In zijn nabijheid

Wat een vervelende man!

In zijn nabijheidIk ben fan van Nico Dijkshoorn. Ik weet het, het is soms een schreeuwerig, zichzelf geweldig vindend, aanstellerig mannetje, maar ik mag ‘m. Ik vind zijn humor geinig, zijn columns in DWDD en ook zijn roman ‘Nooit ziek geweest’ vond ik geweldig. Dus ik keek erg uit naar zijn nieuwe roman In zijn nabijheid.

Dit boek gaat over een schrijver, Wim. Ze noemen hem Wim Beest omdat hij dingen stuk slaat en vrouwen verlaat. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de vrouwen om hem heen (Wim zelf komt niet aan het woord) en het volgt hem van boerenjongen tot opkomende schrijver en uiteindelijk zijn sterfbed.

Het concept is erg leuk bedacht en als je net aan het boek begint is het ouderwets genieten van de observaties van Dijkshoorn. Met name de hoofdstukken geschreven vanuit het perspectief van Wim’s moeder en buurvrouwen vind ik geweldig.

Al snel loopt het verhaal echter een beetje stuk voor mij. Wim is een heel vervelende man! Egocentrisch, vooral erg raar en niet lief. Ik vind het helemaal niet leuk om over hem te lezen. Halverwege het boek wil ik het eigenlijk wegleggen. Maar dan volgt er weet een hoofdstuk vanuit moeder en de vlotte schrijfstijl van Dijkshoorn leest altijd erg snel weg, dus uiteindelijk heb ik de rit uitgezeten.

Natuurlijk wil Dijkshoorn hier ook iets neerzetten; de zotheid van sommige kunstenaars en schrijvers, die niet zo zeer excentriek zijn maar zich wel zo gedragen. Omdat ze vinden dat dat moet kunnen. Van die zweverige, ‘vrije’ mensen. Alhoewel het boek niet echt tot een conclusie komt; het wordt niet zot genoemd, dat is dan mijn interpretatie.

Toevallig zag ik vanmorgen nog zo’n schrijver in het programma Boeken op tv. Hij had een boek geschreven over zichzelf en hoe hij keelkanker heeft overleefd. En dan ineens gaat het over of kanker geil is en of daar erotiek in te vinden is. Waarom? Dat is toch raar? Dat zit daar dan zonder blikken of blozen te praten over de geilheid van kanker. Net als met Wim in In zijn nabijheid was ik meteen klaar met deze meneer de schrijver (die maar vindt dat hij dat toch moet kunnen zeggen en daar is toch niks raar aan, etc.).

Dus: leuk bedacht, maar vervelend hoofdpersonage. Helaas een fikse tegenvaller; ik vond het geen leuk boek.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie