Het geknetter in de sterren

Het knettert niet

Ik ben fan van Jón Kalman Stefánsson: ik houd van zijn manier van schrijven, zijn woordkeuze, de dromerigheid, de poëzie ervan. Dus keek ik enorm uit naar het lezen van zijn nieuwste boek; Het geknetter in de sterren. Alleen bleef voor mij deze keer het geknetter jammer genoeg uit.

Het verhaal gaat over een kleine jongen die net zijn moeder heeft verloren. Als zijn vader een nieuwe vrouw krijgt en de jongen niet kan wennen aan zijn stiefmoeder, gaat hij op in de fantasiewereld van zijn tinnen soldaatjes. Vervolgens vertelt het boek over zijn moeder, zijn grootouders en zijn overgrootvader.

Wat volgt is een familiegeschiedenis die maar niet wil beklijven. De personages blijven te ver van me af staan; ik krijg geen grip op ze. Zo is overgrootvader een dronkaard, een megalomaan, een narcist en een loser. Niet echt een sympathiek karakter, al heeft hij toch ook liefde in zich voor zijn vrouw en zijn kinderen.

Het verhaal schiet vooruit en achteruit in de tijd. Misschien is dat de reden dat ik geen band lijk op te bouwen met de personages. Het is alsof het een verzameling verhalen is (verhalen van overgrootvader, van de jongen en van zijn ouders) die door elkaar vervlochten zijn, maar die geen geheel willen worden. Dat vind ik jammer.

De stijl van Stefánsson blijft mooi. Ook in dit boek zijn weer poëtische pareltjes te vinden. Metaforen en vergelijkingen die me doen stoppen met lezen, me laten teruggaan en het nóg eens laten lezen. En laten nadenken over hoe mooi dat beschreven is. Maar ik ben op zoek naar hét verhaal. Ik wil me verliezen in deze wereld, ik wil dat geknetter horen en beleven. En dat gebeurt niet.