Jamrach’s menagerie

Carol Birch – Jamrach’s menagerie: helaas een nachtkaarsje

Jamrachs menagerieLonden, 1857. De achtjarige Jaffy Brown wordt door dierenhandelaar Jamrach gered uit de klauwen van een uit zijn kooi ontsnapte tijger. Na dit incident biedt Jamrach Jaffy aan om in zijn circus te komen werken. Jaren later vaart Jaffy in opdracht van Jamrach over de Indische Oceaan, verleid door de belofte van avontuur en door de mogelijkheid Engeland te ontvluchten. Samen met zijn vriend Tim maakt Jaffy een reis die zijn leven voor altijd zal veranderen.

Het boek begint als een avontuurlijk jongensboek. Dankzij de kleurrijke omschrijvingen en de beeldende taal van de schrijver doemt het omschreven 19de eeuwse Londen al snel voor je ogen op. Je ruikt, proeft en ziet de stad als het ware voor je liggen. Geweldig vind ik dat. Het is absoluut een gave als je zo kan schrijven dat iedereen ziet en voelt wat jij schrijft. Ik ging er dus eens lekker voor zitten tijdens het lezen van dit boek.

De eerste hoofdstukken zijn chronologisch en vertellen het verhaal van jonge Jaffy en hoe hij bij de beestenboel van Jamrach terecht kwam. Het moet in die tijd een hele beleving zijn geweest om zoveel tropische dieren bij elkaar te zien op een erf in hartje Londen! Maar het avontuur gaat door en stuurt Jaffy met zijn inmiddels beste vriend Tim, de zee op. Als jonge gastjes van 15 jaar moeten ze hard werken op het schip dat ze over de wereldzeeën stuurt, op zoek naar een mysterieus reptiel op één van de Indonesische eilanden.

In mijn ogen is de spanning in een verhaal de rode draad van het boek. Die draad spint en kronkelt in elk boek op haar eigen manier, maar het belangrijkste is dat de draad intact blijft. En dat is waar Birch in faalt, vind ik. Hoe prachtig ik haar schrijfstijl en het avontuur ook vind, door te kiezen voor terugblikken (en daardoor dus al verklappen wat de uitkomst van het verhaal is) knipt ze die draad door. De spanning is weg. En de episode waarin de hoofdpersonen schipbreuk lijden en wekenlang op zee dobberen in een klein sloepje, wordt door het ontbreken van die spanning zelfs saai. Dat is best knap, want de bemanning moet nog de nodige ontberingen doorstaan in die kleine sloep. Maar omdat je weet dat Jaffy het er goed vanaf gaat brengen, is het veel minder een page turner dan het had kunnen zijn. En helaas dooft het verhaal aan het einde op deze manier ook uit als een nachtkaarsje.

De schrijfstijl, het verhaal, de hoofdpersonages; de ingrediënten van Jamrach’s Menagerie zijn precies goed in precies de juiste verhoudingen. Alleen de volgorde waarmee de lezer ze voor de kiezen krijgt veroorzaakt naar mijn mening een beetje een wrange smaak in de mond. En dat vind ik vooral heel erg zonde.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie