Finse dagen

Puur Koch

Finse dagen is een ander soort boek dan ik tot nu toe van Herman Koch heb gelezen. Het gaat over hemzelf. Over hoe hij als negentienjarige jongen een half jaar lang in Finland woonde; in zijn eentje bij een boer en zijn vrouw en hen hielp op de boerderij. Het gaat over het overspel van zijn vader, het verlies van zijn moeder, maar ook over hoe hij nu is. Wat hij doet en voelt als hij in het buitenland een hotelkamer betreedt of een clandestien etentje van de uitgever moet bijwonen. Met andere woorden: het gaat puur alleen over hemzelf. Puur Koch.

Er is natuurlijk altijd de literaire vrijheid en je kunt je dus afvragen hoe waargebeurd dit waargebeurde verhaal is. Daar speelt de schrijver zelf ook mee, in het boek. Maar eerlijkgezegd vind ik dat niet echt belangrijk. Ik geloof dat de basis echt is, dat het daar waar dat nu eenmaal kon, wat is aangedikt en mooier is gemaakt, is mij om het even.

Typisch Koch is het neerzetten van zijn personages met al hun onhebbelijkheden en pakkende beeldende omschrijvingen. Zo ook in Finse dagen, waarin hij zichzelf als opstandige tiener afschildert als egocentrisch en soms zelfs rondweg gemeen. Ook nu, als volwassen man en geprezen schrijver, durft hij zijn hoofd binnenstebuiten te keren en zijn onzekerheden en sociale onvermogen te benoemen. Af en toe schitterend onbeholpen en, dat vind ik, herkenbaar.

Dat vind ik de echte kunst van Koch. Zijn verhalen zijn ook altijd goed, origineel en spannend, maar het zijn de personages en de omschrijvingen, het neerzetten van de wereld, die ik het mooiste vind in zijn werk. Zo ook in Finse dagen; of het nu echt gebeurd is of niet.

Geachte heer M.

Spanningsdip op tweederde van het boek, jammer

Geachte heer M.Het oog wil ook wat, ook als het gaat om boeken lezen. Ik weet het, never judge a book by his cover is een wijze levensles, maar als een boek een mooie kaft (en rug!) heeft is dat toch ook erg fijn. En het staat zo mooi in de kast!

Ik had al twee boeken van Herman Koch in de kast staan, beide met een mooie, prachtige kaft. Het diner heeft een mooi hardblauw kleurtje, dikke witte en gelige letters. Zomerhuis met zwembad heeft eenzelfde aanblik, alleen is het blauw vervangen door helderrood.
Nu staat er een derde boek van Koch naast: Geachte heer M. Behoorlijk gehypet, gezien de populariteit van Koch in binnen- en buitenland is dat ook niet zo gek. Maar het boek ziet er ook gewoon (weer) gaaf uit! Hardcover, een mooie papieren flap eromheen dat zich rondom het boek vouwt waardoor het eruit ziet als een postpakketje. En laat nu juist zo’n pakketje ook een grote rol spelen in het verhaal!

Het verhaal is opgedeeld in hoofdstukken die elk vanuit het perspectief van enkele personages verteld worden. Het gaat om de auteur (de heer M.), zijn onderbuurman die freakishly geobsedeerd is door het leven van M. en zijn vrouw, en een zeventienjarige scholiere die met haar vriend een catastrofaal weekendje doorbrengt in het vakantiehuisje van haar ouders.

De perspectiefwissel is goed bedacht, het houdt ook de spanning in het verhaal. Alhoewel het deel dat door het meisje wordt verteld op een gegeven moment wat gaat vervelen. Het is mooi om te zien hoe het verhaal zich stukje voor stukje verder onthuld, elke keer vanuit een ander perspectief belicht.

Verder vond ik het geen uitermate spannend boek, ik had al vrij snel door hoe de vork in zijn steel zat. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant is het boek een roman en niet zo zeer een detective, waarvan het doel is om de lezer zo lang mogelijk in spanning te houden.

Eigenlijk heb ik over Geachte heer M. eenzelfde mening als de andere twee boeken van Herman Koch. Mooi verpakt, goed verzonnen verhaal, maar in de loop van het boek zakt de spanning in waardoor het verhaal zich voortsleept zonder een doel te lijken hebben. Gelukkig komt het qua verhaal en einde ook in Koch’s derde boek weer ‘goed’, maar het blijft zonde van de spanningsdip op tweederde van het lezen.