Twee wegen

Tegenvallende schoolkrantschrijfstijl

Twee wegenIn de boekenrubriek van De Wereld Draait Door werd Twee Wegen van Per Petterson een ‘literair fjord’ genoemd. Daar kon ik toen al niet veel mee, maar de toevoeging ‘magnifiek en fenomenaal’ maakte duidelijk dat het dus een absolute topper van een boek zou moeten zijn. Nou vooruit, dacht ik toen bij mezelf, laat ik die dan aan mezelf cadeau geven!

Twee wegen gaat over twee jeugdvrienden die elkaar uit het oog verliezen en dan ineens na vijfendertig jaar elkaar bij toeval weer treffen. In het boek leren we wat de jongens samen hebben meegemaakt en wat zich vervolgens heeft afgespeeld in hun levens na hun vriendschap.

Ik vond het maar een raar boek. Met name de schrijfstijl, die ik het beste kan omschrijven van ‘schoolkrantstijl’, stond me erg tegen. Lange zinnen, veel ‘en toen… en toen… en toen…’ en uiteindelijk ontgaat de clou mij compleet. Ik heb werkelijk waar geen idee waarom dit boek zo ‘magnifiek en fenomenaal’ zou zijn. Ik zie het niet.

De tegenargumenten zouden kunnen zijn dat de mens hier centraal staat. Net als dringende levensvragen als wat betekent je achtergrond voor je verdere leven? In hoeverre heeft hoe je je vroege jeugd hebt doorgebracht, effect op je persoonlijkheid en dus de rest van je leven. En heb je überhaupt invloed op hoe je groeit tot een volwassen mens, of zijn het je eerste levenservaringen die de rest van jouw tijd op aarde dicteren?

Nèèèèh. Gewoon een raar boek.

Conclusie: geen meeslepend verhaal, geen poëtische schrijfstijl, geen spannende personages, geen ‘literair fjord’!

Ik weet waarom gekooide vogels zingen

Maya Angelou – Ik weet waarom gekooide vogels zingen: tegenvallende Amerikaanse literaire klassieker

Ik weet waarom gekooide vogels zingenIk weet waarom gekooide vogels zingen is een Amerikaanse literaire klassieker. Maya Angelou is een voorbeeld van hoe hard de afro-amerikaanse cultuur heeft moeten knokken in de Verenigde Staten. Knokken om bestaansrecht, vrij leven en respect. Dezer trieste geschiedenis heeft me altijd bijzonder geboeid, al sinds ik voor het eerst leerde over slavernij op school. Dit is een boek wat hoog scoort in het boekenlijstje van Oprah Winfrey. En aangezien ik Oprah vrij hoog heb zitten, wilde ik dit boek dus graag lezen.

Helaas vond ik het lezen een beetje een teleurstelling. Het verhaal mist een natuurlijke flow waardoor het stottert en bijna als een verhalenbundel leest, in plaats van een autobiografische geschiedenis. Personages verschijnen in het verhaal, maar verdwijnen net zo makkelijk. Later worden ze bestempeld als ‘belangrijk’, maar over het waarom wordt niet gerept. Ik mis als blonde, Hollandse meid waarschijnlijk ook het gevoel dat Angelou beschrijft. De broeierige sfeer, het continue jezelf willen bewijzen, sterker voor doen dan je bent, de wanhoop van de gedachte nooit meer te worden dan een ex-slaaf, etc. Ik weet niet hoe het is om een zwarte vrouw te zijn. Ik deel die strijd niet. En ondanks dat Angelou het beschrijft in haar boek, voel ik het niet. Het komt bij mij niet binnen; het raakt me niet voldoende.

The color purple is één van mijn lievelingsboeken. Mijn hart van hout vind ik ook een prachtig verhaal. Trieste verhalen over sterke afro-amerikaanse vrouwen die ondanks hun tegenslag, ondanks hun strijd dóór gaan en blijven geloven in een beter bestaan. De essentie verschilt dus niet zo veel van Ik weet waarom gekooide vogels zingen. Met het verschil dat dit non-fictie is, een autobiografie. De andere twee boeken zijn romans. Het is een beetje schaamtevol om te zeggen, maar ik denk dat Maya Angelou niet ‘sensationeel’ genoeg voor me is. Het is niet spannend/triest/verschrikkelijk genoeg. Ik vind het simpelweg niet zo boeiend. En dat zal ongetwijfeld door die blonde haren en rode appelwangen van me komen.