Elevation

Geinig verhaaltje

Ik houd van vliegveldboekenkopen. Dat werkwoord verzin ik ter plekke, maar ik ben er wel erg goed in. Ik vind het al moeilijk om met lege handen uit een gewone boekenhandel te lopen, op het vliegveld lukt het me al helemaal niet. Het zijn ook nooit echt winkel-winkels. Het zijn een soort van hoekjes weggemoffeld in wachtruimten, met snacks, flesjes drinken, tijdschriften en naar mij schreeuwende kleurige boekcovers. En die kan ik simpelweg niet weerstaan.

Ook nu weer, op Dublin Airport. Voor ik het weet sta ik te snuffelen in de boekenhoek en heb ik al drie titels in mijn handen. Het voordeel van alleen handbagage is, in mijn geval dan, dat er geen drie boeken meer bij passen. Plus: ondanks dat de boekenprijs in Ierland een stuk lager ligt dan in Nederland, laat ik nu eens niet overdrijven en mezelf in bedwang houden.

Long story short: het werden er twee in plaats van drie. En eentje daarvan was dit leuke boekje. Het was precies lang genoeg voor de vlucht Dublin-Amsterdam (inclusief de altijd irritant lange taxitijd op Schiphol). En ondanks dat ik geen korte-verhaalfan ben, vond ik deze erg vermakelijk. Laat story telling maar aan Stephen King over.

Hoe of wat is niet helemaal duidelijk, maar Scott Carey ervaart in dit verhaal de omgekeerde zwaartekracht. Ondanks dat zijn lichaamsomvang niet verandert, verliest hij elke dag gewicht. In het begin is dat nog leuk, want zo voelt hij zich een stuk fitter en kan makkelijker een stuk gaan rennen bijvoorbeeld. Maar het gewichtsverlies blijft doorgaan, totdat hij als een soort van Neil Armstrong op de maan bij elke stap meters omhoog en vooruitschiet.

Het blijft bijzonder hoe dat brein van Stephen King werkt: hoe komt hij hier nu weer op? Het is een beetje een gek verhaal, maar leuk om te lezen. Ondanks dat het fantasy is, weet King’s vertelstijl het toch realistisch te houden. Dat komt ook mede door de verhaallijnen van Scott’s buurvrouwen en de gepensioneerde huisarts die hem bijstaan.

Gelukkig voor mij bleef mijn elevation uit en landde ik veilig op Schiphol, terwijl Scott in mijn boek steeds vaker tegen zijn plafond aanvloog. Maar mijn leesplezier was zeker wel elevated tijdens het lezen van dit boekje.

Us

Nicholls revanche: heerlijke tragikomedie over a man with a mission

UsEerder dit jaar las ik De eerste dag van David Nicholls en om een understatement te gebruiken: ik was geen fan. Vond het allemaal maar flauw en langdradig en de personages vond ik vervelend. Wat een verschil met Us (in het Nederlands bekend als Wij) dat ik nu uit heb. Heerlijk! Ik begin te denken dat een groot verschil al ligt in het feit dat ik dit boek in de originele taal (Engels) heb gelezen. In de vertaling naar het Nederlands komt die typische Britse cynische humor toch niet altijd goed over. Wie weet als ik One day had gelezen, in plaats van De eerste dag, was ik al eerder overtuigd geweest van het schrijftalent van Nicholls.

Us dus. In het kort: Douglas en Connie, hij een wetenschapper, zij een kunstenares, zijn al meer dan twintig jaar getrouwd. Man en vrouw tot ineens hun huwelijk voorbij lijkt te zijn. Maar Douglas wil de liefde van zijn vrouw terugwinnen, net als de respect van zijn tienerzoon Albie. Dit doet hij door de vakantie ‘of a lifetime’ te plannen. Hij heeft alle hotels geboekt, de route uiteengezet, de treintickets gekocht, alles is klaar voor de ‘grand tour’ langs de bekende kunstgaleries van Europa. Wat zou er in hemelsnaam nog fout kunnen gaan?

Er gaat dus van alles fout. Heerlijk! Douglas is een onbeholpen man die denk dat je met rede en logica je overal wel uit kunt redden. Niet bij zijn kunstzinnige vrouw en zoon. Met doorzettingskracht, creativiteit en Britse humor zet hij door en het levert prachtige dramatische wendingen, humoristische flaters en spannende ontwikkelingen op.

Met Us heeft David Nicholls genadeloos revanche genomen en mij op mijn plek gezet. Wat heb je nu geleerd, mevrouw Stemband? Lees Engelse boeken alsjeblieft gewoon in het Engels. Pas dan kan je waarderen hoe goed het geschreven is.