, maar naarmate de verhaallijnen samen kwamen en steeds meer duidelijk werd over de achterliggende motieven, hoe meer ik een “jaja…”-gevoel kreeg. Een soort van zuchtende berusting bij elke nieuwe steen die opgelicht werd. Oh ja, natuurlijk heeft de moordzaak aan de ene kant van de wereld te maken met de geheime liefdesaffaire aan de andere kant. Nee, joh, logisch die neonazi’s die zich er tegenaan bemoeien. Ach kijk eens aan, een zinloze seksscène waar iemand door een bejaarde uitgewoond wordt. En oh dan het eind….

Ik  zal het einde van het boek niet verklappen. De laatste zin van het boek, het moet de verklaring zijn voor alles wat zich ervoor heeft afgespeeld. Het moet je op het puntje van je stoel laten zitten. Het moet vooral niet… om te gieren zijn. God, wat vond ik het een slecht einde.

Helaas raak ik niet in eenzelfde vervoering als de persoon die mij dit boek leende toen ik het las. Dat is jammer, want het is een prachtig gevoel om je te kunnen verliezen in een verhaal. Dat ik dit boek niet goed vind, betekent niet dat het een slecht boek is. Het is het gewoon niet voor mij.

Voor ik ga slapen

Gewoon lekker spannend!

Voor ik ga slapenEen vrouw wordt elke ochtend wakker zonder geheugen. Datgene wat Christine de dag ervoor heeft meegemaakt en beleefd, weet ze niet meer. Ze weet nog vaag wie ze is en kan zich wat van haar jeugd en studietijd herinneren. Maar wie haar man is, waar ze woont en hoe oud ze is, dat is ze kwijt. Elke morgen leert haar man haar wie ze is, wie hij is en hoe gelukkig ze zijn met elkaar. Een zware opgave, maar hij houdt van haar en heeft het voor haar over. Toch…?

Dit is weer eens een ‘lekker spannend’ boek. Niet al te moeilijk, gewoon lekker lezen, lekker speculeren en lekker van de spanning nog een hoofdstukje lezen voor je echt naar bed toe gaat. Dit boek was dan ook zo uit. Heerlijk lekker dus.

Op zich is het een redelijk voorspelbaar boek; natuurlijk ontdekt Christine (omdat ze een dagboek bij is gaan houden) dat het één en ander niet klopt. En natuurlijk weet ze niet of ze haar man, de vriendelijke dokter of die hervonden hartsvriendin kan vertrouwen. En ligt het inderdaad aan de mensen om haar heen of haalt ze zelf verzinsels en herinneringen door elkaar? Hoe weet ze dat de dingen die ze heeft opgeschreven niet gewoon fantasieën zijn? Zelf kan ze immers niets herinneren.

Nou ja, ondanks dat het een en ander wel te raden en in te vullen is en de spanning klassiek wordt opgebouwd naar een climax zoals je mag verwachten in zo’n verhaal, is het gewoon een lekker boek. Lekker lezen!

Zusje

Rosamund Lupton – Zusje: spannend tot het einde

ZusjeHet is heerlijk om elke avond sjiek uit eten te gaan. Of om zelf uitgebreid te koken en zo dagelijks de schijf van vijf op tafel te serveren. Maar het is ook heerlijk om af en toe een afhaalpizza te eten, Chinees te halen of friet te snaaien. Zo zie ik dat ook met lezen: zware, literair verantwoorde werken, intrigerende biografieën van 500+ pagina’s en dramatische romans lees ik maar al te graag. Het is echter ook heerlijk om af en toe een young adult, flutromannetje of vrouwenthriller te lezen.

Wat versta ik onder vrouwenthriller? De boeken waarvan je al van tevoren weet hoe het gaat lopen of wat er gaat gebeuren. De hoofdpersoon is een vrouw van dertig plus, werkt niet bij de politie maar heeft een beroep waardoor ze regelmatig contact heeft met, uiteraard, de hoofdcommisaris of rechercheur (denk aan dokter, pathologe of journalist). Natuurlijk hebben de twee een hekel aan elkaar. Ze steekt haar neus te ver in een vies zaakje, denkt in haar eentje de oplossing te hebben van een gruwelijke moord (of moorden), dreigt dan zelf slachtoffer te worden, maar op het einde komt alles goed en leeft ze nog lang en gelukkig met de politiecommissaris of –rechercheur.

Ik verwachtte eerlijk gezegd dat Zusje ook in die categorie zou vallen. Een vrouw van dertig plus wordt gebeld dat haar zus vermist is, ze reist af naar Londen en gaat de gangen van haar zus na in de hoop haar te vinden. De politie, haar moeder en haar verloofde proberen haar ervan te overtuigen dat ze zich bij de dood van haar zus neer moet leggen, maar Beatrice kan dat niet en gaat het dus zelf uitzoeken.

Oké, geen vrijgezelle dame en het gaat om een vermist familielid, geen gruwelmoord. Maar verder verwachtte ik wel een kant en klaar hap-slik-weg-verhaal.

Toch niet! Het is een intelligent in elkaar gestoken verhaal over de liefde tussen twee zussen, beide totaal verschillend. Het gaat over verdriet en rouw, maar er is inderdaad ‘something fishy’ aan de vermissing van jongere zus Tess. En dan komt het verhaal in een soort van stroomversnelling van bedrog, achterdocht en een spannende zoektocht naar de waarheid.

Is het een vrouwenthriller? Ik denk wel dat het qua lezers vooral vrouwen aan zal trekken, omdat het verhaal vanuit een perspectief van een vrouw is geschreven. Maar het is geen boek zoals ik hier eerder de categorie ‘vrouwenthriller’ beschreef. Ik vind het nog steeds een ‘fast food’ roman (als in: leest lekker snel weg), maar het einde zag ik niet aankomen en ik vind het altijd mooi als ik verrast wordt door de schrijver.

Nooit alleen

Loes den Hollander – Nooit alleen: hatseflats en weer een thriller af!

Nooit alleenAchter Aline’s schijnbaar gelukkige en comfortabele leven gaat een ziekelijke onzekerheid schuil. Als ze merkt dat haar man iets heeft verzwegen en deze onzekerheid verder gevoed wordt door waarschuwingen van haar buurvrouw, verandert haar leven in een leugen, met lugubere gevolgen.

In juni is het ‘de maand van het spannende boek’. Kortom, dan krijg je een thrillertje cadeau als je een boek koopt. Van vrienden kreeg ik deze Loes den Hollander daarom cadeau; ze hadden ‘m al dubbel.

Ik ben niet zo van de Nederlandse thrillers. Vind het altijd maar fast food leesmateriaal; niet te moeilijk en altijd speelt er wel een onzekere vrouw de hoofdrol die van alles meemaakt en zich dan opeens midden in een moorddrama bevindt. Zo ook in dit boekje. Het is maar dun, dus veel tijd om je verhaal op te bouwen is er niet, maar ik vind het allemaal zo… standaard. Het is niet spannend, je ziet het einde al van verre aankomen en de personages zijn zo vlak dat je meteen vergeten bent zodra je de laatste bladzijde omslaat.

Nu mag je een gegeven paard niet in de bek kijken en ik zou dus eigenlijk ook nog een positieve draai aan dit verhaal moeten maken, alleen al voor de betreffende vrienden van wie ik het boekje gekregen heb. Maar sorry, ik had jullie al gewaarschuwd dat het niet mijn stijl zou zijn, en dat weet ik volgens mij goed te verwoorden in bovenstaand relaas.

De rode kamer

Nicci French –  De rode kamer: beetje standaard, leest wel lekker weg

De rode kamerKit Quinn werkt met geesteszieke criminelen. Ze raakt gewond als ze een verdachte ondervraagt die door de politie wordt vastgehouden. Tijdens haar herstel roept de politie haar hulp in bij een eenvoudige zaak. Het lichaam van een zwerfster is aangetroffen bij een kanaal in Londen. De politie heeft een verdachte en een bekentenis – van dezelfde man die Kit heeft aangevallen. Maar de kwestie blijkt allerminst eenvoudig. Naarmate Kit zich er meer en meer in verdiept – in het verhoor van de politie, in de getroebleerde geest van de verdachte, in de eenzame wereld van het mysterieuze slachtoffer – wordt het geheel steeds complexer en duisterder. Als Kit nieuwe verbanden en misdaden ontdekt, raakt ze betrokken in een verbijsterende zaak, die haar dreigt te vernietigen.

Op vakantie heb ik die boek in een paar dagen uitgelezen. Het is geen slecht verhaal, het leest lekker vlot weg en is bij vlagen nog spannend ook. Maar ook behoorlijk standaard. Op het moment dat ik op de eerste paar pagina’s van het boek ontdek dat Kit de hoofdrol speelt, ga ik meteen al ‘op zoek’ in de mannelijke personages naar wat haar potentiele liefdesaffaire zal worden. Want zo gaat dat in dit soort boeken: onzekere vrouw maar goed in haar werk zal verliefd worden op één van de politiemannen/verdachten. En inderdaad was dat het geval. Een ander herkenbaar element is het schijnbaar oplossen van de zaak als je nog niet eens op de helft bent van het boek. Goh, wat nu, nu het al is opgelost. Ah daar hebben we het al! We bedenken ineens een andere invalshoek, een nieuw bewijsstuk, een vrouwelijke intuïtie. En we gaan weer verder met het ontrafelen van het mysterie.

Nogmaals: het is geen slecht boek. Maar het is een dertien in dozijn verhaal. Als je ervan houdt, vast spannend en boeiend. En anders is het een lekker lees-snackje tijdens een ontspannen vakantie, zoals het in mijn geval was.

Het Marco-effect

Jussi Adler-Olsen – Het Marco-effect: nieuw deel in Serie Q opnieuw een succes

Het Marco-effectMarco’s oom Zola, een zeer kille en gewelddadige man, dwingt Marco en zijn familie te bedelen, te stelen en in te breken. Wanneer de 15-jarige Marco ontdekt dat zijn oom hem op een beestachtige manier kreupel wil maken, voor geldelijk gewin en om hem in toom te houden, moet hij vluchten.

Voorzichtig probeert Marco een nieuw leven te beginnen, totdat hij enkele maanden later een gruwelijk geheim ontdekt en de gedragingen van zijn familieleden hem dringen om ingrijpende stappen te ondernemen. Een schrijnend dilemma ontstaat: moet hij zijn familie aangeven? Op de afdeling Q raken Carl Mørck en zijn collega’s intussen steeds verder betrokken bij de zaak, die zich ontvouwt tot een web van corruptie en zware misdaad, van het ministerie tot diep in de Afrikaanse jungle.

Het is geen geheim dat ik fan ben van Jussi Adler-Olsen. Zijn thrillers zijn spannend op een intellectueel niveau. Zijn hoofdpersonages, in het bijzonder de norse inspecteur Carl Mørck en zijn onwaarschijnlijke assistenten Assad en Rose blijven ook in dit vijfde deel van de Serie Q-boeken interessant. En nog steeds geven ze niet al hun geheimen prijs, waardoor ze blijven boeien.

Omdat het vierde boek al even geleden uitgekomen is, is het even inkomen in dit vijfde deel Het Marco-effect. Vooral omdat er vanaf het eerste hoofdstuk al ontzettend veel namen langskomen. Veel personages waar het plot zich ingenieus doorheen weeft. Roemeense bedelaars, Afrikaanse kindsoldaten en frauderende ministerie- en bankmedewerkers. Als die lijnen eenmaal uitgezet zijn, zuigt de spanning, de sympathieke Marco, de mopperige Carl en de mysterieuze Assad je het verhaal in en blijft het tot de laatste pagina een plezier een om te lezen.

Het nadeel van dit soort boeken is dat je nog zo lang moet wachten op het volgende deel!

Het huis op de klif

Charlotte Williams – Het huis op de klif: eentje in de categorie ‘leest lekker weg’

Het huis op de klifDe jonge Gwydion Morgan klopt aan bij de psychotherapiepraktijk van Jessica Mayhew, in de hoop dat zij hem kan helpen met zijn fobieën. Hij is de zoon van een beroemde regisseur, en zelf een getalenteerde acteur. Gwydions bezoek valt samen met een moeilijke periode in Jessica’s leven, want haar man gaat vreemd met een veel jongere vrouw. Kan ze het hem vergeven, of zal ze een punt achter hun jarenlange huwelijk zetten?
Op aandringen van Gwydion bezoekt Jessica het landhuis van de Morgans, prachtig gesitueerd op een klif aan een baai. Op deze bijzondere locatie ontdekt Jessica dat de au pair van de familie onder verdachte omstandigheden is verdronken. Zou dit drama de oorzaak zijn geweest van Gwydions angsten?
In haar zoektocht naar de ware toedracht raakt Jessica verstrikt in de familieperikelen van de rijke Morgans. Ondertussen kan ze haar eigen problemen ook niet vergeten en ziet ze zich voor moeilijke beslissingen gesteld.

Dit is een thriller in de categorie ‘leest lekker weg’. Echt een vrouwenboek ook. Want als blijkt dat Jessica zich aangetrokken voelt tot de jonge knappe acteur, krijgt het boek bij vlagen een bouquetreeks-achtige stijl wanneer er tot in detail ingegaan wordt op de strakke t-shirts, idem buikspieren en groene ogen van Gwydion. Aan de andere kant, en dat is eigenlijk wel het mooie van dit verhaal, is Jessica natuurlijk een psychotherapeut en weet ze haar gevoelens te ontnuchteren tot simpele aantrekkingskracht, feromonen en vluchten uit haar slechte huwelijk. Dus het ene moment lees je een gedetailleerde kledingomschrijving van het lustobject, terwijl je op een andere pagina quotes leest van Freud en zijn assistent Jones en waarin het oedipuscomplex uitgelegd wordt. Samenvattend zou je kunnen zeggen dat het een intelligente, psychologische vrouwenthriller is.

Het speelt zich af in Cardiff en het westen van Wales, met dramatische natuur en prachtig herfstweer. Het Welshe weer en de natuur zorgen voor de extra drukkende lading op het verhaal en de omschrijvingen maken dit boek erg beeldend; je ziet de kliffen, de zee en de uitgebreide weidevlaktes als het ware voor je. De spanning in het verhaal vind ik halverwege het boek wat inzakken, als het mysterie rondom de dood van de au pair al opgelost lijkt. Gelukkig is het wat dat betreft een goede thriller en zorgt een onverwachte plotwending ervoor dat het tot de laatste pagina alsnog spannend en verrassend blijft.

Reeds gepubliceerd op theSword.nl

Gehaaid

Steven Hall – Gehaaid: boeiend en verwarrend kunstwerk

GehaaidEric Sanderson wordt wakker op een plek die hij niet herkent en hij weet niet wie hij is. De enige herinnering die hij nog heeft is die aan een grote, verloren liefde. Hij ontvangt raadselachtige briefjes met opdrachten, ondertekend door Eric de Eerste. Hoe meer opdrachten Sanderson uitvoert, hoe meer hij over zichzelf te weten komt en hoe meer vragen hij heeft.

Bovenstaande tekst staat op de achterflap van dit boek en moet omschrijven waar het verhaal over gaat. Het eerste wat in me opkwam toen ik het las was: ‘Memento’, die film waarin de hoofdpersoon ook zijn geheugen kwijt is en die aan de hand van kleine briefjes die hij zichzelf achterlaat elke dag weer een stukje verder komt met het reconstrueren van zijn eigen verhaal. Dit boek lijkt daar helemaal níet op!

Het is een ingewikkelde psychologische thriller waarbij hoofdpersoon Eric weliswaar zijn geheugen kwijt is, maar ook de prooi is voor een soort van haai, bestaande uit herinneringen, gedachtes en gevoelens, die hem najaagt om zijn personage nog meer op te slokken. Het feit dat Eric niets meer weet, is waarschijnlijk het resultaat van een grote hap van deze haai uit zijn persoonlijkheid. De haai is nu terug om het karwei af te maken.

Het klinkt behoorlijk fantastisch als ik het zo opschrijf. Een haai? Waar dan? In het water? En hoe ziet deze er dan uit? Ik kreeg dit boek van iemand in mijn handen gedrukt met als bijgaande opmerking “ik ben zo benieuwd hoe jij dit boek zou omschrijven op je site. Ik krijg het namelijk niet uitgelegd!” Ik moet zeggen; daar worstel ik nu ook mee.

Het is een heel abstract verhaal, maar op een of andere manier ook enorm echt en meeslepend. De haai bevindt zich in Eric’s onderbewustzijn én bewustzijn. Hij voedt zich aan de stroom van communicatie die ieder mens in zich heeft; gedachtes, spraak, gevoelens, twijfels, angst, blijschap. Al die emoties wijzen de haai de weg naar hem. Naar Eric. Om hem helemaal op te slokken zodat hij in zijn geheel verdwijnt. Hij kan overal opduiken. Alsof je naar Jaws zit te kijken duikt zijn grote kop op uit vloeren, breekt door muren en verdwijnt weer net zo gauw. Behoorlijk angstaanjagend.

Visueel is het boek ook een uitdaging. De haai komt soms letterlijk in letters en leestekens uit de tekst te voorschijn. Daarnaast is de dynamiek in de tekst opvallend; soms strekt de tekst zich in lengtes uit om de gruwelhaai en hoe deze ontstaat en leeft uit te leggen. Maar tijdens een aanval van de haai gaat het tempo aanzienlijk omhoog en voel je je meegesleurd in de draaikolk van zinnen en letters die Hall voor zijn lezers creëert. Het is dan niet alleen de hoofdpersoon die naar adem moet happen als hij aan een zoveelste aanval heeft weten te ontsnappen.

Gehaaid is een pittig boek, de materie is niet simpel. Het is bewonderenswaardig hoe auteur Steven Hall een universeel herkenbaar (en lichtelijk afgezaagd) thema als groot verdriet na het verliezen van een geliefde zo kunstig dit abstracte, mindfucking jasje weet aan te trekken. Heel, heel knap gedaan.

Na het uitlezen weet ik nog steeds niet goed hoe het verhaal afloopt. Een beetje verwarrend, maar niet onbevredigend. Het blijft nog prettig naborrelen in het hoofd. Dezelfde persoon die dit boek aan me uitleende vertelde dat de originele titel van het boek ‘The raw shark texts’ is. En dat dit erg klinkt als ‘Rochard test’, die bekende psychologische vlekkentest. Oftewel; iedereen kijkt er op zijn/haar eigen manier naar en ziet er iets anders in (of niets). Dat vind ik een treffende omschrijving van dit boek. Het is wat je er zelf van maakt.