Daar is hij weer

daar-is-hij-weerNiet grappig en ietwat ongemakkelijk

Dit boek had ik vorig jaar op mijn verjaardagslijstje staan. Het leek me zo’n geinig gegeven: Adolf Hitler wordt wakker op een veldje, midden in Berlijn, in het jaar 2011. Hij heeft geen weet van de afloop van de Tweede Wereldoorlog en begrijpt weinig van de moderne wereld om hem heen. Maar hij is nog altijd de Adolf Hitler die hij altijd was, met dezelfde opvattingen en manieren. Alleen; hoe reageren Berlijners van nu op de Hitler van toen?

Nou goed, boek niet gekregen, kan gebeuren. Dus onlangs zelf maar aangeschaft. Inmiddels is er ook al een film van uitgebracht, dus het werd tijd om het boek te lezen zodat ik om de film kan lachen.

De eerste hoofdstukken zijn best geinig, precies zoals ik me ook had voorgesteld. Maar gaandeweg vind ik het een stuk minder grappig. De Hitler van toen wordt door de Berlijners gezien als een komiek die de fascist bijzonder goed nadoet en altijd in zijn rol blijft. Hierdoor krijgt hij een televisieshow en allerlei andere privileges. Hitler zelf denkt dat hij weer van onder af moet beginnen met aanhangers vinden en begrijpt niet waarom iedereen hem zo grappig vindt, maar het bevalt hem dat hij steeds meer ‘volgers’ krijgt op dat rare propagandakanaal dat ‘joe toep’ heet.

En dan slaat de verveling en een ongemakkelijk gevoel toe bij mij. De verveling omdat het verhaal niet veel verder gaat. Het blijft een beetje in herhaling vallen. Ongemakkelijk omdat het fascisme en de discriminatie van Joden als grap worden aangevoerd en tja, ik vind dat gewoon niet grappig. Waarschijnlijk ben ik dan wat te oubollig, narrow minded en flauw. Maar halverwege het boek vond ik het niet meer grappig en moest ik moeite doen om het nog uit te lezen. Die film hoef ik nu ook niet meer te zien.