De boodschapper

Markus Zusak – De boodschapper: ontroerende wijze lessen

De boodschapperEd Kennedy is een jonge taxichauffeur met weinig toekomstperspectief. Hij is een waardeloze kaartspeler, hopeloos verliefd op zijn beste vriendin Audrey, en verknocht aan zijn koffiedrinkende hond, de Portier. Er gebeurt niet veel in zijn leven, tot hij per ongeluk midden in een bankoverval terechtkomt. Dan krijgt hij zijn eerste speelkaart toegespeeld, een Ruiten Aas. Dat is het moment waarop Ed de boodschapper wordt. Uitverkoren om anderen onder zijn hoede te nemen, doorkruist hij de stad om mensen de helpende hand te bieden en waar nodig terecht te wijzen. Maar wie zit er achter Eds missie?

Mijn gevoel bij dit boek is tijdens het lezen ervan meermalen veranderd. Tijdens het eerste hoofdstuk zag ik op tegen het lezen van de rest van het boek. De hoofdpersonen leken me maar akelige nietsnutten, die alles altijd beter weten, maar geen snars uitvoeren. Feitelijk gezien klopt dat inderdaad. Want Ed Kennedy, de hoofdpersoon, en zijn drie vrienden Audrey, Marv en Richie, maken niets van hun leven en spreken heel duidelijk de intentie uit die ook niet te hebben. Ze vinden het alle vier best zo.

Dan krijgt Ed een speelkaart in zijn brievenbus, met daarop drie adressen geschreven. Omdat hij toch niets anders te doen heeft, besluit hij bij het bovenste adres langs te gaan. Het avontuur begint dan en de emotionele reis die Ed vanaf dat punt ondergaat, sleept je het verhaal in. Ik had niet eens door hoe ver ik in het boek was, toen ik merkte dat ik op een bepaald moment ontroerd raakte. Ontroerd door die nietsnut Ed. Vanaf dat moment besefte ik dat ik dit boek heel graag aan het lezen was. Het verhaal is spannend, maakt onverwachte wendingen en is ook heel erg komisch. Een goed boek dus!

En het blijft ook een goed boek, tot de laatste twee hoofdstukken. Ik vind het een beetje jammer dat er zo letterlijk gesproken moet worden over de lessen van het leven en hoe we van waarde kunnen zijn van elkaar. Dat vind ik overbodig. Die boodschap had ik al lang uit het verhaal gehaald, daarom vind ik het ook zo’n mooi boek. Wat mij betreft had het dus 15 pagina’s eerder mogen eindigen. Dan was het goed geweest. Maar ach… wat zijn 15 pagina’s op een heel boek?

Na het vuur, een ademloze stilte

Evie Wyld – Na het vuur, een ademloze stilte: mooie kaft

Na het vuur een ademloze stilteNadat zijn relatie op de klippen is gelopen, verhuist Frank naar het huisje van zijn grootouders aan de oostkust van Australië. Hij wil zijn gewelddadige jeugd en de slechte relatie met zijn vader Leon achter zich laten. In het kleine dorp midden in de overweldigende Australische natuur lukt het hem een nieuw leven op te bouwen. Frank maakt zelfs vrienden: zijn buren en vooral hun zevenjarige dochtertje Sal. Maar het is niet eenvoudig om het verleden te vergeten en na verloop van tijd gaat Frank in Sydney op zoek naar Leon.

De omschrijving van het verhaal zoals hierboven staat, is op de kaft van dit mooi geïllustreerde boek te lezen. Het lijkt een helder verhaal, helaas komt dit in het boek zelf niet tot zijn recht. Elk hoofdstuk schakelt het verhaalperspectief tussen Leon en Frank. In het ene hoofdstuk lees je dus Leon’s verhaal als jonge jongen, het volgende hoofdstuk volgt Frank.

Het verhaal van Leon is makkelijk te volgen. Hij heeft een moeizame band met zijn vader die doorgedraaid terugkomt uit de oorlog in Korea. Zijn verhaal wordt chronologisch verteld en heeft een natuurlijke opbouw. De hoofdstukken over Frank beginnen echter in het midden van het verhaal. Je leert hem pas kennen als hij aankomt in zijn hut. Zijn gedrag is vreemd, hij lijkt niet alles op een rijtje te hebben en zijn gedachten maken rare sprongen in de tijd en laten onduidelijke flashbacks zien naar gesprekken met zijn ex-vriendin en zijn vader.

Boeken beginnen wel vaker met een vaag gegeven; een mysterieus personage, dat gaandeweg in het verhaal verduidelijkt wordt. Het maakt een verhaal spannend en sleept je als lezer mee in het boek, je wilt immers weten waaróm iemand is zoals hij is en wat ermee bedoeld wordt. In dit boek blijft het echter te lang vaag. Halverwege het boek is me nog steeds niet duidelijk waarom Frank zo raar doet, waarom de relatie met zijn vriendin uit is, waarom hij niets van zijn vader moet weten. En dat maakt het vermoeiend. Het is simpelweg niet leuk meer om te lezen, alsof je een raadsel volgt wat maar niet opgelost wordt.

In de laatste dertig pagina’s wordt dan eindelijk de sluier van het verhaal opgelicht, maar het einde slaat dan weer werkelijk nergens op, is mijn mening. Heel onbevredigend. De kaft is prachtig, maar dat is dan ook het enige leuke aan dit boek.