Hemel en hel

Jón Kalman Stéfansson – Hemel en hel: ik houd hiervan!

Hemel en helTwee vrienden, Bárdur en de jongen, gaan met een groep op zee vissen. Daar worden ze overvallen door een storm, waarbij Bárdur onderkoeld raakt en steft. Hij was zijn warme jas vergeten mee te nemen, omdat hij vlak voor het vertrek naar zee nog een paar mooie regels uit Paradise Lost van Milton wilde lezen.
Na zijn dood gaat de jongen, radeloos door het verlies van zijn vriend, op reis om het boek terug te brengen naar de man die het uitleende.
Hemel en hel is een prachtige en aangrijpende roman over vriend- en vijandschap, armoede en rijkdom, leven en dood, de hemel en de hel.

Vanaf de eerste pagina word ik meegenomen door de mystieke wereld van het ijzige IJsland. Sneeuw, rotsen, donker water en snijdende wind. De schrijfstijl van Stefánsson is haast poëtisch, mooi en beeldend. Je moet wel open staan voor de vele omschrijvingen van sneeuw en ander natuurgeweld en de vele hersenspinsels van met name de jongen, anders wordt het misschien wat te langdradig. Dat is echter niet zoals ik het ervaar. Ik vind het prachtig.

Het verhaal is verdrietig, een jonge man die na zijn vader, moeder en zusje nu ook zijn beste vriend verliest. De emoties van de jongen, de radeloosheid, worden prachtig omschreven en het kille winterweer van IJsland vormt het boeiende toneel van het immense verdriet. Maar behalve triest is het vooral een erg mooi verhaal. Het is een verhaal van tegenstellingen, zoals hierboven al wordt samengevat. Het is in- en intriest, maar ook heel erg hoopvol. Het is duister, maar tussen de sneeuwvlokken door schijnt de zon. De dorpsbewoners vormen de komische noot met elke hun eigen kleine portie verdriet en geluk. De jongen belandt van de hel in de hemel, maar in zijn hoofd woedt nog steeds een oorlog tussen alle emoties.

De schrijfstijl doet me denken aan Tommy Wieringa, die ook een prachtige sfeer weet neer te zetten en diep in de motieven en twijfels van zijn hoofdpersonages duikt. Het terugkerende thema van boeken, woorden en literatuur heeft weer iets weg van de boeken van Carlos Ruiz Zafón, die eveneens goed is in het creëren van de mystieke sfeer die ook in Stefánssons boek een grote rol speelt.

Wat kan ik verder nog over Hemel en hel vertellen? Ik houd hiervan. Het gevoel van echte personages en echte emoties in een schitterende setting. Hemel en hel is het eerste boek van een trilogie over de naamloze jongen. Ik kan niet wachten om met het volgende boek te beginnen!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie