De brug

de-brugSorry, maar nee

Tja en dan De brug. Ik weet het, ik weet het; iedereen sluit knuffelauteur Geert Mak in zijn/haar hart. Een schrijver des vaderlands, een man die zijn strepen ruimschoots verdiend heeft. Maar De brug kon me toch echt niet bekoren.

In De brug vertelt Mak over een brug (joh?) en alle gasten en ondernemers die zich dagelijks op en onder de constructie begeven. In eerste instantie wordt niet benoemd welke brug het is, of het in het nu of in een verleden tijd afspeelt en het perspectief is ook niet helemaal duidelijk; wie vertelt het?

Ik zal snel eerlijk zijn, dan kan je zelf nog bedenken of je dit überhaupt wil af lezen: ik ben na dertig pagina’s gestopt met lezen. Ik was er inmiddels achter gekomen dat het om een brug in Turkije gaat, in Istanbul en dat het perspectief de schrijver zelf is in die in gesprek gaat met de mensen die er wonen en werken.

Ja: het is mooi opgeschreven, ja: ik zag het voor me verschijnen, ja: het is vast een prachtboek. Maar ik vond het onderwerp niet interessant, het veelvoudig verspringen van de focus op diverse personen resulteerde bij mij in een gebrek aan binding met het hele gebeuren. Het las een beetje als een verzameling korte verhalen; elke verhaaltje weer over een andere bewoner op de brug. En je weet onderhand wel hoe ik ben met korte verhalen. Niet mijn ding. Sorry, Geert!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie