According to yes

In de ban van kleurrijke, meeslepende Rosie

According to yesTijdens het wandelen luister ik graag naar de radio of… een luisterboek. Deze keer is dat het nieuwste boek van Dawn French geworden: According to yes. Uiteraard in het engels en ook nog eens, bonus!, voorgelezen door Mrs French herself. Hartstikke leuk.

Een aantal jaren geleden las ik haar debuutroman; A tiny bit marvellous en ik was meteen verkocht. Zoals ik haar al kon waarderen toen ze nog ‘alleen’ comédienne was, zo dol was ik meteen op haar humorvolle schrijfstijl.
Haar tweede boek, Oh dear Sylvia, vond ik dan weer minder. Het miste de meeslepende karakters van het eerste boek en bleef een beetje op ‘mwah’ hangen. Niet onaardig, maar niet een die lang bleef hangen. According to yes is echter weer een topper, hoor!

Rosie vertrekt vanuit Engeland naar New York en wordt daar nanny in een uptight high class familie die streng geleid wordt door oma. Oma zelf is niet echt onder de indruk van de druk doende, iets te voluptueuze en kleurrijke Rosie, maar de mannen daarentegen… Zowel de tweeling waar ze op moet passen als hun grotere broer, hun vader én hun opa raken in de ban van Rosie’s levendige persoonlijkheid. Misschien iets te veel in de ban naar oma’s zin…

Goed, het is geen hoogstaande literatuur. Het leest (in mijn geval luistert) makkelijk weg en ontwikkelt zich als een grappige komedie. In de luisterboekversie worden de verschillende personages en verhaallijnen door drie verschillende mensen voorgelezen. Dit houdt het wel zo overzichtelijk. Ondanks dat er zich geen diepe onderliggende literatuurverantwoorde lagen in het verhaal ontwikkelen, wist het boek me toch te verrassen en te blijven boeien. En eigenlijk raakte ik zelf ook in de ban van die heerlijke, grappige, klunzige, eerlijke Rosie. Ik heb heerlijk kunnen grijnzen, giechelen, zuchten en snikken om dit, wederom, geslaagde boek van Dawn French.

Oh dear Silvia

Parade aan gestoorde ziekenhuisbezoekers maken boek vermakelijk grappig

Oh dear SilviaAls kind zijnde keek ik al veel naar Engelse komedie. En dan met name naar de komische duo’s: Fry & Laurie, Smith & Jones, French & Saunders… De & was het apenstaartje van de jaren tachtig blijkbaar. Maar goed, wat ik wil zeggen is dat ik Dawn French al lang ken dus. Als gestoord typetje in haar sketches met Jennifer Saunders, als de vreemde predikant in de komedieserie The Vicar of Dibley en haar vele (komische) gastoptredens op de BBC. En nu is ze dus ook nog schrijfster! A tiny bit marvellous heet haar eerste boek. Erg vermakelijk, vond ik dat. Vooral de hoofdstukken geschreven vanuit het perspectief van de puberende, zich tegen álles afzettende dochter van het hoofdpersonage. Daardoor keek ik dus erg uit naar het lezen van haar tweede roman: Oh dear Silvia.

Dit boek heeft een veel duisterder setting dan A tiny bit marvellous. Waar dat boek vooral draaide om een vrouw in haar midlifecrisis, gaat Oh dear Silvia om een vrouw die in coma in het ziekenhuis ligt. Ze heeft geen stem, geen mening, geen verhaal. Toch is zij de spil van dit boek. De bezoekers aan haar bed komen ieder met hun eigen verhaal en visie op Sylvia en haar leven. Zo leer je langzaamaan de zwijgende vrouw in het bed kennen en haar verleden. En dat is niet altijd een even mooi en lieflijk verhaal.

Ook in dit boek wisselt French elk hoofdstuk van personage. In haar eerste roman switchte ze tussen drie personages, hier zijn het er een paar meer: de saaie ex-man, de door alternatieve geneeswijzen geobsedeerde (licht gestoorde) zus, de vuilbekkende Indonesische (eveneens licht gestoorde) schoonmaakhulp, de intense vriendin, haar dochter en de vriendelijke Jamaicaanse zuster die voor Silvia zorgt. Het levert een paar komische situaties op (een dierentherapiesessie met o.a. een chihuahua en lopende tak, make-up die de comapatiëmt in een travestiet verandert en een levende kleurplaat), maar ontrafelt een vooral trieste familiegeschiedenis.

Sommige passages duurden me tijdens het lezen echt te lang, bijvoorbeeld als de ex-man over bomen gaat praten of de zuster een verhaal vertelt over een mislukte koorbijeenkomst in de kerk (dat de hoofdstukken van de zuster bovendien in Jamaicaans-Engels zijn geschreven bevordert in mijn geval de leesvaardigheid ook niet). Daardoor verdween de vaart uit het verhaal en tevens de spanning. De climax van die zelfde spanning lijkt bovendien te snel plaats te vinden, waardoor het verhaal in de tweede helft van het boek wat in elkaar zakt. Maar het einde van het boek raakte me toch en uiteindelijk gaat het daar toch om. Een ander noemt het misschien vals sentiment, of ‘te Amerikaans’, maar mij gaat het erom dat wanneer ik letterlijk een traantje weg moet pinken, ik oprecht geraakt ben en dat maakt mij een blije lezer.