Zusje

Rosamund Lupton – Zusje: spannend tot het einde

ZusjeHet is heerlijk om elke avond sjiek uit eten te gaan. Of om zelf uitgebreid te koken en zo dagelijks de schijf van vijf op tafel te serveren. Maar het is ook heerlijk om af en toe een afhaalpizza te eten, Chinees te halen of friet te snaaien. Zo zie ik dat ook met lezen: zware, literair verantwoorde werken, intrigerende biografieën van 500+ pagina’s en dramatische romans lees ik maar al te graag. Het is echter ook heerlijk om af en toe een young adult, flutromannetje of vrouwenthriller te lezen.

Wat versta ik onder vrouwenthriller? De boeken waarvan je al van tevoren weet hoe het gaat lopen of wat er gaat gebeuren. De hoofdpersoon is een vrouw van dertig plus, werkt niet bij de politie maar heeft een beroep waardoor ze regelmatig contact heeft met, uiteraard, de hoofdcommisaris of rechercheur (denk aan dokter, pathologe of journalist). Natuurlijk hebben de twee een hekel aan elkaar. Ze steekt haar neus te ver in een vies zaakje, denkt in haar eentje de oplossing te hebben van een gruwelijke moord (of moorden), dreigt dan zelf slachtoffer te worden, maar op het einde komt alles goed en leeft ze nog lang en gelukkig met de politiecommissaris of –rechercheur.

Ik verwachtte eerlijk gezegd dat Zusje ook in die categorie zou vallen. Een vrouw van dertig plus wordt gebeld dat haar zus vermist is, ze reist af naar Londen en gaat de gangen van haar zus na in de hoop haar te vinden. De politie, haar moeder en haar verloofde proberen haar ervan te overtuigen dat ze zich bij de dood van haar zus neer moet leggen, maar Beatrice kan dat niet en gaat het dus zelf uitzoeken.

Oké, geen vrijgezelle dame en het gaat om een vermist familielid, geen gruwelmoord. Maar verder verwachtte ik wel een kant en klaar hap-slik-weg-verhaal.

Toch niet! Het is een intelligent in elkaar gestoken verhaal over de liefde tussen twee zussen, beide totaal verschillend. Het gaat over verdriet en rouw, maar er is inderdaad ‘something fishy’ aan de vermissing van jongere zus Tess. En dan komt het verhaal in een soort van stroomversnelling van bedrog, achterdocht en een spannende zoektocht naar de waarheid.

Is het een vrouwenthriller? Ik denk wel dat het qua lezers vooral vrouwen aan zal trekken, omdat het verhaal vanuit een perspectief van een vrouw is geschreven. Maar het is geen boek zoals ik hier eerder de categorie ‘vrouwenthriller’ beschreef. Ik vind het nog steeds een ‘fast food’ roman (als in: leest lekker snel weg), maar het einde zag ik niet aankomen en ik vind het altijd mooi als ik verrast wordt door de schrijver.

Nooit alleen

Loes den Hollander – Nooit alleen: hatseflats en weer een thriller af!

Nooit alleenAchter Aline’s schijnbaar gelukkige en comfortabele leven gaat een ziekelijke onzekerheid schuil. Als ze merkt dat haar man iets heeft verzwegen en deze onzekerheid verder gevoed wordt door waarschuwingen van haar buurvrouw, verandert haar leven in een leugen, met lugubere gevolgen.

In juni is het ‘de maand van het spannende boek’. Kortom, dan krijg je een thrillertje cadeau als je een boek koopt. Van vrienden kreeg ik deze Loes den Hollander daarom cadeau; ze hadden ‘m al dubbel.

Ik ben niet zo van de Nederlandse thrillers. Vind het altijd maar fast food leesmateriaal; niet te moeilijk en altijd speelt er wel een onzekere vrouw de hoofdrol die van alles meemaakt en zich dan opeens midden in een moorddrama bevindt. Zo ook in dit boekje. Het is maar dun, dus veel tijd om je verhaal op te bouwen is er niet, maar ik vind het allemaal zo… standaard. Het is niet spannend, je ziet het einde al van verre aankomen en de personages zijn zo vlak dat je meteen vergeten bent zodra je de laatste bladzijde omslaat.

Nu mag je een gegeven paard niet in de bek kijken en ik zou dus eigenlijk ook nog een positieve draai aan dit verhaal moeten maken, alleen al voor de betreffende vrienden van wie ik het boekje gekregen heb. Maar sorry, ik had jullie al gewaarschuwd dat het niet mijn stijl zou zijn, en dat weet ik volgens mij goed te verwoorden in bovenstaand relaas.

De rode kamer

Nicci French –  De rode kamer: beetje standaard, leest wel lekker weg

De rode kamerKit Quinn werkt met geesteszieke criminelen. Ze raakt gewond als ze een verdachte ondervraagt die door de politie wordt vastgehouden. Tijdens haar herstel roept de politie haar hulp in bij een eenvoudige zaak. Het lichaam van een zwerfster is aangetroffen bij een kanaal in Londen. De politie heeft een verdachte en een bekentenis – van dezelfde man die Kit heeft aangevallen. Maar de kwestie blijkt allerminst eenvoudig. Naarmate Kit zich er meer en meer in verdiept – in het verhoor van de politie, in de getroebleerde geest van de verdachte, in de eenzame wereld van het mysterieuze slachtoffer – wordt het geheel steeds complexer en duisterder. Als Kit nieuwe verbanden en misdaden ontdekt, raakt ze betrokken in een verbijsterende zaak, die haar dreigt te vernietigen.

Op vakantie heb ik die boek in een paar dagen uitgelezen. Het is geen slecht verhaal, het leest lekker vlot weg en is bij vlagen nog spannend ook. Maar ook behoorlijk standaard. Op het moment dat ik op de eerste paar pagina’s van het boek ontdek dat Kit de hoofdrol speelt, ga ik meteen al ‘op zoek’ in de mannelijke personages naar wat haar potentiele liefdesaffaire zal worden. Want zo gaat dat in dit soort boeken: onzekere vrouw maar goed in haar werk zal verliefd worden op één van de politiemannen/verdachten. En inderdaad was dat het geval. Een ander herkenbaar element is het schijnbaar oplossen van de zaak als je nog niet eens op de helft bent van het boek. Goh, wat nu, nu het al is opgelost. Ah daar hebben we het al! We bedenken ineens een andere invalshoek, een nieuw bewijsstuk, een vrouwelijke intuïtie. En we gaan weer verder met het ontrafelen van het mysterie.

Nogmaals: het is geen slecht boek. Maar het is een dertien in dozijn verhaal. Als je ervan houdt, vast spannend en boeiend. En anders is het een lekker lees-snackje tijdens een ontspannen vakantie, zoals het in mijn geval was.

Het Marco-effect

Jussi Adler-Olsen – Het Marco-effect: nieuw deel in Serie Q opnieuw een succes

Het Marco-effectMarco’s oom Zola, een zeer kille en gewelddadige man, dwingt Marco en zijn familie te bedelen, te stelen en in te breken. Wanneer de 15-jarige Marco ontdekt dat zijn oom hem op een beestachtige manier kreupel wil maken, voor geldelijk gewin en om hem in toom te houden, moet hij vluchten.

Voorzichtig probeert Marco een nieuw leven te beginnen, totdat hij enkele maanden later een gruwelijk geheim ontdekt en de gedragingen van zijn familieleden hem dringen om ingrijpende stappen te ondernemen. Een schrijnend dilemma ontstaat: moet hij zijn familie aangeven? Op de afdeling Q raken Carl Mørck en zijn collega’s intussen steeds verder betrokken bij de zaak, die zich ontvouwt tot een web van corruptie en zware misdaad, van het ministerie tot diep in de Afrikaanse jungle.

Het is geen geheim dat ik fan ben van Jussi Adler-Olsen. Zijn thrillers zijn spannend op een intellectueel niveau. Zijn hoofdpersonages, in het bijzonder de norse inspecteur Carl Mørck en zijn onwaarschijnlijke assistenten Assad en Rose blijven ook in dit vijfde deel van de Serie Q-boeken interessant. En nog steeds geven ze niet al hun geheimen prijs, waardoor ze blijven boeien.

Omdat het vierde boek al even geleden uitgekomen is, is het even inkomen in dit vijfde deel Het Marco-effect. Vooral omdat er vanaf het eerste hoofdstuk al ontzettend veel namen langskomen. Veel personages waar het plot zich ingenieus doorheen weeft. Roemeense bedelaars, Afrikaanse kindsoldaten en frauderende ministerie- en bankmedewerkers. Als die lijnen eenmaal uitgezet zijn, zuigt de spanning, de sympathieke Marco, de mopperige Carl en de mysterieuze Assad je het verhaal in en blijft het tot de laatste pagina een plezier een om te lezen.

Het nadeel van dit soort boeken is dat je nog zo lang moet wachten op het volgende deel!

Het huis op de klif

Charlotte Williams – Het huis op de klif: eentje in de categorie ‘leest lekker weg’

Het huis op de klifDe jonge Gwydion Morgan klopt aan bij de psychotherapiepraktijk van Jessica Mayhew, in de hoop dat zij hem kan helpen met zijn fobieën. Hij is de zoon van een beroemde regisseur, en zelf een getalenteerde acteur. Gwydions bezoek valt samen met een moeilijke periode in Jessica’s leven, want haar man gaat vreemd met een veel jongere vrouw. Kan ze het hem vergeven, of zal ze een punt achter hun jarenlange huwelijk zetten?
Op aandringen van Gwydion bezoekt Jessica het landhuis van de Morgans, prachtig gesitueerd op een klif aan een baai. Op deze bijzondere locatie ontdekt Jessica dat de au pair van de familie onder verdachte omstandigheden is verdronken. Zou dit drama de oorzaak zijn geweest van Gwydions angsten?
In haar zoektocht naar de ware toedracht raakt Jessica verstrikt in de familieperikelen van de rijke Morgans. Ondertussen kan ze haar eigen problemen ook niet vergeten en ziet ze zich voor moeilijke beslissingen gesteld.

Dit is een thriller in de categorie ‘leest lekker weg’. Echt een vrouwenboek ook. Want als blijkt dat Jessica zich aangetrokken voelt tot de jonge knappe acteur, krijgt het boek bij vlagen een bouquetreeks-achtige stijl wanneer er tot in detail ingegaan wordt op de strakke t-shirts, idem buikspieren en groene ogen van Gwydion. Aan de andere kant, en dat is eigenlijk wel het mooie van dit verhaal, is Jessica natuurlijk een psychotherapeut en weet ze haar gevoelens te ontnuchteren tot simpele aantrekkingskracht, feromonen en vluchten uit haar slechte huwelijk. Dus het ene moment lees je een gedetailleerde kledingomschrijving van het lustobject, terwijl je op een andere pagina quotes leest van Freud en zijn assistent Jones en waarin het oedipuscomplex uitgelegd wordt. Samenvattend zou je kunnen zeggen dat het een intelligente, psychologische vrouwenthriller is.

Het speelt zich af in Cardiff en het westen van Wales, met dramatische natuur en prachtig herfstweer. Het Welshe weer en de natuur zorgen voor de extra drukkende lading op het verhaal en de omschrijvingen maken dit boek erg beeldend; je ziet de kliffen, de zee en de uitgebreide weidevlaktes als het ware voor je. De spanning in het verhaal vind ik halverwege het boek wat inzakken, als het mysterie rondom de dood van de au pair al opgelost lijkt. Gelukkig is het wat dat betreft een goede thriller en zorgt een onverwachte plotwending ervoor dat het tot de laatste pagina alsnog spannend en verrassend blijft.

Reeds gepubliceerd op theSword.nl

Gehaaid

Steven Hall – Gehaaid: boeiend en verwarrend kunstwerk

GehaaidEric Sanderson wordt wakker op een plek die hij niet herkent en hij weet niet wie hij is. De enige herinnering die hij nog heeft is die aan een grote, verloren liefde. Hij ontvangt raadselachtige briefjes met opdrachten, ondertekend door Eric de Eerste. Hoe meer opdrachten Sanderson uitvoert, hoe meer hij over zichzelf te weten komt en hoe meer vragen hij heeft.

Bovenstaande tekst staat op de achterflap van dit boek en moet omschrijven waar het verhaal over gaat. Het eerste wat in me opkwam toen ik het las was: ‘Memento’, die film waarin de hoofdpersoon ook zijn geheugen kwijt is en die aan de hand van kleine briefjes die hij zichzelf achterlaat elke dag weer een stukje verder komt met het reconstrueren van zijn eigen verhaal. Dit boek lijkt daar helemaal níet op!

Het is een ingewikkelde psychologische thriller waarbij hoofdpersoon Eric weliswaar zijn geheugen kwijt is, maar ook de prooi is voor een soort van haai, bestaande uit herinneringen, gedachtes en gevoelens, die hem najaagt om zijn personage nog meer op te slokken. Het feit dat Eric niets meer weet, is waarschijnlijk het resultaat van een grote hap van deze haai uit zijn persoonlijkheid. De haai is nu terug om het karwei af te maken.

Het klinkt behoorlijk fantastisch als ik het zo opschrijf. Een haai? Waar dan? In het water? En hoe ziet deze er dan uit? Ik kreeg dit boek van iemand in mijn handen gedrukt met als bijgaande opmerking “ik ben zo benieuwd hoe jij dit boek zou omschrijven op je site. Ik krijg het namelijk niet uitgelegd!” Ik moet zeggen; daar worstel ik nu ook mee.

Het is een heel abstract verhaal, maar op een of andere manier ook enorm echt en meeslepend. De haai bevindt zich in Eric’s onderbewustzijn én bewustzijn. Hij voedt zich aan de stroom van communicatie die ieder mens in zich heeft; gedachtes, spraak, gevoelens, twijfels, angst, blijschap. Al die emoties wijzen de haai de weg naar hem. Naar Eric. Om hem helemaal op te slokken zodat hij in zijn geheel verdwijnt. Hij kan overal opduiken. Alsof je naar Jaws zit te kijken duikt zijn grote kop op uit vloeren, breekt door muren en verdwijnt weer net zo gauw. Behoorlijk angstaanjagend.

Visueel is het boek ook een uitdaging. De haai komt soms letterlijk in letters en leestekens uit de tekst te voorschijn. Daarnaast is de dynamiek in de tekst opvallend; soms strekt de tekst zich in lengtes uit om de gruwelhaai en hoe deze ontstaat en leeft uit te leggen. Maar tijdens een aanval van de haai gaat het tempo aanzienlijk omhoog en voel je je meegesleurd in de draaikolk van zinnen en letters die Hall voor zijn lezers creëert. Het is dan niet alleen de hoofdpersoon die naar adem moet happen als hij aan een zoveelste aanval heeft weten te ontsnappen.

Gehaaid is een pittig boek, de materie is niet simpel. Het is bewonderenswaardig hoe auteur Steven Hall een universeel herkenbaar (en lichtelijk afgezaagd) thema als groot verdriet na het verliezen van een geliefde zo kunstig dit abstracte, mindfucking jasje weet aan te trekken. Heel, heel knap gedaan.

Na het uitlezen weet ik nog steeds niet goed hoe het verhaal afloopt. Een beetje verwarrend, maar niet onbevredigend. Het blijft nog prettig naborrelen in het hoofd. Dezelfde persoon die dit boek aan me uitleende vertelde dat de originele titel van het boek ‘The raw shark texts’ is. En dat dit erg klinkt als ‘Rochard test’, die bekende psychologische vlekkentest. Oftewel; iedereen kijkt er op zijn/haar eigen manier naar en ziet er iets anders in (of niets). Dat vind ik een treffende omschrijving van dit boek. Het is wat je er zelf van maakt.

Cloud atlas

David Mitchell – Cloud atlas: ontzettend knap geschreven

Cloud atlasIn Cloud atlas verweeft David Mitchell zes verhalen: het avontuurlijke reisverslag van notaris Ewing, de hilarische brieven van oplichter Frobisher, de thriller van roddeljournaliste Luisa Rey, de lotgevallen van uitgever Cavendish en het vraaggesprek met de kloon Sonmi-451. Het zesde verhaal speelt zich af in de toekomst, als de mensheid bijna te onder is gegaan.

Alle verhalen spelen zich af in een andere tijd en alle verhalen hebben een eigen vertelstijl. Het zijn echt zes verschillende boeken in één, alhoewel de verhalen door kleine terugkerende details toch met elkaar verweven zijn. Dat is knap gedaan van de auteur, want nergens wordt het vergezocht of te zweverig. Juist die korte momenten waarop blijkt dat de hoofdpersonen in de verschillende verhalen even samen komen, op wat voor een manier dan ook, zijn vaak magisch en laten je even glimlachen.

Ik heb het boek in de originele taal gelezen, in het Engels dus. Daar heb ik normaal gezien geen problemen mee, ik lees het Engels meestal net zo vlot als het Nederlands. Met nadruk op ‘meestal’.  Met Cloud atlas had ik duidelijk meer moeite. Met name de verhalen van Ewing en de kloon waren ingewikkeld en soms wat taai om te lezen daardoor. Het boek begint en eindigt met het relaas van Ewing, dus het ‘inkomen’ van het boek én het uitlezen was echt een opgave. Hierdoor vond ik het een pittig boek om te lezen. Het ging ook niet zo vlot als ik normaal gezien lees, dus dat frustreerde ook een beetje.

De verhalen in dit boek zijn allemaal verschillend, maar thema’s als slavernij en de ondergang van de mens door haar eigen hebzucht, zijn in elk verhaal terug te vinden. Het zijn zware thema’s en het is erg makkelijk om als schrijver dan in een soort van valse moraliteit te vervallen, waardoor het geheel flauw en vervelend kan worden. Maar zoals ik al eerder zei is het een knap geschreven werk en wordt het nergens te moralistisch of belerend.

Ondanks dat het bij vlagen een worsteling was om te lezen, is mijn bevinding over dit boek zeker positief. Het is verrassend en origineel, komisch en treurig én spannend tegelijk.  Niet voor niets werd dit boek in 2004 genomineerd voor de Man Booker Prize.

Offerande

S.J. Bolton – Offerande: niet zo voorspelbaar als aanvankelijk lijkt

OfferandeEen Shetlandse legende vertelt over de Kunal Trows: een mannenvolk dat zwangere vrouwen en baby’s steelt en wisselkinderen achterlaat. Negen dagen na de geboorte van een zoon sterft de ontvoerde moeder. De zoons bezitten speciale gaven en hebben macht over andere mensen. Maar dat zijn maar mythen… Toch?

Tora Guthrie is net op de Shetlandeilanden komen wonen. Op een dag vindt ze in haar tuin een gemummificeerd lijk. Het hart is eruit gerukt en in de rug zijn runen gekerfd. Alles wijst op een rituele moord. Als verloskundige kan Tora zien dat het slachtoffer zwanger is geweest. Wat is er met de baby gebeurd? Samen met rechercheur Dana Tulloch probeert Tora aan de hand van een gevonden ring de identiteit van het slachtoffer te achterhalen. Dat blijkt niet eenvoudig te zijn. Tot haar ontsteltenis ontdekt Tora dat de Shetlandeilanden helemaal niet zo veilig zijn als gezegd wordt. En dat hun bewoners afschuwelijke wanpraktijken te verbergen hebben die terug te voeren zijn op de legende van de Kunal Trows…

Het verhaal pakt je meteen al in het eerste hoofdstuk. Het speelt zich als een speelfilm voor je ogen af, zo beeldend is het beschreven. Al vrij snel krijgt het verhaal een voorspelbaar karakter, dat vond ik erg jammer. Alleen blijkt na het doorlezen dat het toch niet zo voorspelbaar is als het lijkt. Je valt van de ene (gruwelijke) verbazing in de andere, net als hoofdpersonage Tora. Daardoor wordt het boek al snel razend spannend. Dat blijft het ook tot en met het laatste hoofdstuk.

Het kiezen van een bestaande legende als uitgangspunt voor een thriller is weer eens wat anders en het spreekt ook meteen tot de verbeelding. Het mysterieuze karakter dat bij zo’n legende hoort is voelbaar door het hele boek en zorgt voor een echte pageturner. Samen met het onberekenbare weer en de sprookjesachtige omgeving van Shetlandeilanden vormen ze een uitstekende setting voor dit boeiende en spannende verhaal.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl

Wat de zomer niet overleeft

Tom Wright – Wat de zomer niet overleeft: spannende thriller met broeierige sfeer

Wat de zomer niet overleeftDe jonge Jim, Biscuit voor vrienden, groeit op bij zijn grootmoeder in een stad in het zuiden van de Verenigde Staten. Op een dag treft hij zijn nichtje L.A. toegetakeld aan op de veranda; ze is te getraumatiseerd om haar verhaal te doen. Dan blijkt al snel dat er in de stad meisjes verdwijnen die vermoord teruggevonden worden. Jim vermoedt dat er een verband is tussen de verdwijningen en denkt dat L.A. er meer vanaf weet. Naarmate de lange zomer voortduurt, komt Jim steeds meer verdachten op het spoor. Geplaagd door visioenen van de slachtoffers gaat hij op zoek naar de moordenaar met hulp van een bevriende politieman.

Het verhaal op de achterflap suggereert een verhaal vol moord en doodslag en spannende opsporingen. Dat valt eigenlijk wel mee. Er zijn vreselijke moorden gebeurd in de stad, maar het verhaal richt zich in de eerste helft vooral op hoofdpersoon Jim en zijn onzekerheden. Toegegeven: zijn eigen levensverhaal, familieleden en vrienden zijn even zo boeiend als de misdaad waar hij en zijn nichtje toevallig op lijken te stuiten. Als ze het lichaam vinden van een vermoord meisje verlegt het verhaal de focus naar de dan nog onbekende moordenaar en het onverwerkte trauma van nichtje L.A..

De sfeer in het boek is broeierig en het verhaal verslapt nergens. Je blijft als lezer geboeid door de gebeurtenissen die de jonge pubers beleven tijdens de warme zomerweken. Soms blijft Jim erg lang in zijn onzekerheid hangen en lees je pagina’s lang over zijn vragen en twijfels. Toch wordt het nergens saai en krijg je zo juist een beter beeld van James en zijn eigen levensverhaal.

Daar waar er ontzettend veel pagina’s aan Jim en zijn nichtje besteed worden om hen te omschrijven, hun geschiedenis en drijfveren te vertellen, ontbreekt het juist aan introductie van enkele andere personages. Soms lijken ze vanuit het niets ineens een rol te spelen in het verhaal (als vrienden, toevallige voorbijgangers of vage kennissen) en net zo snel verdwijnen ze weer uit het verhaal. Omdat er al best veel namen voorkomen in het boek, is het soms verwarrend als een nieuwe naam opduikt zonder verdere uitleg wie deze persoon is en wat zijn rol is in het verhaal. Hier heeft de schrijver mijns inziens niet genoeg aandacht aan besteedt. Ook het verteltempo in het boek is niet echt consequent; in het begin lijken de tijd en de ontwikkelingen stil te staan. In de laatste 50 pagina’s gaat het daarentegen ineens erg snel en is het in een vloek en een zucht afgelopen. Daar had wat mij betreft wat meer balans in mogen zijn.

Ondanks dat het een boek is met wat op- en aanmerkingen, is het vooral een spannend boek. Het is voor een thriller een originele invalshoek en de hoofdpersonages slepen je vanaf de eerste pagina direct het verhaal in. Wat de zomer niet overleeft is het debuut van schrijver Tom Wright. Dat belooft nog wat; hopelijk veel meer spannende boeken!

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl

Sterf voor mij

Karen Rose – Sterf voor mij: flauwe kopie

Sterf voor mijOp een besneeuwd veld in Philadelphia doet rechercheur Vito Ciccotelli een uiterst macabere ontdekking wanneer hij het graf ontdekt van een jonge vrouw, wier handen zo zijn gepositioneerd dat het lijkt of ze bidt. Ciccotelli roept de hulp in van archeologe Sophie Johannsen om vast te stellen wat er verder onder de bevroren grond ligt. Ondanks haar jarenlange ervaring kan niets haar voorbereiden op wat ze vinden: een met exacte precisie vormgegeven matrix van graven. De lichamen zijn alle op een speciale manier gearrangeerd en de slachtoffers blijken op gruwelijk wijze gemarteld. Er zijn echter ook nog lege graven – de moordenaar is nog niet klaar. Hij is wreed en berekenend en is heer en meester van een ziek spel. Zelfs met de politie op zijn hielen speelt hij door. Hij heeft nog één schreeuw nodig. Er is nog één graf leeg.

De thrillers van Karen Rose worden uitgegeven in twaalf landen en zijn bij verschijning instant-bestsellers in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Duitsland. ‘Sterf voor mij’ is het eerste boek van Rose dat in Nederland verkrijgbaar is. Haar werk wordt vergeleken met dat van die andere zo populaire thrillerschrijfster: Karin Slaughter.

Enkele pagina’s diep het boek in, is de vergelijking met Karin Slaughter meteen duidelijk. Ook in dit boek gaat het om een gespannen verhouding tussen een mannelijke playboy van een rechercheur en een vrouwelijke deskundige die meehelpt de moorden op te lossen. Met hun eigen troebele (liefdes-)verleden stoten ze elkaar af en trekken ze elkaar enorm aan. Ondertussen moeten ze ook nog even een seriemoordenaar pakken, die natuurlijk één van de twee als volgende slachtoffer kiest, waardoor de spanning immens oploopt. Zijn ze nog op tijd?

Ik ben eerder bekend geraakt met Slaughter als met Rose, vandaar dat ik deze verhaalsopbouw en de personages als een soort van landjepik ervaar van Rose. Slaughter bereikte al eerder succes met deze formule (in haar boeken draait het om inspecteur Jeffrey Tolliver en kinderarts Sara Linton). Daardoor krijgt het boek bij het begin al een minpuntje. Daarnaast zijn de hoofdpersonages, rechercheur Vito en archeologe Sophie, te flauw voor woorden. Hun levenservaring die hun opzadelt met een overdadig gevoel van weemoed en argwaan is bijna lachwekkend. Het is wel heel toevallig dat twee mensen die ieder zoveel ellende hebben meegemaakt, elkaar tegenkomen. Daar word je als lezer een beetje moe van. Ook de hele verhaallijn (man moordt omdat dit hem als kindzijnde al intrigeert en verwerkt dit in een computerspel dat enorm goed verkocht wordt en niemand heeft ooit gemerkt dat die vermiste mensen in dat computerspel voorkomen) lijkt wat vergezocht. Net als de manier waarop de moordenaar al die tijd uit handen van de politie is gebleven, is niet geloofwaardig.

Eindconclusie van Sterf voor mij is dat het best een spannend boek is, het is een bewezen winnende formule. Maar met het klakkeloos kopiëren van deze formule, de flauwe personages en de vergezochte verhaallijn verdient dit verhaal net geen voldoende.