De preek over de val van Rome

Jérôme Ferrari – De preek over de val van Rome: filosofisch gewauwel

De preek over de val van RomeMarie-Angèle Susini zoekt een nieuwe beheerder voor haar dorpscafé op Corsica, maar niemand slaagt erin de zaak goed te laten draaien. Dan melden Matthieu Antonetti en Libero Pintus zich als kandidaten, twee jongens uit het dorp die aan de Sorbonne in Parijs filosofie zijn gaan studeren. Ze slagen er boven verwachting in om het café goed uit te baten. Grote troef daarbij is de aanwezigheid van vijf serveersters, onder wie de opwindende Annie. Maar terwijl de sfeer niet stuk lijkt te kunnen, dreigen er rivaliteit en kwaadwillendheid. Uiteindelijk gaat de wereld van het dorpscafé hier tijdens een bloedige apotheose aan ten onder.

Dat is het lot van alle werelden, volgens Jérôme Ferrari. Hij spiegelt zijn verhalen over het Corsicaanse café en de familie Antonetti aan de preken over de val van Rome die Augustinus in 410 uitsprak, waarin hij zijn toehoorders wees op de angstwekkende vluchtigheid van alle denkbare werelden. Als troost mag dienen dat er toch steeds weer nieuwe werelden opdoemen en dat daarover geschreven kan worden. Zoals in deze buitengewone fascinerende roman.

De preek over de val van Rome is een filosofische roman met veel verwijzingen naar de preek van Augustinus over de val van Rome in 410. Als deze geschiedenis en de filosofische inslag je interessant lijken, is dit wellicht een roman voor jou. Jérôme Ferrari schrijft met veel observatie. Hij weet genadeloos de verveelde puber te omschrijven die Matthieu is geworden. Daarnaast vertonen de levensfases van de jonge mannen, de zus van Matthieu en zijn grootvader ook veel overeenkomsten met de wereld die Augustinus schetst in zijn preek; over hoe vergankelijk onze werelden zijn en hoe snel ze worden ingenomen door nieuwe situaties, nieuwe werelden, nieuwe regels en moralen. Bij mij begon dat eigenlijk pas op te vallen bij het lezen van het laatste hoofdstuk waarin de betreffende preek staat neergepend. Dan vallen er kwartjes op hun plaats en wordt het duidelijk wat Ferrari met dit verhaal heeft willen bereiken.

Na het lezen van dit boek, kan ik maar tot één conclusie komen: dit is geen boek voor mij. De vraag is dus ook of ik een rechtvaardige recensie kan schrijven, als de materie mij niet aanspreekt. Het heeft een zwaar filosofische ondertoon, daar heb ik altijd moeite mee in romans. Als de personages dan nog sympathiek en boeiend zijn, dan kan de leeservaring nog aardig bijtrekken. Helaas heb ik in De preek over de val van Rome ook geen connectie met de hoofdpersonen; twee narcistische jongemannen die met hun branie en in hun arrogantie ervan overtuigd zijn dat ze zelf heersers zijn van hun eigen lot. Door het gebrek aan binding met de hoofdpersonages blijf ik als een toeschouwer op afstand buiten het verhaal staan en word ik niet meegesleept in de belevenissen in en rondom het dorpscafé.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie