Koekoeksjong en Zijderups

Good book, bad book

Koekoeksjong ZijderupsAlweer een jaar geleden las ik op vakantie Koekoeksjong, de eerste roman van Robert Galbraith. Of nou ja, ‘eerste’… Het is natuurlijk gewoon J.K. Rowling, dat weet iedereen inmiddels. Maar omdat ze ‘serieus’ genomen wilde worden, besloot ze deze thriller onder een pseudoniem uit te brengen. En pas toen het een succes bleek, gaf ze toe dat zíj Robert Galbraith was.

Dat weerhoudt haar (of haar uitgeverij) er echter niet van om de volgende delen in deze thrillerreeks ook onder de naam Galbraith te publiceren. Fine by me, whatever works.

Goed, Koekoeksjong dus. Ik las dit een jaar geleden (op vakantie, zoals ik hierboven al tikte) en ik was aangenaam verrast. Een dikke pil, maar vlot leesbaar. Korte hoofdstukken, goede spanningsopbouw, eens geen voorspelbare hoofdpersonages als ‘onzekere maar bijzonder intelligente vrouw’ en ‘nukkige politiecommissaris die elke vorm van relatie heeft afgezworen’ die uiteindelijk toch wel met elkaar in bed belanden. Of dat gedeelte heb ik gewoon nog niet gelezen, dat kan natuurlijk ook. Nu ik dit tik moet ik zeggen dat… Nee wacht, ik wil niet te ver vooruit lopen.

Dus in het kort: Ik vond Koekoeksjong spannend, verrassend, boeiend, onvoorspelbaar en goed. Ik weet nog dat ik na het uitlezen dacht “nu wil ik meteen dat tweede boek lezen!” Inmiddels is er zelfs al een derde deel uit.

Het tweede boek, Zijderups, heb ik pas geleden uitgelezen. Ondanks dat het opnieuw een onvoorspelbaar verhaal is, was mijn leeservaring toch minder extatisch als die tijdens het lezen van Koekoeksjong. In dit deel vervallen de hoofdpersonages ineens wel weer in voorspelbaar gedrag: hij is lomp, nors, eigenwijs en vind haar eigenlijk wel leuk maar nee dat mag niet. Zij is onzeker, goed in haar werk, lijkt te moeten kiezen tussen hem en haar man en ach en wee dat wil ze natuurlijk niet hoe moet dat toch verder.

Dat ging me een beetje tegenstaan. Plus het gesjouw van hem met zijn kunstbeen wat maar zeer blijft doen en waar hij maar eigenwijs mee door blijft hobbelen. Én ik vond dit ‘mysterie’ dat ze moesten oplossen erg over the top. Ongeloofwaardig en fantastisch (als in fantasievol, niet geweldig). Jammer. Ik sta ook niet direct te springen om nu Het slechte pad te gaan lezen (het derde deel). Misschien weer even een jaartje laten rusten.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Geef een reactie