Hex

Freaky shit!

“Dit is briljant origineel!” tweette Stephen King over Hex van Thomas Olde Heuvelt. Nu ik het gelezen heb, kan ik het alleen maar beamen; wat een onwijs gaaf boek! Vanaf de eerste pagina tot aan de laatste alinea: kippenvel!

Het pittoreske dorpje Beek (vlakbij Nijmegen) is in de ban van de Wylerheks; een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze woonhuizen binnen. Nachtenlang staat ze bij mensen aan bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend.

Er wordt alles gedaan om haar aanwezigheid geheim ten houden. Maar als een groep jongeren besluit ‘viral’ te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen.

Freaky shit! Dat is wat ik dacht na het uitlezen van het boek. Binnen twee pagina’s stonden de haren op mijn arm al overeind: eng! Ik was al bang dat ik het boek niet zou durven uit te lezen. Daarna ontwikkelt het verhaal zich langzaam van spooky suspense in een soort van sociologische thriller, met vooral het menselijk gedrag en hoe men op elkaar (en de heks) reageert in de hoofdrol. Overigens zonder dat het aan spanning of freakiness inlevert. En dan… Dan gaat het los! Op een manier die je van tevoren niet kunt indenken. Meer kan ik er echt niet over zeggen, zonder al te veel te verklappen.

Hex is zo anders dan elk ander boek dat ik gelezen heb. Ik moet bekennen dat ik niet heel veel horror-/spookverhalen lees (ben niet zo’n held in het donker), maar dan nog is het onderwerp, de stijl in combinatie met de typische en oh zo herkenbare Hollandse kneuterigheid precies zoals Stephen King het al omschreef: briljant origineel!

Septemberlichten

Meer, meer, meer!

septemberlichten“Gratis boeken af te halen!” stond er op Facebook. Uiteraard ga ik dan meteen even kijken naar wat voor boeken het zijn. Ondanks dat mijn ‘te lezen’-plankje al twee rijen dik staat, en ik dus nog meer dan genoeg leesvoer voor de rest van het jaar heb, ben ik een sucker for free books. Op de foto stond een stapel boeken afgebeeld met vooral veel kaften in pastelkleurtjes… Hm, dan zal het wel niets voor mij zijn; alleen maar vrouwenboeken. Maar die ene titel sprong er meteen tussenuit (ook omdat de rug van het boek met zwart en donkerblauw qua kleur scherp uit de roze muur van chicklits stak): Septemberlichten van Carlos Ruiz Zafón. Één woord kwam meteen in me op: “Hebben!”

Om een lang verhaal kort te maken: ik kon de boeken komen ophalen. Helemaal blij met mijn Zafonnetje weer terug naar huis en al snel aan begonnen. Ik heb geen regels wat betreft mijn ‘te lezen’-plankje: gewoon pakken waar ik zin in heb (daardoor bleef Harry daar ook twee jaar lang liggen voor ik de moed had om dat leesavontuur aan te gang). Dus Zafón werd het! En na twee dagen is het alweer uit. Genieten weer, hoor.

Na de dood van haar vader, verhuist het gezin Sauvelle van Parijs naar een klein kustplaatje. Haar moeder gaat werken in een groot landhuis, eigenaar van de speelgoedfabrikant Lazarus Jann. Samen met haar broertje en haar moeder voelt Irene zich al snel thuis in het dorp (mede ook door de mysterieuze, aantrekkelijke jongeman die haar meeneemt op een boottripje naar het verlaten vuurtoreneilandje voor de kust). Maar het duurt niet lang of er spelen spookachtige taferelen af in het donkere bos dat zich tussen het landgoed van de speelgoedfabrikant en hun huis bevindt.

Mooi hoe datgene wat je als kind zijnde zo lief had, speelgoed, in de wereld van Zafón verandert in een enge en moordende nachtmerrie. Opnieuw een topboek. Eng en mysterieus. Ik heb wel het idee dat er méér in had gezeten. Dat er nu concessies zijn gedaan om het boek niet te dik te maken. Dat is jammer, want wat deze man ook schrijft, hij pakt me met elke zin en elk woord. En ik wil dan alleen maar meer, meer, meer!

(Overigens heb ik die andere boeken, inderdaad alleen maar ‘vrouwenboeken’, gedoneerd aan iemand die wel liefhebber van het genre is)

Het middernachtspaleis

Een gruwelijk sprookje: ge-wel-dig!

Het middernachtspaleisDit is er weer eentje, hoor! Fantastisch boek van Zafón! Ik ben zo’n fan deze man zijn stijl. Het Middernachtspaleis is een spannend en spooky verhaal dat je onverbiddelijk meesleept in de gestoorde fantasierijke en griezelige krochten van Zafón fantasie. Ge-wel-dig!

Op Bol.com staat het boek zo omschreven: Bloedbanden zijn sterker dan de dood … Calcutta 1932: Ben en zijn vrienden van het geheime Chowbar Genootschap zijn net zestien geworden. Het is tijd om het weeshuis, waarin ze zijn opgegroeid, te verlaten. Bij het afscheidsfeest verschijnt plotseling een oude vrouw met een jong meisje, Sheere, waar Ben meteen door gefascineerd is. Wie is zij? Als Ben en Sheere ontdekken wat hen met elkaar verbindt, worden ze al omringd door gevaar, een gevaar dat hen diep de onderwereld van Calcutta intrekt. Een schaduw uit het verleden staat hen naar het leven en die schaduw is al veel dichterbij dan ze vermoeden.

Ergens in de verte deed het me denken aan It van Stephen King, ook een verhaal over een groep jonge vrienden die het opnemen tegen een duistere ongrijpbare vijand. Ik heb een zwak voor dit soort avonturenverhalen waar kinderen een hoofdrol in spelen. Zo ook Het Middernachtspaleis. Een gruwelijk sprookje dat je meesleept in de duistere wereld van Zafón.

Jonathan Strange & Mr. Norrell

Saa-haai…!

Jonathan Strange & Mr. NorrellTijd voor iets anders Jonathan Strange and Mr. Norrell: een mooi trio van boeken, hardcover, in een mooie doosje. Prachtig. En het gaat over Engeland en magie. Meteen al geinteresseerd dus. Vol verwachting begin ik met volume 1.

Maar ooooh wat een tegenvaller. Het is zo langdradig. Er gebeurt zo weinig. En dat wat er gebeurt gaat allemaal zo langzaaaaaam….

Helaas. Echt heel jammer, want de personages op zich vind ik erg boeiend en grappig. Zo is daar Mr. Norrell, de nog enige levende tovenaar in heel Engeland. Alleen een ontzettende saaie man die niet van drukdoenerij houdt. Toch besluit hij zich aan te bieden aan de Engelse regering zodat hij met zijn magie kan helpen in de oorlog tegen Frankrijk. In Londen verzamelt hij een aantal ludieke personages om zich heen die vooral met hem om gaan om er zelf beter van te worden. Dat levert grappige situaties op.

Ik heb het boek niet uitgelezen. Laat staan de hele trilogie. Het gaat me allemaal te langzaam. Halverwege het eerste boek komt pas de eerste magie van pas, maar het is allemaal net zo saai opgeschreven als Mr. Norrell zelf is.

Misschien heb ik het te snel weggelegd, misschien had ik nog even moeten doorploeteren, nu Mr. Norrell eindelijk daadwerkelijk aan het toveren is geslagen. Maar het pakt me gewoon niet. Weer een boek dat ik zonder uit te lezen naast me neer leg.

Ishtar Roodrug en het lot van de wereld

Peter Van Rillaer – Ishtar Roodrug en het lot van de wereld: wat knullig geschreven, toch spannend 

Ishtar Roodrug en het lot van de wereldIshtar Roodrug is krijger en huurmoordenaar, een mactans, loyaal tot in de dood aan haar stam en haar leider Ma. Die vertelt haar dat de magie aan het verdwijnen is. In het verleden moet er iets gebeurd zijn wat dit in gang heeft gezet. Ma sommeert haar naar Sodom te gaan. Daar moet ze infiltreren in de harem van de invloedrijke Perseus om informatie te verzamelen en hem te doden als de tijd daar rijp voor is.

In het huis van Perseus krijgt Ishtar te maken met de onhebbelijke magiër Mercantor en met Etanin, Perseus’ stugge lijfwacht. Een reeks visioenen laat haar geloven dat het leven van Perseus cruciaal is voor het lot van de wereld. Dat zorgt ervoor dat ze alles op alles zet om zijn veiligheid te garanderen. Wat volgt is een hachelijke reis naar Atlantis, via Uruk en Lumurië, in het gezelschap van de vechtende waard Hutné, de heler Horus en de kleine man Gilgamesh, voormalig stadhouder en kok.
Ishtar Roodrug en het lot van de wereld is het debuut van de Vlaamse schrijver Peter van Rillaer. Het verhaal speelt zich af in een duister verleden, in een tijd waarin magie en wetenschap elkaar naar de kroon steken. Maar het is vooral een avontuurlijk verhaal over loyaliteit, vriendschap en doorzettingsvermogen, geschreven met een vette knipoog naar onze eigen geschiedenis.

 

Als vrouwelijke lezer zijnde nodigde het boek me niet meteen uit tot lezen. Om de voorkant van het boek staat een schaars geklede dame vervaarlijk naar je te kijken met twee sikkels in haar hand. Het boek voelt zwaar in de hand en de regeldichtheid op de ruim 400 pagina’s voorspellen al een lange zit om het boek uit te lezen. Met name omdat in de eerste hoofdstukken ook de nadruk ligt op prachtige, welgevormde, schaars geklede vrouwen die tijdens de liefdesdaad hun partner vermoorden, was ik bang dat dit boek meer een soort van fantasie zou zijn waar vooral mannen enthousiast van worden. Ik had er eerlijk gezegd dus niet veel zin in.

Maar niets is minder waar. Als ik een algehele conclusie mag trekken over dit verhaal, dan gaat het vooral om de kracht van vrouwen. Het is dus eigenlijk een heel positief en inspirerend verhaal over in dit geval Ishtar, de hoofdrolspeelster in het verhaal. Eigenlijk zonde dus dat de kaft zo afschrikt.

Dit boek is het debuut van schrijver Peter van Rillaer en eerlijk gezegd merk je dat ook wel een beetje. Het is soms wat te langdradig en te makkelijk geschreven. Als er een probleem opduikt, dan is er ineens weer een nieuw feitje of kunstje dat de hoofdrolspelers kunnen. Alsof het verhaal of de betreffende scène ter plekke bedacht is. Dat maakt het verhaal minder geloofwaardig, voor zover je dat kunt zeggen over een fantasy/science fictionverhaal.

Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik wel van het boek heb genoten, ondanks de minpunten die ik heb genoemd. Maar de originaliteit, de verschillende climaxen en de innemende karakters winnen het  in dit boek en zorgen ervoor dat je het wil uitlezen om te ontdekken wat er met ze gebeurd.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl