De helaasheid der dingen

Verrassend goed

Ik weet het, ik weet het; je leest de titel van het boek en dan mijn kopje hierboven. “Hoezo ‘verrassend goed’?? Dit boek heeft zichzelf toch al lang bewezen??” Dat zal vast ook wel, maar ik was toch nog niet eerder overtuigd om het een kans te geven.

Enkele jaren geleden zag ik eens een stuk van de verfilming en ik kwam midden in een scene terecht waarin men samen zat in een vies huis en alleen maar over smerige dingen aan het roepen was. Het ging over vrouwen, over drinken, etc. Ik vond het maar niks, dacht bij mezelf ‘wat ordinair’ en liet het links liggen. De film heb ik ook verder gezapt.

Madame had het dus weer eens hoog in haar bol, hahaha! Maar goed, feit is, dat het me gewoon niet aansprak; een boek over alleen maar drinken en platvloerse humor. Maar deze zomer las ik het boekenweekgeschenk van Dimitri Verhulst (De zomer hou je ook niet tegen), en toen was ik toch wel prettig verrast. Dus toen ik De helaasheid der dingen in de tweedehandsboekenwinkel zag liggen, besloot ik het er op te wagen. “Ik kan het altijd proberen,” was mijn gedachte.

In De helaasheid der dingen vertelt een schrijver over het dorp waar hij is opgegroeid, waar hij met zijn vader inwoont bij zijn oma. Zijn moeder is verdwenen, hij moet het met zijn vader en ooms doen die de dagen doorbrengen in de kroeg en zich bezighouden met kampioenschappen bierdrinken. Het resulteert in een komisch verhaal met een zekere trieste ondertoon.

Die trieste ondertoon verkoopt het voor mij, dat is wat ik miste in die drie minuten film die ik voorbij zag komen (niet echt representatief, drie minuten filmkijken, ik weet het). Er zit veel meer in dit verhaal dan alleen bierdrinken en platte taal. En uiteindelijk is het een komisch maar ook gevoelig verhaal vol weemoed, humor en verdriet. En helemaal niet ‘ordinair’.

 

De zomer hou je ook niet tegen

Vermakelijk tussenboekje

de-zomer-hou-je-ook-niet-tegenNa het lezen van enkele dikke pillen, is het altijd fijn om even een ‘zo uit’-boekje te lezen. Is bovendien ook uitermate gunstig voor mijn #boekperweek-quotum. Dat is een actie die ooit vanuit de bibliotheek is ontstaan. Een oproep op social media om een boek per week te lezen en dit te delen op Twitter (vandaar de hashtag), Pinterest en wat dan ook. Ik heb me niet aangesloten bij de officiële pagina (wat anderen lezen interesseert me eerlijk gezegd niet), maar ik vind het gegeven wel leuk. Vorig jaar kwam ik er net eentje te kort (stom 2015 met zijn 53 weken), dus dit jaar lijkt het me wel leuk om te halen!

In ieder geval; klein dun boekje, zo uit, goed voor het quotum. De zomer hou je ook niet tegen is het boekenweekgeschenk van vorig jaar (damn it, had ik het vorig jaar maar gelezen, dan had ik het wel gehaald). Het gaat over een man van begin zestig die een zwaar gehandicapte jongen uit zijn verzorgingsinstelling ontvoerd. Hij meent de jongen mee naar Frankrijk. Eenmaal daar aangekomen vertelt de man de jongen, waarvan hij niet het idee heeft dat hij ook maar een woord begrijpt van wat hij zegt, het verhaal van de liefdesverhouding die hij met de moeder van de jongen heeft gehad.

In het begin van het boekje had ik zeker niet verwacht dat het zo’n mooi verhaal zou worden. De hoofdpersoon lijkt in het begin vooral erg raar en een beetje praatziek. Maar uiteindelijk komt er een bijna klassiek te benoemen liefdestragedie aan het licht die me weet te ontroeren.

Het boekje is inderdaad ‘zo uit’ en het was fijn om te lezen. Een mooi afgerond betoverend en bij vlagen ook grappig verhaal.