The ocean at the end of the lane

Buitengewoon vreemd en een beetje spooky

Nu ik weer begonnen ben met wandelen, heb ik ook de oude liefde voor audioboeken weer opgepakt. Ik loop nog geen wereldafstanden, dus het duurt even voor ik dan door zo’n audioboek heen ben (luister het alleen tijdens het lopen), maar over The ocean at the end of the lane heb ik wel heel lang gedaan.

Ik kwam van een ontzettend leuk audioboek vandaag (Dawn French als ik me niet vergis) en het begin van deze jeugdroman van Neil Gaiman was niet meteen heel pakkend. Hij was een beetje raar… En toen kwam er ook nog eens een periode van algehele onfitheid van mijn kant, met als gevolg: het heeft zeker driekwart jaar geduurd voor ik weer verder ging luisteren.

In dit boek komt een man in zijn geboortedorp en ziet hij een huis aan het einde van de laan dat hij ineens herinnert als het huis van Lettie. Vervolgens gaan we terug in zijn herinnering hoe hij als negenjarig jongetje Lettie leert kennen. Wat volgt is een buitengewoon fantastische periode waarin de jongen meermalen moet vluchten voor zijn leven en op allerlei manieren wordt aangevallen door vreemde, nietwereldse wezens. Alleen Lettie kan hem nog redden van deze allesverslindende monsters, maar de vraag is of haar dat gaat lukken.

Het is een beetje een wazige omschrijving, maar het verhaal is ook een beetje wazig. Het is sprookjesachtig, maar dan duister; spooky. Ik vond het best een eng boek voor een jeugdboek. Het is duidelijk geen kinderboek; de jongen wordt getroffen door een soort van vleesetende worm, een monsterlijke nanny en vleesverscheurende ‘hungerbirds’. Het lijkt lange tijd vrij uitzichtloos.

Het boek is uit; het voordeel van een audioboek is dat je daar behalve luisteren vrij weinig voor moet doen. Ik kwam niet echt ín het verhaal, maar dat zal te maken hebben met het feit dat ik bijna een jaar lang níet geluisterd heb. Maar de omstandigheden en de personages zijn mij ook een beetje te vreemd. De kostganger die bij de jongen en zijn gezin inwoont vind ik te ongeloofwaardig. De ouders van de jongen vind ik te ongeloofwaardig. De zus van de jongen ook. Eigenlijk is die gekke Lettie (en haar moeder en oma), die een soort van bovennatuurlijke entiteit is maar toch ook weer niet, nog het meest geloofwaardig.

Nu ben ik over het algemeen wel fan van sprookjes, dat mag ook best een beetje eng zijn. Maar dit boek is voor mij een meh… Eentje die, ondanks dat hij toch lang op mijn wishlist heeft gestaan, waarschijnlijk snel genoeg naar de achtergrond en vergetelheid zal verdwijnen.

Marabou stork nightmares

 

Een beetje vreemd, maar wel lekker

Dit boek is een erg vreemd verhaal over Roy Strang die op zoek is naar een marabou in Zuid-Afrika. Het verhaal wordt regelmatig verbroken door rare episodes waarbij Roy aangevallen lijkt te worden, verstoord wordt in het vertellen van zijn verhaal over de vreemde vogel die hij zoekt. Naarmate je in eerste instantie met moeite vordert met het verhaal ontdek je echter dat Roy zijn verhaal vertelt diep in zijn onderbewustzijn. In realiteit ligt hij in coma in het ziekenhuis en de ‘verstoringen’ of ‘aanvallen’ zijn medische checks, zusters die hem wassen of omdraaien en bezoek van zijn vreemde familie.

Het is echt een heel gek verhaal. In het begin vond ik het maar niks, snapte niet goed waar het heen ging en ik raakte enigszins teleurgesteld in Irvine Welsh, toch één van mijn favo auteurs. Maar hoe meer ik las, hoe meer Roy tot leven kwam (bijna letterlijk zelfs). Het platte Schots kwam ook terug in het taalgebruik (lees Welsh áltijd in de originele taal, ik kan me niet indenken dat dit goed vertaald kan worden naar Nederlands; de gedachte daaraan laat mijn tenen krullen van plaatsvervangende schaamte). En hé, uiteraard ook wat bekende bijfiguren die ik inmiddels zo goed ken uit de boeken in de Trainspottingreeks.

Waar het in het begin een redelijk saai en eendimensionaal boek leek, ontvouwde de diepere lagen zich en aan het einde van het boek werd het ook nog eens een pageturner dankzij een plotwending die ik niet direct zag aankomen. Top!

Soms moet je bij het lezen van boek ‘gewoon even doorbijten’, als het niet lekker leest. Dat kan uitmonden in een totally waste of time en diepe teleurstelling, maar er kan ook ineens een juweeltje op papier ontstaan en dan rest na het uitlezen er van een diepe diepe tevredenheid. Loved it!

 

 

The blade artist

He’s back!

Op vakantie zag ik ‘m al liggen; ‘de nieuwe’ van Irvine Welsh. The blade artist; goede titel. In de snelheid lees ik op de achterflap dat het verhaal gaat over een in Amerika wonende Schot die door omstandigheden weer terugkomt in Edinburgh. En dat ook de bekende personages van Trainspotting een kleine rol speelden in het verhaal.

Leuk! Leuk! Leuk! Hebben! Hebben! Hebben! Maar op vakantie moet ik ook altijd aan mijn vakantiebudget denken (en het feit dat ik thuis nog een hele plank vol heb staan met nog te lezen boeken), dus for now even laten staan.

In het kort: Jim woont in Amerika met zijn vrouw en twee dochtertjes. Hij is een succesvol kunstenaar en praat niet graag over zijn verleden. Op een dag wordt hij gebeld en moet hij terug naar Edinburgh voor een begrafenis, de stad waar hij vandaag komt en waar zijn verleden bijna letterlijk op de loer ligt. Hij besluit te gaan en zo snel mogelijk weer terug te keren naar Amerika. Maar eenmaal in Edinburgh kan hij zijn verleden niet van zich af schudden en het is niet zo zeer meer de vraag of hij zijn verleden kan ontlopen, als wel wanneer hij de conforntatie met vroeger aan zal moeten gaan.

Afgelopen kerst was The blade artist dan eindelijk van mij. Uiteraard lees ik Welsh in het Engels (of eigenlijk Schots). En het duurde even voor ik het door had, zoals ook ongetwijfeld de bedoeling was van Welsh), maar die bedeesde Amerikaans-Schotse kunstenaar is niemand minder dan… Francis Begbie! Franco! Inderdaad! De agressieveling uit Trainspotting en Porno (het vervolg op Trainspotting). Wááááát??? Ge-wel-dig! Echt super om weer over die mafketel te lezen en hoe hij zich groothoudt in Edinburgh met zijn nieuwe brave huisvaderimago. En uiteraard kan hij dat niet volhouden. He’s back! Maar… met een twist! En dat maakt hem des te gevaarlijker! Zijn verleden stond klaar om met hem af te rekenen, maar Begbie geeft zijn nieuwe bestaan niet zomaar op!

 

In the labyrinth of drakes

Draken en avontuur!

Na het uitlezen van het derde boek, wist ik niet hoeveel delen er nog zouden komen van de memoires van Lady Trent (a.k.a. de drakenboeken). Inmiddels ben ik er uit: er zijn vijf delen. Het laatste deel zal ergens in april dit jaar uitkomen. Het vierde deel heb ik net uit.

In the labyrinth of drakes is weer fijn spannend. En er komen ook weer veel draken in voor. Ditmaal gaan ze naar Akhia (een heel heet land) waar ze een locatie hebben met gevangen draken. Ze kijken naar hun gedrag en eetpatroon. Maar inmiddels zijn Isabella en Thomas eruit dat ze zich zullen moeten richten op het fokken van draken. Want als je draken kunt fokken, heb je ook een bron voor drakenbotten; uitermate handig voor militaire doeleinden (want; heel licht en sterk). Dus richten de twee zich in Akhia op de voortplanting van de draken en trekken ze de woestijn in, naar het labyrint van draken, om het paren van de draken te bestuderen.

Uiteraard gaat er van alles mis; ze worden ontvoerd, bijna vergiftigd en ineens duikt daar ook nog de verloren gewaande Suhail (bekend uit The voyage of the Basilisk) op, dat voor allerlei verwarring zorgt bij Isabella, Lady Trent herself.

Er gebeurt dus lekker veel en dat is altijd fijn. Je merkt ook dat het verhaal zich naar een einde aan het toewerken is. Aan de ene kant prima dat het straks na het vijfde boek afgelopen is, aan de andere kant ook wel jammer. Toch een pittig dametje die Isabella. Ik ga haar koppigheid en soms sociale onhandigheid wel missen.

 

11/22/63

Om jezelf in te verliezen

Dit boek is een goed voorbeeld dat het zich loont om regelmatig in de tweedehandsboekenwinkel te gaan snuffelen. Slechts €6 voor de dikke pil (met hardcover), in ongelezen staat. Wel in het Engels, maar dat vind ik geen probleem.

Dikke pil en Stephen King; kan niet misgaan, dacht ik bij mezelf. En dat klopt, 11/22/63 heeft zeker niet teleurgesteld! Zoals je verwacht van King sleept hij je mee in de wereld van de hoofdpersonages, leer je ze kennen met hun goede en slechte kanten en worden ze tijdens het lezen bijna als familie voor je.

Het verhaal: docent Jake Epping wordt door de lokale diner-eigenaar Al meegenomen naar de voorraadkamer achterin de keuken. Daar bevindt zich een deur naar het verleden, 1958 om precies te zijn. In eerste instantie geloof Jake het natuurlijk niet, tot hij inderdaad ineens in zijn eigen dorp staat, maar dan ruim 50 jaar geleden. Al geeft Jake een opdracht mee; ga naar het verleden, wacht tot 1963 en voorkom de moord op Kennedy! Als je dat voorkomt, zal alle ellende in de wereld, zoals deze nu bestaat, niet bestaan. De moord op Kennedy is het begin van de ellende geweest, aldus Al.

Na wat gemor gaat Jake de opdracht aan. In de tussentijd (hij moet immers 5 jaar doorbrengen in het verleden voor het 1963 is, heeft hij ook zo zijn eigen projectjes. Tijdens het volwassenonderwijs heeft hij een student gehad die vertelde over een gruwelijk familiedrama dat hij en zijn gezin meegemaakt hebben eind jaren vijftig. Jake wil, nu hij toch in het verleden is, dat drama voorkomen. Daarnaast wordt hij ook nog eens verliefd en wordt de beslissing om terug te keren naar heden (en zijn geliefde achterlaten) alleen maar moeilijker.

Ik vind het weer prachtig geschreven. Binnen een paar pagina’s zit je al echt in het verhaal. Ik kan ook echt genieten van de sfeer die King neerzet en de Amerikaanse slaapstadjes waarin het zich afspeelt. En gedurende het verhaal, wordt het steeds grimmiger, ook zo mooi. Het lijkt een redelijk straight forward verhaal, maar uiteraard komt er ook iets ongrijpbaars bij, iets grimmigs, iets boosaardigs. Want de tijd wil zich niet laten veranderen. Heerlijk!

 

A natural history of dragons, The tropic of serpents & The voyage of the Basilisk

Jane Austen vs. Draken!

A natural history of dragons, The tropic of serpents & Voyage of the Basilisk

Een draak van een vrouw! Dat ben ik! Ik heb de tatoeage van een draak op mijn arm staan, ik ben af en toe behoorlijk draconisch en alle verhalen over draken fascineren mij. Ik weet dat ze niet bestaan, maar ik vind draken mooi! Mythisch, mysterieus, machtig, mooi!

Een tijd terug las ik over een boek van Marie Brennan. Echt al heel lang geleden hoor. Ik weer ook niet meer waar ik het gelezen heb, maar haar boek ‘A natural history of dragons’ werd positief besproken. Dus dat boek ging meteen op mijn digitale wensenlijstje. Het duurde even voor ik daadwerkelijk aan het aanschaffen ervan toe kwam, maar ik heb ‘m uiteindelijk dus toch gekocht.

Ik vond het een heerlijk boek. Het gaat over een vrouw die in een fictief land woont waar ook fictieve wezens wonen: draken. Van kind af aan is ze al gefascineerd door deze wezens. Maar in haar land en cultuur hebben de vrouwen niets anders te doen dan kinderen baren, op theevisite gaan en zich ladylike gedragen. En dat is alles behalve wat zij wil! Zij wil de natuur in, op reis, de draken achterna!

Kortom; het is een geinige combinatie van Jane Austen (netjes Engels, high society, ouderwetse culturele waarden en normen) en Christopher Paoloni (die van Eragon; draken, avontuur, gevaarlijk). Het nette Engelse taalgebruik in het boek (een beetje old fashioned) vind ik ook heerlijk. Het is heel filmisch geschreven, je ziet het verhaal als het ware voor je ogen afspelen.

Nou goed, geslaagd boek dus! Zeer onderhoudend! En wat een geluk! Voor mijn verjaardag kreeg ik de andere twee boeken van Brennan’s drakentrilogie! Woehoe! Helemaal blij!

Het tweede boek heet The tropic of serpents en gaat eigenlijk verder waar het eerste boek gebleven is (goh, wat verrassend). Maar het is een stuk… Saaier. Ook nu gaat de hoofdpersoon weer op reis en avontuur, maar waar in het eerste deel vooral veel draken in voorkwamen (en schurken en nukkige mannen en grappige voorvallen), gaat het in dit boek vooral om politieke spelletjes. Het land waar ze op onderzoek willen, is niet heel happig op de komst van de vreemdelingen en het kost Brennan vele pagina’s om uit te leggen waarom dat zo is en wat ze er aan gaan doen. Bijzonder saai om te lezen. Met als gevolg dat ik meer zat te ‘scannen’ dan te lezen; ik was snel de pagina aan het doornemen met mijn ogen tot er een passage kwam die me meer interessanter leek. Met als gevolg dat ik ook niet helemaal goed heb kunnen volgen wat zich nu precies afspeelde.

Dus ik was niet meteen heel enthousiast om aan het derde boek te beginnen, maar ach; je wil toch weten hoe het afloopt hè? In The voyage of the Basilisk komt het echter qua verhaalstijl, avontuur, gevaar en nukkige mannen weer helemaal goed! Het verhaal is weer spannend en leest weer soepel door. En gespannen las ik naar het einde toe.

Alleen… was het einde geen einde! Aaargh! Dit verhaal is wel klaar, maar het verhaal van Lady Trent en de draken is nog (lang?) niet klaar! Ik dacht dat het een trilogie was, dat in dit derde boek de climax zou zijn. Nee. Dit is nog niet het laatste deel. Wat is dan wel het laatste deel? Dat weet ik niet. Ik weet ook niet of en wanneer er een volgend boek uit komt. Als dat zo is zal ik het waarschijnlijk wel weer lezen en dan laat ik het jullie wel weer weten hoe het afloopt (of niet). Maar tot die tijd kan ik nog wel nagenieten van dit derde boek, wat echt weer een leuk avonturenboek was. Met draken!

29-1-2017: Het zijn in totaal vijf boeken, lees hier wat ik van het vierde deel vind.