Het wonderlijke verhaal van de man die van India naar Zweden fietste voor de liefde

Hartverwarmend en betoverend

Wat een loei van een titel heeft dit boek! Het wonderlijke verhaal van de man die van India naar Zweden voor de liefde van Per J. Andersson. Het doet qua titellengte denken aan De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje of De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Beide van ook al een Zweedse auteur: Jonas Jonasson. Wellicht dat alles in Zweden een lange titel heeft.

Aan de andere kant vat de titel het boek perfect samen! PK wordt in een klein dorpje geboren in India met een profetie waarin voorspeld wordt dat hij met een muzikale vrouw zal trouwen, niet uit zijn dorp, regio of zelfs land en die vrouw heeft als horoscoop ‘stier’.

Jaren later, na een moeizame jeugd en studentenbestaan waarbij hij zelfs al drie keer geprobeerd heeft om een einde aan zijn leven te maken, ontmoet PK precies zo’n dame: de Zweedse Lotta. Hij schildert haar portret bij een fontein in New Delhi en ze trekken een aantal weken samen op. Als Lotta daarna weer teruggaat naar Zweden, kan PK maar aan één ding denken: hoe kom ik zo snel mogelijk weer bij mijn Lotta, de liefde van mijn leven, de vrouw waarmee ik wil trouwen?

Uiteindelijk kiest PK voor de fiets en start aan een, zoals de titel het al verklapt, wonderlijke reis van India via Pakistan, Afghanistan, Iran en Turkije naar Zweden. Daar kan hij eindelijk zijn Lotta weer in de armen sluiten.

Per Anderson schrijft het verhaal goed op; het leest heel fijn. Hij begint bij de jonge PK die nog in zijn nakie door de jungle van Orissa rent. Ondanks dat het een vrij ingewikkeld verhaal is, weet Andersson het kastesysteem waar PK zo onder lijdt, prima uit te leggen. Ook de vele religies die in India bedreven worden, de vele heiligen en de nog altijd invloedrijke rol van de Engelsen komen aan bod.

Iemand heeft ooit eens tegen mij gezegd, iemand die in India is geweest, dat in India alles mogelijk is. Alles wat je je niet kunt voorstellen. Het is dan ook bijna te bizar voor woorden als ik lees dat PK letterlijk onder bruggen en in stationshallen slaapt, dakloos is, maar toch premier Indira Gandhi mag komen schilderen in haar paleis. En zo overkomen PK wel meer onvoorstelbare dingen.

PK heeft zelf ook geen verklaring voor die wonderlijke momenten die hij meemaakt, maar hij staat daar verder ook niet te lang bij stil. Hij gelooft in het lot, zijn profetie en heeft als overtuiging dat het gewoon zo had moeten zijn.

Mooi is dat toch? Als je gewoon je schouders op kunt halen en denken ‘ach, het zal wel zo moeten zijn.’ Het is geen filosofie die ik zou kunnen toepassen op mijn eigen leven, daar ben ik veel te eigengereid voor, maar het heeft wel iets magisch. Ondanks tegenslagen en obstakels komt alles toch nog goed. Zoals het had moeten zijn. Het wonderbaarlijk warm liefdesverhaal dat leest als een sprookje: en ze leefden nog lang en gelukkig!

De dag na morgen

Tien dooien voor een kwartje

De dag na morgenHet is geen geheim dat ik graag lees. Sinds deze site komen daar alleen maar meer mensen achter en dan gebeurt het soms dat iemand vraagt “Goh, ik ben zo benieuwd wat je van dit boek zou vinden…” En als iemand zich dat afvraagt, en ik ken het boek nog niet, dan ga ik het mezelf ook afvragen. Één plus één is twee en dan zit ik al snel na die simpele, onschuldige vraag met het betreffende boek in mijn handen. Het gebeurde al met Gehaaid en pas geleden nog met Oh dear Silvia. En enkele weken geleden kreeg ik een zo goed als stukgelezen exemplaar van De dag na morgen van Allan Folsom in mijn handen gedrukt. “Ik vind dit het beste boek dat ik ooit gelezen heb!” Nou, dat belooft wat, dacht ik bij mezelf. Dus ik begon aan ‘de thriller van de jaren ‘90’ zoals het boek op de cover genoemd wordt.

In het kort: een Amerikaanse rechercheur zit met een onopgeloste moordzaak waarbij hij enkele lichamen zonder hoofd en een hoofd zonder lichaam heeft gevonden. Wie heeft dat gedaan en waar zijn de afwezige lichaamsdelen? Een andere Amerikaan heeft zijn hart verloren aan een schone Franse, maar vindt in Parijs per ongeluk de moordenaar van zijn vader. Eenmaal oog in oog zweert de Amerikaan eeuwige wraak: hij zal niet rusten voor hij de moordenaar uitgeschakeld heeft. Een derde Amerikaan is een vrouw. Een Amerikaanse fysiotherapeute vergezelt haar patiënt, die ze intensief begeleid heeft in het herstelproces na een beroerte, naar zijn thuisland Zwitserland en mag daar even aan de Zwitserse en Duitse jetset ruiken. Glitter, glamour en verleiding in de Zwitserse alpen.

Deze drie verhaallijnen komen gedurende het boek samen en vormen, aldus de achterflap, ‘een onvergetelijke leeservaring’ en ‘een waanzinnig spannend boek’.

Ik heb hier al eens eerder uitgelegd wat ik bedoel met een vrouwenthriller. Al die typische kenmerken in de verhaallijn, personages en spanningsopbouw waar zo’n boek aan te herkennen is. De dag na morgen noem ik een echte mannenthriller. Geen gezeik, straight to the point, actie, bloederige moordscènes, de nodige explosies en snel.

Dat zijn misschien ook gelijk de pluspunten van dit boek. Het zijn korte hoofdstukken en vanaf pagina één is er al actie. Achtervolgingen, schietpartijen, vluchten, rennen, nog eens schieten, explosies, verstoppen, nog eens schieten en lekker veel moorden. Op een lijk meer of minder wordt in dit boek niet gekeken. Of zoals mijn schoonmoeder zou zeggen: tien dooien voor een kwartje.

Vrouwenthrillers zijn niet perse voor mij. Ik vind af en toe eentje leuk, maar vaak vind ik ze een beetje lachwekkend. Ik heb nu het tegenovergestelde gelezen en kom tot dezelfde conclusie: ook niet voor mij weggelegd. Ook lachwekkend. Op zich was het een spannend boek, maar naarmate de verhaallijnen samen kwamen en steeds meer duidelijk werd over de achterliggende motieven, hoe meer ik een “jaja…”-gevoel kreeg. Een soort van zuchtende berusting bij elke nieuwe steen die opgelicht werd. Oh ja, natuurlijk heeft de moordzaak aan de ene kant van de wereld te maken met de geheime liefdesaffaire aan de andere kant. Nee, joh, logisch die neonazi’s die zich er tegenaan bemoeien. Ach kijk eens aan, een zinloze seksscène waar iemand door een bejaarde uitgewoond wordt. En oh dan het eind….

Ik  zal het einde van het boek niet verklappen. De laatste zin van het boek, het moet de verklaring zijn voor alles wat zich ervoor heeft afgespeeld. Het moet je op het puntje van je stoel laten zitten. Het moet vooral niet… om te gieren zijn. God, wat vond ik het een slecht einde.

Helaas raak ik niet in eenzelfde vervoering als de persoon die mij dit boek leende toen ik het las. Dat is jammer, want het is een prachtig gevoel om je te kunnen verliezen in een verhaal. Dat ik dit boek niet goed vind, betekent niet dat het een slecht boek is. Het is het gewoon niet voor mij.