De Amerikaanse prinses

‘Self made princess’ komt tot leven

Mijn kennismaking met Annejet van der Zijl was Jagtlust. Dat boek ging over iemand die mij totaal niets zegt. Toen niet en nu niet. Maar de manier waarop het verhaal van Fritzi Harmsen van Beek (die lange tijd doorbracht in het landhuis genaamd Jagtlust) was geschreven, liet mij het boekje in één ruk uitlezen. Boeiend tot de laatste pagina.

Daarna volgden nog Sonny Boy (zo mooi!), Anna, Bernhard en Gerard Heineken. Allemaal pageturners wat mij betreft. Geschiedenislessen die met een vlotte pen zijn opgeschreven en daardoor nergens saai worden. Met andere woorden: ik ben fan!

De Amerikaanse prinses is Van der Zijl’s nieuwste boek en gaat opnieuw over iemand die mij niets zegt. Allene Tew is een ‘self made princess’ en kwam al eens voor in een bijrol in het boek over prins Bernhard. Zo leerde Van der Zijl ook, tijdens het schrijven van Bernhard’s biografie, dat ze over deze vrouw óók nog een boek wilde schrijven.

Ik vind De Amerikaanse prinses vooral een ontroerend verhaal. Allene Tew groeit op als dochter van Amerikaanse pioniers in een klein dorpje. Via diverse huwelijken en een scherp zakelijk verstand weet ze op de sociale ladder te stijgen tot dame en zelfs tot prinses, mét de nodige welvaart. Ze krijgt de ene na de andere tegenslag te verwerken. Ondanks dat blijft ze ‘moed houden’, zoals ze dat zelf zegt. Ze komt op me over als een intelligente, krachtige, maar ook als een eenzame, verdrietige en warme vrouw.

Het verhaal speelt zich in een bijzonder interessante periode af; de tijd waarin Amerika groeit en bloeit en zichzelf vervolgens in een depressie verliest. En in Europa razen verwoestende oorlogen over het continent en heerst er grote armoede. Dat zijn feiten die ik uit de geschiedenisboeken ken. Maar door over de persoonlijke ervaringen en verliezen van Allene te lezen, komen de feiten tot leven.

Dát is wat mij betreft de ware kunst van Annejet van der Zijl; ze laat haar hoofdpersonages leven. Van zwarte lettertjes op wit papier weet zij personen van vlees en bloed te creëren. Het boek is nu uit en ik heb het idee dat ik Allene Tew echt heb leren kennen. Ze is niet langer iemand ‘die mij niets zegt’. Ze leeft.

Mika

Taaie tante die me niet weet te pakkenMika

Je kunt me beschuldigen van het lezen van slechts één of twee genres boeken. Van chicklit tot thriller, van autobiografie tot literatuur. Heerlijk! Dit volgende boek is een biografie. Ook altijd smullen, vooral als de persoon in kwestie tot de verbeelding spreekt.

“Haar leven lijkt wel een roman, maar de Argentijnse Mika Etchebéhère (1902-1992) heeft echt bestaan. Op basis van talloze gesprekken met mensen die haar hebben gekend, door het lezen van brieven, documenten en manuscripten van Mika en haar grote liefde Hipólito weet Elsa Osorio het buitengewone verhaal te schetsen van de enige vrouw die tijdens de Spaanse Burgeroorlog een colonne aanvoerde. Mika was door haar sterke uitstraling en haar vermogen te inspireren onmisbaar voor de slecht uitgeruste strijdkrachten, die haar tot ‘capitana’ benoemden. De roman beschrijft de anarchistische kringen waarin Mika verkeert in haar geboorteland Argentinië, haar avonturen in Patagonië in de jaren twintig, haar deelname aan linkse antistalinistische groepen in Frankrijk, en haar verblijf in het Berlijn van de jaren dertig, dat steeds meer in de greep komt van het nazisme.”

Ondanks dat Mika als persoon diepe indruk maakt, wilde het lezen niet echt vlotten. Het boek pakte niet. Uiteindelijk heb ik het wel uitgelezen (immers, als Mika zich staande weet te houden in de loopgraven, dan kan ik potverdrie toch wel een boek uitlezen?), maar het verhaal blijft ook niet echt lang plakken daarna. Ik kan eerlijk gezegd niet echt de vinger op de zere plek leggen; waaróm pakte dit verhaal me niet? Het zal de schrijfstijl zijn, de keuzes die gemaakt zijn in het vertellen van Mika’s verhaal. Jammer, want zoals gezegd was het een taaie tante, die Mika.

De Churchill factor

Interessante en vermakelijk biografie over Winston Churchill

De Churchill FactorIk heb laatst ontzettend moeten lachen om een filmpje op YouTube met de Londense burgemeester in de hoofdrol. Op zakenreis in China beukte hij, tijdens een rugby-evenement, een tienjarig Chinees jongentje zonder pardon op de grond. Geweldig! Zo’n onbehouwen man, ik word er vrolijk van. Gelukkig kwam het jongetje er ook redelijk ongeschonden af; hij had maar een beetje pijn.

Nu kan deze lompe boer van een Boris Johnson blijkbaar ook schrijven. Zijn grote voorbeeld is Winston Churchill, een ook niet al te subtiele man in zijn tijd. Johnson heeft het geweldige boek De Churchill factor over zijn idool geschreven. In elk hoofdstuk legt de Londener uit waarom Churchill nu zo’n geweldige Brit was en hoe belangrijk hij is geweest voor het land.

Johnson ontrafelt de mythes en de misvattingen, het meer dan levensgrote beeld dat we van Churchill hebben. Hij beschrijft hem met gedrevenheid en een scherp gevoel voor humor: een man vol tegenstellingen, met een aanstekelijke bravoure, een adembenemende welbespraaktheid, groots strategisch inzicht en een intense menselijkheid.

De hoofdstukken behandelen elke keer een ander aspect van Churchill. Uiteraard is de geschiedenis enigszins gekleurd omdat Johnson zijn enthousiasme over zijn hoofdpersoon niet onder stoelen of banken steekt. Desondanks geeft het boek een aardig beeld over de beste man die misschien wel de belangrijkste leider van de twintigste eeuw wordt genoemd.

Kieft

Had in de helft van het aantal pagina’s gekund

KieftEindelijk, na drie jaar proberen, zat ik in de kernjury van de NS Publieksprijs: zes gratis boeken, woehoe! Toen had ik nog geen idee welke boeken. Dat hoorde ik een dag voor dat de boeken uitgereikt werden aan de kernjuryleden. Toen was ik al wat minder enthousiast. Maar ach, gratis boeken, altijd goed. Toch?

Op het evenement schrok ik een beetje van alle vriendelijke, praatgrage kernjuryleden. Allemaal boekennerds en ik hoor daar bij. Alleen had ik niet zo veel met deze enthousiaste Saskia Noort- en Esther Verhoeffans. Gratis boeken zijn leuk, maar het moet wel een beetje niveau hebben. En dat verwacht ik niet van Noort en Verhoef. Of van een boek over de Ventoux en Wim Kieft. Het enige boek waar ik enthousiast van werd was Geachte heer M. van Herman Koch. Maar ja, die had ik al gelezen.

Tijdens het lange wachten op het laten signeren van de boeken door de schrijvers, begon ik aan Kieft. Tijdens de trein- en busreis terug bleef ik lezen en eenmaal thuis was ik al op de helft. Het lees heel erg snel; korte zinnen, veel spreektaal. En veel herhaling. Wat mij betreft had het in de helft aantal pagina’s gekund, dat levensverhaal van Wim Kieft.

Buiten dat was het wel een interessant verhaal. Een triest relaas over verlegenheid, eenzaamheid en drugsgebruik. De cynische humor van Kieft en de makkelijke schrijfstijl zorgden ervoor dat ik het boek in twee dagen uitlas. Boek nummer één was uit, op naar de andere vijf! (Of eigenlijk vier, aangezien ik Koch al had gelezen.)

Bernhard – Een verborgen geschiedenis

Wederom boeiend geschreven biografie van Annejet van der Zijl

BernhardOoit in een ver verleden moest ik eens Jagtlust lezen. Ik liep toen stage bij een scholierenwebsite die vooral populair was vanwege de vele (kant en klare) boekbeschrijvingen op de site. En af en toe kreeg die site ook boeken toegestuurd van uitgeverijen om te recenseren en om een boekverslag van te maken. En dat mocht ik doen van Jagtlust.

Nu gaat Jagtlust over iemand die mij totaal niets zegt. Toen niet en nu niet. Maar de manier waarop het verhaal van Fritzi Harmsen van Beek (die lange tijd doorbracht in het landhuis genaamd Jachtlust), liet mij het boekje in één ruk uitlezen. Boeiend tot de laatste pagina.

Na Jagtlust las ik van dezelfde schrijfster Sonny Boy (zo mooi, écht lezen!) en Anna, over het leven van Annie M.G. Schmidt. Met name die laatste sprak uiteraard tot mijn verbeelding, Annie M.G. Schmidt, daar ben ik mee opgegroeid! Wat uitermate geinig om te lezen over wat een dwarse mevrouw dit kon zijn. En hoe haar manier van werken was. Alsof je er letterlijk bij bent geweest, zo leest het.

Met andere woorden; ik ben fan van het werk van Annejet van der Zijl. Haar laatste boek gaat over Gerard Heineken, de oprichter van de biergigant. Maar ik had het boek ervoor nog niet gelezen; Bernhard. Over die boef van een prins, de vader van prinses Beatrix, de man van Juliana. Dus toen ik het boek zag liggen in Boekhandel Kniphorst in Wageningen (en ik liep er echt alleen maar naar binnen om te snuffelen, niet te kopen!), kon ik ‘m niet laten liggen.

De pagina’s zijn als die van een geschiedenisboek; dun en met zwartwitfoto’s bedrukt. Het boek voelt zwaar. Daardoor is het als leesboek wat minder aantrekkelijk; het is echt zwaar in de handen. Het boek begint ook niet meteen met de hoofdpersoon. Voor Bernhard zu Lippe Biesterfeld voorgesteld wordt, komen eerst zijn opa, zijn vader en ook de rest van de familie ruimschoots aan bod. Het geeft zo een magisch inkijkje in het karakter van Prins Bernhard; van wie stamt hij af en waar komt zijn familie vandaan.

Ik vond ook dit weer een bijzonder interessant verhaal. Opnieuw raakte ik geïntrigeerd door Van der Zijl’s onderwerp en schrijfstijl. Het is heel informatie maar tegelijkertijd laagdrempelig; het is géén geschiedenisboek, al steek je er wel wat van op. Wat mij betreft een zeer boeiend boek.

Bruce Springsteen

Peter Ames Carlin – Bruce Springsteen: interessant, maar niet al te spannend

Bruce SpringsteenOndanks dat Bruce Springsteen toch al lang aan de weg timmert als rockartiest, weet ik niet veel van de man en zijn muziek. Althans, tot ik dit boek las van Peter Ames Carlin, simpelweg Bruce Springsteen genaamd. Het is een biografie over Bruce, verhalend over zijn passie voor de muziek, zijn vreemde jeugd, zijn doorzettingsvermogen en eigengereidheid, de diepte- en de hoogtepunten in het leven van Springsteen tot nu toe. Maar zoals Bruce zelf niet al te spannend is, zo is het boek ook niet al te spannend. Geen grote drugsbacchanalen, geen seksorgies, geen bijna doodervaringen of vechtpartijen. Bruce is braaf. Soms wat egocentrisch (zou je ook kunnen omschrijven als ambitieus, weten wat hij wil, etc.) en onberekenbaar, maar over het algemeen een sympathieke man met het hart op de goede plaats.

Ik begon heel enthousiast aan het boek en het eerste deel dat over zijn jeugd vertelt, las als en trein. Later, als het meer en meer over de muziek, de muzikanten en de producers gaat, dan wordt het wat saai. Want eigenlijk lees je alleen maar over met wie hij nu weer samen ging werken en wie hij daarvoor even aan de kant schoof. Dus eenmaal aanbeland in de tweede helft van het boek had ik meer een ‘ach het is wel interessant’-gevoel dan dat ik het boek perse wilde uitlezen, benieuwd naar de volgende avonturen van The Boss.

Kortom, als achtergronddocument best interessant, maar niet al te spannend.