De meisjes

Hype-waardig

Op Facebook, op Twitter, op tv en in de krant; je kon eigenlijk niet om De meisjes van Emma Cline heen. Ik ben dan altijd wel getriggerd; waarom wordt dit boek zo gehyped? En aan de andere kant voel ik ook een soort van opstandige weerstand. “Nou dan ga ik ‘m dus mooi níet lezen, poeh!” Dat houdt overigens nooit lang stand. Dat blijkt wel; een half jaar later zat ik zelf met mijn neus in het verhaal.

In De meisjes gaat het over het veertienjarige meisje Evie. Een verveelde tiener, onzeker, ongelukkig. Ze trekt op met een groep meisjes die net buiten haar dorp in soort van commune leven. De meiden zijn mooi, onbezorgd en lijken gelukkig. Meer en meer raakt Evie in de ban van de groep meiden en hun mentor; een charismatische en ook enigszins mysterieuze leider van de groep. Dan verandert de sfeer, het wordt grimmiger en negatiever. Evie staan nog steeds enigszins buiten de groep en begrijpt niet goed wat er aan de hand is. Uiteindelijk loopt het uit in één groot drama. Een drama dat Evie, ook jaren later, nog steeds niet goed kan bevatten.

Ik begrijp de hype. Het is een goed boek. Goed verhaal. Meeslepend, spannend, gruwelijk. Je wordt meegenomen in de emoties en gedachten van de 14-jarige Evie (en later ook van de volwassen Evie). Je leeft mee met haar twijfels, opstandigheid en zoektocht naar geluk. Emma Cline heeft met De meisjes haar naam gevestigd.

 

De Amerikaanse prinses

‘Self made princess’ komt tot leven

Mijn kennismaking met Annejet van der Zijl was Jagtlust. Dat boek ging over iemand die mij totaal niets zegt. Toen niet en nu niet. Maar de manier waarop het verhaal van Fritzi Harmsen van Beek (die lange tijd doorbracht in het landhuis genaamd Jagtlust) was geschreven, liet mij het boekje in één ruk uitlezen. Boeiend tot de laatste pagina.

Daarna volgden nog Sonny Boy (zo mooi!), Anna, Bernhard en Gerard Heineken. Allemaal pageturners wat mij betreft. Geschiedenislessen die met een vlotte pen zijn opgeschreven en daardoor nergens saai worden. Met andere woorden: ik ben fan!

De Amerikaanse prinses is Van der Zijl’s nieuwste boek en gaat opnieuw over iemand die mij niets zegt. Allene Tew is een ‘self made princess’ en kwam al eens voor in een bijrol in het boek over prins Bernhard. Zo leerde Van der Zijl ook, tijdens het schrijven van Bernhard’s biografie, dat ze over deze vrouw óók nog een boek wilde schrijven.

Ik vind De Amerikaanse prinses vooral een ontroerend verhaal. Allene Tew groeit op als dochter van Amerikaanse pioniers in een klein dorpje. Via diverse huwelijken en een scherp zakelijk verstand weet ze op de sociale ladder te stijgen tot dame en zelfs tot prinses, mét de nodige welvaart. Ze krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken. Ondanks dat blijft ze ‘moed houden’, zoals ze dat zelf zegt. Ze komt op me over als een intelligente, krachtige, maar ook als een eenzame, verdrietige en warme vrouw.

Het verhaal speelt zich in een bijzonder interessante periode af; de tijd waarin Amerika groeit en bloeit en zichzelf vervolgens in een depressie verliest. En in Europa razen verwoestende oorlogen over het continent en heerst er grote armoede. Dat zijn feiten die ik uit de geschiedenisboeken ken. Maar door over de persoonlijke ervaringen en verliezen van Allene te lezen, komen de feiten tot leven.

Dát is wat mij betreft de ware kunst van Annejet van der Zijl; ze laat haar hoofdpersonages leven. Van zwarte lettertjes op wit papier weet zij personen van vlees en bloed te creëren. Het boek is nu uit en ik heb het idee dat ik Allene Tew echt heb leren kennen. Ze is niet langer iemand ‘die mij niets zegt’. Ze leeft.

Het kippencollectief

Te snel uit!

Dit is zo’n boek waarbij je halverwege schrikt; het lezen gaat veel te snel! Het is straks te snel uit! Want het is zo’n gezéllig boek. Een heerlijk luchtig, grappig, niet te moeilijk, zomers ‘genietboek’.

Het kippencollectief gaat over de ijverige wereldverbeteraar Prudence Burns. Ze woont in New York en probeert in haar kleine flatje op elke mogelijke manier milieubewust, ecologisch verantwoord en vooral erg ‘groen’ te handelen. Prudence klapt dan ook in haar handen als ze te horen krijgt dat ze een boerderij heeft geërfd van haar oudoom in Canada. Vol van plannen vertrekt ze naar Canada waar ze samen met drie onwaarschijnlijke, maar uiterst vermakelijke huisgenoten probeert een succes te maken van een even zo onwaarschijnlijke ‘groene’ boerderij.

Het is echt een leuk boek. In het begin was ik wat weifelend over Prudence; ik was bang dat ik me zou ergeren aan de wannabe wereldverbeteraar en betweter. Maar het tegengestelde is waar. Juist de manier waarom ze omgaat met haar ‘probleempjes’ (eerder complete fiasco’s te noemen), zorgen ervoor dat ik tijdens het lezen echt zit te genieten.

Af en toe is het boerenavontuur van Prudence een slapstickverhaal dat iets te makkelijk over problemen heen stapt, maar ach; het is gewoon een leuk, vrolijk verhaal. Verwacht geen diepgang of ingewikkelde vraagstukken, maar wel ontspanning, een glimlach en een veel te snel uitgelezen boek.

De kunst van het veldspel

Mooi rond verhaal over vriendschap en zelfopoffering

de-kunst-van-het-veldspelOndanks het gebrek aan kennis over honkbal, heb ik enorm genoten van dit boek. Ga ik me nu verder verdiepen in de wereld van honkbal? Nee. Dus zo’n boek is het. Het gaat over honkbal, maar ook vooral níet over honkbal. Wat mij betreft één van de betere boeken die ik dit jaar gelezen heb, over vriendschap en zelfopoffering. En toevallig ook een beetje honkbal.

In dit boek volgen we Henry Skrimshander, een ongekend getalenteerde jonge honkbalspeler. Hij krijgt een studiebeurs vanwege zijn talent op het veld en beland op Westish College, een kleine universiteit aan Lake Michigan. Zijn ontdekker en teamgenoot, Mike Schwartz wordt zijn trainingspartner. Samen met zijn homoseksuele vriend Owen, de andere teamgenoten van zijn honkbalteam en de dochter van de rector van de universiteit, beleeft Henry het meest intense honkbalseizoen ooit. Hij is de beste speler, hét talent, scouts komen van heinde en verre om naar hem te kijken. Tot Henry blokkeert en geen bal meer kan vangen. De gevolgen zijn groot, niet alleen voor Henry, maar indirect ook voor de levens van Mike, Owen en de rector.

Bij het lezen van het eerste hoofdstuk, wist ik al dat ik van dit boek zou gaan genieten. Het deed me meteen al denken aan De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joel Dicker: ook al zo heerlijk boek. Het heeft ook zeker overeenkomsten: lekker dik, een Amerikaanse setting en hoofdpersonages dat van de eerste tot laatste pagina blijven boeien.

Een klein minpuntje kan zijn dat het verhaal, ook redelijk typisch Amerikaans (en in tegenstelling tot De waarheid over de zaak Harry Quebert), voorspelbaar is. Maar weet je, net als bij sommige films, is voorspelbaarheid helemaal niet erg. Het is een heerlijk boek over vriendschap, zelfopoffering, liefde, honkbal, keuzestress, jonge mensen, Amerika. Het is een mooi rond verhaal met een opbouw, een hoogtepunt, een plotwending en een einde dat het verdiend. Een boek dat je met een tevreden gevoel uitleest.

De dochter van de imker

Wegdromen met Santa Montefiore

De dochter van de imkerLiteratuur, thrillers, non-fictie; ik lees alles wat los en vast zit. Ook romantiek dus. De boeken van Santa Montefiore zijn altijd garantie van intriges en romantiek. Heerlijk zwijmelen op de bank en meeleven met de personages in het boek.

Zo ook in De dochter van de imker. Alhoewel ik betere boeken heb gelezen van Montefiore (Onder de Ombu-boom en De vuurtoren van Connemara), is ook dit weer een geslaagd wegdroomboek.

In 1937 trouwt de jonge Grace Hamblin met haar jeugdliefde Freddie, maar intussen koestert ze heimelijk een vurige liefde voor een knappe artistocraat van wie ze weet dat hij nooit van haar zal zijn. Als Freddie acht jaar later uit de oorlog terugkeert als een gebroken man die bovendien een groot geheim met zich meedraagt, is er van hun huwelijk weinig meer over.

In 1973 is Trixie Valentine verliefd op Jasper, zanger van een Britse rockband die de zomer doorbengt op het kleine eilandje bij de kust van Cape Cod waar Trixie is opgegroeid. Gefrustreerd door haar beschermde, geïsoleerde jeugd van Trixie het plan op er na de zomer vandoor te gaan met haar geliefde. Ze wil niet zo worden als haar moeder Grace, die duidelijk niet gelukkig is in haar huwelijk en zich uitleeft in bijen houden en het aanleggen van tuinben voor de rijkere eilandbewoners. Ze snapt niets van haar moeders obsessie met bijen en verlangt naar een groots en meeslepend leven. Tot ze eracter komt dat de zwijgzame Grace een pijnlijk verleden met zich meedraagt.

In het begin moest ik erg wennen aan de opstandige houding van dochter Trixie, zo overtuigd van haar grote liefde na enkele weken kalverliefde. De korte lijntjes die gecreëerd zijn in het verhaal, het schijnbare toeval en de snel getrokken conclusies even daargelaten, kwam ik echter al snel in het verhaal.

De kunst van Montefiore is, om haar boeken als een film voor je ogen af te laten spelen. Of haar verhalen zich nu afspelen op de Zuid-Amerikaanse vlaktes, aan de grillige kust van Ierland of op een klein eilandje voor de Amerikaanse kust; je ziet de landschappen voor je. Je voelt de wind op je huid, je ruikt de geurige bloemen, etc. De problemen van de hoofdpersonen zijn soms wat vergezocht, maar de emoties zijn altijd herkenbaar. Daardoor word je al snel het verhaal ingesleurd en leef je mee tot de laatste pagina.

De dochter van de imker is een heerlijk boek om bij weg te dromen. Niet te ingewikkeld of moeilijk, perfect om in de strandtas mee te nemen naar een zonnige vakantiebestemming!

Wat de zomer niet overleeft

Tom Wright – Wat de zomer niet overleeft: spannende thriller met broeierige sfeer

Wat de zomer niet overleeftDe jonge Jim, Biscuit voor vrienden, groeit op bij zijn grootmoeder in een stad in het zuiden van de Verenigde Staten. Op een dag treft hij zijn nichtje L.A. toegetakeld aan op de veranda; ze is te getraumatiseerd om haar verhaal te doen. Dan blijkt al snel dat er in de stad meisjes verdwijnen die vermoord teruggevonden worden. Jim vermoedt dat er een verband is tussen de verdwijningen en denkt dat L.A. er meer vanaf weet. Naarmate de lange zomer voortduurt, komt Jim steeds meer verdachten op het spoor. Geplaagd door visioenen van de slachtoffers gaat hij op zoek naar de moordenaar met hulp van een bevriende politieman.

Het verhaal op de achterflap suggereert een verhaal vol moord en doodslag en spannende opsporingen. Dat valt eigenlijk wel mee. Er zijn vreselijke moorden gebeurd in de stad, maar het verhaal richt zich in de eerste helft vooral op hoofdpersoon Jim en zijn onzekerheden. Toegegeven: zijn eigen levensverhaal, familieleden en vrienden zijn even zo boeiend als de misdaad waar hij en zijn nichtje toevallig op lijken te stuiten. Als ze het lichaam vinden van een vermoord meisje verlegt het verhaal de focus naar de dan nog onbekende moordenaar en het onverwerkte trauma van nichtje L.A..

De sfeer in het boek is broeierig en het verhaal verslapt nergens. Je blijft als lezer geboeid door de gebeurtenissen die de jonge pubers beleven tijdens de warme zomerweken. Soms blijft Jim erg lang in zijn onzekerheid hangen en lees je pagina’s lang over zijn vragen en twijfels. Toch wordt het nergens saai en krijg je zo juist een beter beeld van James en zijn eigen levensverhaal.

Daar waar er ontzettend veel pagina’s aan Jim en zijn nichtje besteed worden om hen te omschrijven, hun geschiedenis en drijfveren te vertellen, ontbreekt het juist aan introductie van enkele andere personages. Soms lijken ze vanuit het niets ineens een rol te spelen in het verhaal (als vrienden, toevallige voorbijgangers of vage kennissen) en net zo snel verdwijnen ze weer uit het verhaal. Omdat er al best veel namen voorkomen in het boek, is het soms verwarrend als een nieuwe naam opduikt zonder verdere uitleg wie deze persoon is en wat zijn rol is in het verhaal. Hier heeft de schrijver mijns inziens niet genoeg aandacht aan besteedt. Ook het verteltempo in het boek is niet echt consequent; in het begin lijken de tijd en de ontwikkelingen stil te staan. In de laatste 50 pagina’s gaat het daarentegen ineens erg snel en is het in een vloek en een zucht afgelopen. Daar had wat mij betreft wat meer balans in mogen zijn.

Ondanks dat het een boek is met wat op- en aanmerkingen, is het vooral een spannend boek. Het is voor een thriller een originele invalshoek en de hoofdpersonages slepen je vanaf de eerste pagina direct het verhaal in. Wat de zomer niet overleeft is het debuut van schrijver Tom Wright. Dat belooft nog wat; hopelijk veel meer spannende boeken!

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl