Arctisch dagboek

Hilarisch essay over een desastreuze cruise

Arctisch dagboekIn de Boekenweek koop ik eigenlijk ook altijd het Boekenweekessay. Het is maar €2,50 en vaak zijn het geinige boekjes. Het essay van dit jaar is geschreven door Jelle Brandt Corstius en niet alleen geinig: ik vind het hilarisch!

Ik ken Jelle Brandt Corstius niet zo goed. Als ik hem op tv zie dan zit hij of verstopt onder een bontmuts in Rusland, of hij aan tafel van een praatprogramma waar hij praat over het onder een bontmuts verstopte Rusland. En aangezien Rusland nu niet meteen mijn hoogste prioriteit heeft qua interesses ken ik zijn werk niet zo goed.

In Arctisch Dagboek vertelt Brandt Corstius over een cruise naar de Noordkaap en de Witte Zee waar hij gratis aan mag deelnemen als hij een aantal lezingen aan boord wil geven. Dat wil hij wel, de Noordkaap heeft hij altijd al eens willen zien. Wat volgt is een hilarisch verslag over een grijze bollencruise (alleen maar bejaarden) vol zoutloos eten, lompe mensen en hun valse verwachtingen en de zenuwen die de auteur van die mensen krijgt.

Blijkbaar is de cruise (zonder zijn weten) aangeprezen als ‘Reis mee met Jelle Brandt Corstius’ waardoor de mensen aan boord hem te pas en te onpas aanspreken over verloren mutsen in het museum in Moermansk (of hij even wil bellen om na te vragen of de muts gevonden is), een man in een rolstoel die ‘niet vooraan heurt te zitten’ en vreemde dialogen over eerder gemaakte vakantietripjes naar Finland en India.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het Boekenweekessay leuker vond dan het Boekenweekgeschenk. Ik wil verder niet te veel verklappen, dit boekje moet je gewoon lezen. Je voelt de wanhoop van de schrijver die zich wil verstoppen voor die vervelende, aan hem vastklampende mensen. De typische ‘out door, avontuurlijk maar ook weer niet te gek’-type mensen die hij beschrijft zijn heel herkenbaar. Iedereen die wel eens met een groep weg is geweest, heeft wel eens zo’n iemand of zulke mensen in de groep gehad. Er zitten altijd wel zeurkousen bij. Helaas voor Jelle zat deze hele boot vol met zure pruimen!  

Boekenweekbuzz!

boekenweekboekenIk ben dol op de Boekenweek. Niet alleen omdat je er een gratis boek bij krijgt, maar omdat er (waarschijnlijk juist daardoor) een prettige buzz hangt in de boekenwinkels. Mensen hebben er weer zin in, in lezen. Ze snuffelen enthousiast tussen de grote stapels bestsellers, Nederlandse literatuur en thrillers. Lezen is in de Boekenweek cool! Of althans, zo lijkt het. Ik vind lezen altijd cool, maar goed, dat is een ander verhaal.

Anyway, op dag 1 van de Boekenweek stond ik dus ook te snuffelen tussen de boeken in de boekenwinkel. Eerlijk gezegd had ik voor mezelf thuis al bepaald welke boeken ik wilde gaan halen, want ik weet dat als je mij los laat in een boekenwinkel, ik ook los ga! Nee, nu had ik thuis al netjes in het foldertje van Buitelaar (de boekenwinkel in Goirle) gekeken en aangekruist welke boeken ik wilde hebben.

Aangezien het Boekenweekgeschenk door Tommy Wieringa is geschreven dit jaar, leek het me mooi om mijn collectie Wieringa aan te vullen met de boeken die ik nog niet had. Dus eenmaal in de winkel liep ik recht door naar het Tommy hoekje en pakte ik doelgericht de twee bundels die ik nog niet in bezit heb. En dan rechtstreeks door naar de kassa. In het voorbijgaan van enkele tafels streelde ik nog liefkozend over boekomslagen die naar me leken te fluisteren als sirenes in de branding naar verloren zeemannen: ‘pak me! Neem me! Lees mijn achterflap eens! Je weet dat je dat wil, houd je nu maar niet in…’ Nee! NEE! Ik heb me weten in  te houden.

Tevreden over mezelf en met mijn nieuwe aanwinsten stond ik in de wachtrij voor de kassa achter een oude zeur die qua ‘enthousiasme’ voor het Boekenweekgeschenk niet onder zou doen voor Maarten van Rossem: “Oh en krijg ik dat dan zomaar gratis mee? Nou nou…”. Sjongejonge, misschien toch niet zo’n buzz als ik gedacht had. Ik was geneigd om hard over haar schouder te roepen (er van uitgaande dat ze vanwege haar leeftijd waarschijnlijk ook in de categorie hardhorend zou passen) “Het hoeft niet, hoor!!” Heb me uiteraard netjes ingehouden, opnieuw!

Eenmaal aan de beurt ging ik echter alsnog los. Nog voor de arme verkoper de kans kreeg om mij het gratis boekje aan te bieden, riep ik meteen (nog een beetje in de ‘ik moet dat oude mens toeschreeuwen’-modus denk ik) “én het Boekenweekgeschenk én het Boekenweekessay én dat boekje van Adriaan van Dis dat in jullie folder stond!” Hoppa! Gelukkig vond de verkoper mijn enthousiasme wel grappig en laadde hij grijnzend mijn tasje vol. Zo. Vijf boeken in the pocket!

Deze week dus helemaal losgegaan met lezen. Het Boekenweekgeschenk is al uit, het essay van Jelle Brandt Corstius ook (vond ik trouwens hi-la-risch!), ben nu bezig in meneer Van Dis. Vanavond ga ik naar een Boekenweekfeest in 013 in Tilburg en meneer Van Dis komt ook, wie weet kan ik een praatje met hem aanknopen! Alhoewel ik waarschijnlijk niet weet wat ik moet zeggen en er als een giebelende bakvis naast blijf staan (beetje sneu)… To be continued!

De leeuw en zijn hemd

Nelleke Noordervliet – De leeuw en zijn hemd: een (saaie) stap terug in de tijd

De leeuw en zijn hemdDe behoefte om de gouden tijden van ons land in één adem te noemen met de zwarte bladzijden heeft een geschiedenis. Nelleke Noordervliet gaat op reportage door het verleden, door de achterbuurten en in de herenhuizen, tot aan de schildersateliers en dichtersstulpjes. Ze ontmoet de Heren XVII van de VOC, in de bloeitijd van de zeventiende eeuw; de patriotten in de revolutionaire jaren van de achttiende eeuw, Albert Verwey en koningin Wilhelmina aan het eind van de negentiende eeuw. Schaamte over ons koloniaal verleden en trots op onze handelsmacht wisselen elkaar af. Waarom hebben we de neiging nu eens de wijsvinger te heffen, en dan weer de middelvinger?

De leeuw en zijn hemd is het boekenweekessay van 2013. Ik heb al eens eerder een Noordervliet gelezen, dus ik keek wel uit naar het lezen van dit boekje. Het is maar dun, bevat maar 63 beschreven pagina’s. Het lijkt me best moeilijk om in dit krappe ruimte een verhaal op te bouwen. Dat blijkt ook wel. Noordervliet vliegt van hot naar her en echt samenhangend wordt het in mijn beleving niet.

Het begin is wel leuk, als ze de steden omschrijft van de zeventiende eeuw, de leefomstandigheden en dergelijke. Maar de politieke sores van die tijd neem al snel de toon over en laat me dat nu net minder boeien. Vroeger tijdens de geschiedenislessen had ik al moeite om alle namen van die belangrijke snoeshanen te onthouden. Dus ook bij deze verzameling geschiedenisfeiten haak ik al snel af. Ik heb het uitgelezen, maar vond het eerlijk gezegd maar saai. Saai en onsamenhangend.