Het smelt

Soms is triest gewoon heel, heel erg mooi

het-smeltZo’n titel die continue voorbijkomt; in aanbevelingslijstjes, op bestselleroverzichten, op Twitter, Facebook en tv. Je kunt er eigenlijk niet omheen. Zo ervaar ik dat ook bij Het smelt van Lize Spit. Een donkere kaft, de titel in het wit, een vage afbeelding van wat lijkt op een schep. Het spreekt niet direct aan. Maar ja, na alsmaar die titel voorbij te zien komen (én de enthousiaste reacties en aanbevelingen), toch maar eens lezen waar het boek over gaat. Op de achterflap:

“In Eva’s geboortejaar worden in het kleine Vlaamse Bovenmeer slechts twee andere kinderen geboren, allebei jongens. De drie maken er hun hele jeugd samen het beste van, tot de puberteit aanbreekt. Opeens ontstaan er andere verhoudingen. De jongens bedenken wrede plannen en de bedeesde Eva kan hieraan meedoen of haar enige vrienden verraden. Die keuze is geen keuze.”

Het is een soort van coming of age verhaal, met een nare wending. In het boek wisselen de hoofdstukken van vroeger en nu elkaar af. De hoofdstukken van nu gaan over Eva die studeert in Brussel en sinds jaren weer terugkomt in haar geboortedorp vanwege een feestelijke uitnodiging van één van haar jeugdvrienden. En de hoofdstukken over vroeger gaan over de lome zomers die het drietal met elkaar doorbrachten en de verandering in hun vriendschap die er langzaamaan in sluipt.

Ik vond het een prachtig boek. Het betoverende Vlaams-Nederlandse taalgebruik van Lize Spit, de schuchtere Eva die je al het geluk van de wereld gunt, de sinistere spelletjes die de jongens spelen en dan langzaamaan ontvouwt zich een drama voor je ogen waar je even niet goed van wordt (inlcusief einde).

Zeker, zéker gaan lezen! Pas op, het is geen vrolijk boek. Je gaat er niet van lachen. Maar het is zo mooi geschreven en soms is triest ook gewoon heel, heel erg mooi.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

2 comments

Geef een reactie