Het onzichtbare geluk van andere mensen

Manu Joseph – Het onzichtbare geluk van andere mensen: niet mijn soort boek

Het onzichtbare geluk van andere mensenWanneer de zeventienjarige Unni zich van het leven berooft door van het dak te springen, gaat zijn vader Ousep op zoek naar een verklaring. Waarom kiest een mooie, intelligente jongen – met een groot talent voor striptekenen – voor zo’n stap? Ousep, die twee sigaretten tegelijk rookt omdat drie gewoon teveel is, zoekt klasgenoten van Unni op en vraagt ze naar zijn zoon, wat ze van hem vonden en hoe ze zijn daad verklaren. De zoektocht levert niets op, tot er drie jaar na Unni’s dood een pakketje arriveert met een raadselachtige strip die hij op de dag van zijn sprong verstuurde.

Ik wilde dit boek graag lezen door de goede reviews die ik er van gehoord had op de televisie in het programma De Wereld Draait Door. Maar… het was het niet. Het is gewoon niet mijn soort boek. Ik kan wel zeggen dat het geen slecht boek is. De personages, het plot, het zit allemaal goed in elkaar. De humor die Manu Joseph toegewezen wordt op de kaft (“een zwartkomische vertelling”, “komische roman” en “buitengewoon grappig”) vind ik zelf niet zo bijzonder grappig. Ik zie het zwartgallige er wel van in, maar het kwam bij mij lang niet over als komisch. Ousep blijft het hele verhaal door zoeken naar het mysterie en steeds meer komt hij bij de kern. Het is wat dat betreft dus een goed opgebouwd en spannend verhaal. Maar voor mij verzuipt het in filosofisch geneuzel en te uitgebreide uiteenzettingen van de neuropsychologie. Bovendien vind ik Ousep maar vervelend, met zijn dronken buien. Al met al verliep het lezen daardoor niet al te vlotjes en werd het een beetje een opgave om het uit te lezen.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie