Bij zonsondergang

Had meer thriller mogen zijn

Dit was voor mij de eerste keer dat ik Nora Roberts las en ik wist van tevoren nog niet wat ik ervan kon verwachten. Uiteraard had ik de omschrijving van Bij Zonsondergang gelezen en dat leek me bijzonder spannend: een vrouw komt terug bij haar familie na 25 jaar geleden ontvoerd en tegen haar wil in gevangen gehouden en mishandeld te zijn. De vraag is of Alice, de vrouw, haar verleden kan loslaten en of dat verleden haar niet alsnog (letterlijk) achtervolgd.

Ik was dus een beetje verbaasd dat het boek vooral over de familie van de vrouw gaat: de Bodine Longbow familie. Je volgt de band tussen de vier generaties vrouwen (overgrootmoeder, oma, moeder en (klein)dochter), leeft mee met hun dagelijkse bezigheden en romances en uiteindelijk raak je ook betrokken in het verhaal van Alice die na 25 jaar bij haar familie terugkeert. Even een raar feitje tussendoor: de kleindochter heet Bodine met haar voornaam. Vond dat erg verwarrend. Heet ze nu Bodine Bodine Longbow?? Ik heb dat maar van me af gezet, maar het leidde me nogal af. Vond het vooral stom.

Ik vond het erg jammer; dat datgene waarmee de achterflap het voor mij won (een vrouw die na jarenlang isolement en opsluiting terugkeert bij haar familie), eigenlijk maar één van de vele verhaallijnen is. Uiteindelijk komt het wel meer aan bod, maar dat duurt zeker een half boek. Ik had wilde achtervolgingen, bedreigingen, moord en doodslag verwacht. Maar dat bleef eigenlijk gewoon uit. Met als gevolg dat het niet zozeer de thriller was waar ik op hoopte, maar dat ik het eerder ervoer als een roman met een trieste ondertoon (en vooruit, ook wel een beetje spanning). Het deed me ergens ook wel aan Santa Montefiore denken, mijn guilty pleasure onvervalste zoete zomervakantie romantiek. Maar het grote verschil is dat ik van tevoren dat al weet bij Montefiore, dat wist ik nog niet van Roberts.

Maar vooruit, voor een romantisch boek is het best smullen. De personages worden uitgebreid en levend opgevoerd en het is grotendeels echt een feelgood verhaal waarin je kan wegdromen naar de bergen van Montana, de mooie natuur, paarden en knappe cowboys en cowgirls. Het thrillerelement is ook goed bedacht en in eerste instantie knap doorvlochten met de andere verhaallijnen. Ik vond het alleen erg jammer dat het niet méér thriller was.

Disclaimer

Voor de verandering een onvoorspelbare vrouwenthriller!

Basis CMYKEven een vrouwenthriller als tussendoortje. Voor dit boek is er veel reclame gemaakt in de lichtbakken die op het station hangen. Daarom is de titel blijven hangen en ben ik er uiteindelijk zo nieuwsgierig naar geraakt dat ik hem heb willen lezen. En ik moet zeggen, hij valt niet tegen.

Wat doe je als je een boek leest dat over jou gaat? En als het einde je een gruwelijk lot voorschrijft en je dus eigenlijk je eigen (toekomstige) einde al leest? Dit overkomt de hoofdpersoon in dit boek en raakt er behoorlijk van over de zeik. Wat volgt is een vreemd kat en muisspel waarbij de schrijver van het boek en daar de hoofdpersoon van langzaam om elkaar heen draaien. En zo vormt ook het verhaal van Disclaimer zich langzaam om hun heen; pagina voor pagina kom je dichterbij wat er nu echt aan de hand is.

In eerste instantie vond ik het niet een bijzonder origineel uitgangspunt. Ik had eigenlijk ook verwacht dat ik na tien pagina’s meteen al door zou hebben wie met wie in bed zou belanden, waar het even eng zou worden en hoe het zou gaan eindigen. Dat is namelijk het standaardproces tijdens het lezen van een vrouwenthriller. Deze keer echter niet. Wie weet, misschien is het dan echt een ‘literaire thriller’ zoals op de omslag staat?

Ik vond het een lekker spannend boek. Zoals gezegd niet voorspelbaar en het blijft tot het einde aan toe boeien. Altijd fijn als je tijdens het lezen merkt dat je jezelf een beetje kwaad zit te maken omdat de personages in het boek zo stom of langzaam van begrip zijn. En dat bedoel ik op een goede manier; ik heb ook vaak genoeg dat ze daardoor hun sympathie verliezen en dus ook mijn interesse. In dit geval was ik als een kind voor een poppenkraam die Jan Klaassen en Katrijn toeschreeuwt. In plaats van “Pas op, achter je!”, de klassieke zin tijdens zo’n poppenkastervaring, was het nu meer een “Wat is er dan aan de hand? Zeg het nu toch eens!”.

Kortom; spannend, boeiend, leuk, vermakelijk en zo uit.