De wraak van Vondel

Frank van Pamelen: Tilburgs Trots!

De wraak van VondelNu tijd voor een stukje Tilburgs Trots: De wraak van Vondel door Frank van Pamelen (Van Pamelen komt uit Tilburg. Geen idee of je Pámelen of Pamélen zegt, na ruim 15 jaar wonen in Tilburg heb ik de uitspraak nog niet altijd onder de knie. Hij komt in ieder geval uit Tilburg (of woont er).

Anywayz… De wraak van Vondel dus. Intrigerende roman. Een whodunnit vervlochten met Nederlandse geschiedenis. Een soort van Da Vinci-code maar dan met het koningshuis en Joost van den Vondel in de hoofdrol. En Amsterdam. Dat is dan wel weer jammer. Heb ik een Tilburgse schrijver om trots op te zijn, schrijft ie over Amsterdam.

In het kort: een journaliste krijgt een mailtje van een dichter, hij wil iets belangrijks met haar bespreken. Voor ze hun afspraak hebben wordt de dichter dood gevonden in de Oude Kerk in Amsterdam. En vanaf dan begint een ingewikkelde puzzeltocht die de journaliste en een professor in letteren proberen op te lossen, voor het te laat is!

Ontzettend knap geschreven en er moet ontzettend veel research gedaan zijn. Cryptische dichtregels van Van den Vondel die uiteindelijk allemaal naar de laatste clou leiden. Net als bij de Da Vincicode vervaagt de grens tussen fictie en waarheid.

Daarentegen is poëzie niet echt mijn ding en oud-Nederlandsch taalgebruik evenmin. Die cryptische dichtregels gingen me op een gegeven moment wel een beetje tegenstaan. Gelukkig worden ze elke keer heel goed uitgelegd en ‘ontrafeld’ door de hoofdpersonen. Het gevolg was wel dat ik dan maar snel over die regels heen las en meteen doorging naar de uitleg.

Maar goed, dat is een interessedingetje. Het verhaal zit goed in elkaar, goede opbouw; spannend en niet voorspelbaar. Qua personages mis ik nog wat diepgang en achtergrond, maar dat was op zich niet storend. Het verhaal liep prima door en las goed weg. Kortom; met recht trots op Tilburgs Talent!

Die laatste zomer

Zeikboek

Die laatste zomer“Wat een zeikboek!” was mijn eerste gedachte na het uitlezen van Die laatste zomer van Tatiana de Rosnay. Voelde me vooral misleid door de achterflap. Die deed namelijk voorkomen dat er in dit boek ook het een en ander uitgepuzzeld zou moeten worden, vreselijke ontdekking, blabla, etc. Net als in Haar naam was Sarah, de bekendste titel van De Rosnay. Nu was ik ook geen groot fan van dat boek, maar dat was in ieder geval nog boeiend. In tegenstelling tot dit boek.

De achterflap, enigszins ingekort: “Antoine Rey heeft het perfecte cadeau voor de verjaardag van zijn zus: een lang weekend naar het eiland Noirmoutier waar hij en Mélanie in hun jeugd de vakanties doorbrachten. Het eiland brengt vergeten herinneringen aan hun vroeg gestorven moeder naar boven en Mélanie komt tot een schokkende ontdekking.” En dan bladieblabla “familiegeheim”, blabla “maakt Antoine onzeker” en dan nog wat gezever.

Op dat laatste had ik moeten afgaan: gezever. Even een spoileralert: als je oprecht geïnteresseerd bent in het lezen van dit boek, dan nu wegkijken. Wil niets voor je verklappen. Gezever dus: het familiegeheim is lang niet zo schokkend, meneer wordt verliefd maar toch weer niet, verlangt naar zijn ex-vrouw en toch weer niet, worstelt met zichzelf en toch weer niet en uiteraard, zoals het de traditionele De Rosnay betaamt, loopt alles goed af.

Blegh. Gezever en gezeik, dat was het niet. Me verleiden met een familiegeheim en dan alleen maar over gevóelens schrijven. Bahbah. Het lijkt me beter als ik voortaan Tatiana’s boeken aan me voorbij laat gaan. Ik ben definitief geen fan.

 

Mika

Taaie tante die me niet weet te pakkenMika

Je kunt me beschuldigen van het lezen van slechts één of twee genres boeken. Van chicklit tot thriller, van autobiografie tot literatuur. Heerlijk! Dit volgende boek is een biografie. Ook altijd smullen, vooral als de persoon in kwestie tot de verbeelding spreekt.

“Haar leven lijkt wel een roman, maar de Argentijnse Mika Etchebéhère (1902-1992) heeft echt bestaan. Op basis van talloze gesprekken met mensen die haar hebben gekend, door het lezen van brieven, documenten en manuscripten van Mika en haar grote liefde Hipólito weet Elsa Osorio het buitengewone verhaal te schetsen van de enige vrouw die tijdens de Spaanse Burgeroorlog een colonne aanvoerde. Mika was door haar sterke uitstraling en haar vermogen te inspireren onmisbaar voor de slecht uitgeruste strijdkrachten, die haar tot ‘capitana’ benoemden. De roman beschrijft de anarchistische kringen waarin Mika verkeert in haar geboorteland Argentinië, haar avonturen in Patagonië in de jaren twintig, haar deelname aan linkse antistalinistische groepen in Frankrijk, en haar verblijf in het Berlijn van de jaren dertig, dat steeds meer in de greep komt van het nazisme.”

Ondanks dat Mika als persoon diepe indruk maakt, wilde het lezen niet echt vlotten. Het boek pakte niet. Uiteindelijk heb ik het wel uitgelezen (immers, als Mika zich staande weet te houden in de loopgraven, dan kan ik potverdrie toch wel een boek uitlezen?), maar het verhaal blijft ook niet echt lang plakken daarna. Ik kan eerlijk gezegd niet echt de vinger op de zere plek leggen; waaróm pakte dit verhaal me niet? Het zal de schrijfstijl zijn, de keuzes die gemaakt zijn in het vertellen van Mika’s verhaal. Jammer, want zoals gezegd was het een taaie tante, die Mika.

Honolulu king

Boeiend tot het laatste hoofdstuk

Honolulu kingIk volg veel uitgeverijen op Facebook en Twitter. Vaak scroll ik die berichtjes genadeloos voorbij, tenzij een titel, een foto of een zin me aanspreekt. Dan besteed ik er wat meer aandacht aan. Helaas is onder andere daardoor mijn boekenwensenlijstje al zo lang dat ik er de komende twee jaar mee vooruit zou kunnen. Inspiratie genoeg!

Naast hun nieuwe boeken promoten, schrijven deze uitgeverijen ook regelmatig winacties uit. En niets is zo makkelijk als het meedoen aan dergelijke acties. Even aanklikken, je gegevens invullen en hoppa! Je dingt mee naar een gratis boek. Zo heb ik ook Honolulu king gewonnen. Alhoewel er wel een tegenprestatie van me gevraagd is: het boek gratis krijgen, lezen en voor een bepaalde tijd op verschillende boekenverkoopsites je recensie zetten. Geen probleem!

Honolulu king gaat over Hardy Hardy (zijn vader was een grapjas). Innemend en gemoedelijk, zo staat deze tachtigjarige man – eigenaar van een Indische toko – bekend. Hij bakt samen met zijn kleindochter spekkoek en pasteitjes, luistert naar de levensverhalen van zijn Indische klanten en draait met zijn oude vrienden hawaïmuziek. Ooit vormde Hardy met hen de legendarische Honolulu Kings, en hij verlangt ernaar nog één keer met zijn bad te schitteren.
Maar met de komst van een sushirestaurant tegenover zijn toko worden oude wonden opengereten, In de loge van de vrijmetselarij besluit Hardy zijn verzwegen verleden te openbaren. De schokkende biecht stelt zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen de vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?

Ik was blij verrast tijdens het lezen van dit boek. Het is een origineel verhaal met sympathieke personages. De vriendelijke opa Hardy sleept je behoedzaam het verhaal in en betovert je met zijn vriendelijke karakter. Zijn vrienden zijn uiterst vermakelijk en zelfs zijn depressief overkomende kleindochter komt verrassend scherp uit de hoek. De trieste geschiedenis van de Indische bevolking (Nederlandse Indonesiërs) in Indonesië na de Tweede Wereldoorlog, geven deze roman een volwassen diepgang mee. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit boek tot en met het laatste hoofdstuk blijft boeien. Wat mij betreft echt een boek met een lach én een traan dat tot en met het laatste hoofdstuk blijft boeien.

Weer een gratis boek!

Rode liefde cadeauAlweer een gratis boek! Ditmaal een cadeautje van Ambo Anthos Uitgevers; “Beste Josine, wij dachten dat deze roman wel iets voor jou zou kunnen zijn? Echt een heerlijk boek voor de zomer namelijk!” Nou, supertof dat ze bij Ambo Anthos aan me denken!

Ik heb al veel goede boeken van Ambo Anthos gelezen, de laatste was Geachte heer M. De trilogie van Jon Kalman Stefansson heeft diepe indruk op me gemaakt en zowel Het huis op de klif als De vrouw van hierboven waren verrassende leespareltjes.

Wat dat betreft heb ik dus goede hoop voor Rode Liefde! Dankjewel Ambo Anthos!