Anna

Dystopisch avontuur dat je wel uit móet lezen!

AnnaNog niet zo lang geleden had ik een haat-liefdeverhouding met de Italiaanse schrijver Niccolò Ammaniti. Na het lezen van ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ vond ik zijn schrijfstijl druk, vermoeiend en voorzien van een hoop blabla. Echt Italiaans dus. Maar het boek ‘Ik ben niet bang’ vond ik weer wonderschoon en meeslepend. Dus wat nu te denken van deze gekke Italiaan? Het lezen van ‘Ik en jij’ gaf de doorslag; die kwam als de dreun van een mokerslag bij me binnen. Het is maar een dun boekje, maar Ammaniti wist me daarmee voor zich te winnen.

Nu dan het nieuwste boek van Ammaniti: Anna. Goh, eens een titel die niet met ‘ik’ begint, is mijn eerste gedachte. Maar het zijn wel weer kinderen die de hoofdrol spelen. Dat vind ik mooi, ik heb een soft spot voor boeken met kinderen en jongeren in de hoofdrol.

In Anna gaat het over de twaalfjarige Anna die voor haar kleine broertje zorgt. Door een mysterieus virus zijn alle volwassenen op het eiland Sicilië overleden, dus ook hun ouders. Elke dag trekt Anna eropuit om, samen met haar hond, op strooptocht tussen de ruïnes en uitgebrande winkelcentra, op zoek naar eten en drinken. De duizenden weeskinderen die ook nog op het eiland leven, voelen steeds meer als een bedreiging. Ze vormen bendes en beroven Anna en haar broertje van hun ouderlijk huis. Nu staan ze er echt alleen voor. Anna besluit om samen met haar broer naar het vaste land te vertrekken, in de hoop dat daar nog wel volwassenen leven die hun kunnen helpen.

Het boek is een toffe vreemde combinatie van sciencefiction, dystopie en jeugdavontuur. Het wordt echter nergens kinderlijk of flauw; Ammaniti schuwt de gruwelijke details niet in zijn verhaal. Het is geen sprookje of romantisch epos, het leest eerder weg als een thriller. Halverwege het boek kakt de spanning een beetje in, maar gelukkig slingert de auteur snel een draai aan het verhaal waardoor je weer verder móet lezen, tot de laatste pagina aan toe.

Het is een origineel verhaal dat goed in elkaar zit. De personages zijn sympathiek en hun belevenissen boeiend. De eigenaardige mix van (wellicht niet eens zo heel onrealistische) sciencefiction en de spannende reis die Anna en haar broertje afleggen, maken het juist voor mij een origineel en pakkend boek. Heerlijk om me in te verliezen tijdens het lezen. Met Anna heeft Niccolò Ammaniti definitief mijn hart gestolen.

Eerder gepubliceerd op Bksy.nl

De vliegenvanger

De vliegenvangerRavelli – De vliegenvanger: een laf boek

‘Houd God voor ogen en je gulp gesloten.’ Met dit advies wordt de Limburgse Peter naar het seminarie gestuurd. Tevergeefs. De Vliegenvanger vertelt het meeslepende liefdesverhaal van een student die een intieme relatie heeft met een meisje en tegelijkertijd verliefd is op een jongen. Voor deze ‘dubbele fout’ wordt hij verbannen uit het klooster waar hij zijn opleiding volgt. De ontspoorde geestelijke vlucht uit schaamte naar het buitenland, waar hij een leven leidt vol passie en bedrog.

Hij besluit charlatan te worden – alleen al vanwege het woord – en verheft zichzelf in de adelstand. Als Graaf Ravelli maakt hij furore in Rome en wordt de minnaar van een barones die hem introduceert in de betere kringen. Na een paar uitbundige misverstanden eindigt Peter als bedelaar en besluit terug te keren naar Nederland, waar de Tweede Wereldoorlog is uitgebroken. Hij raakt betrokken bij het actieve verzet, wordt gevangen genomen en ter dood veroordeeld. Peter heeft de gave om zowel linkshandig als rechtshandig vliegen uit de lucht te plukken. Een talent dat zijn leven zal redden. Hij wordt aangesteld als de vliegenvanger in dienst van het Derde Rijk. Zijn taak is het kantoor van de kampcommandant vliegvrij te houden. Dat lukt. De beloning is zijn leven.

Naar een paar bruisende liefdesavonturen besluit hij uiteindelijk op zoek te gaan naar de twee grote liefdes uit zijn jeugd. Op latere leeftijd schrijft de verzamelaar van verboden liefdes zijn memoires. De memoires zijn nooit gepubliceerd, maar zijn nu jaren later een belangrijke bron van inspiratie geweest voor De vliegenvanger van Ravelli.

Het is een dik boek, maar de eerste helft leest snel weg. De tweede helft vind ik persoonlijk een stuk trager en saaier. Op een gegeven moment weet je het wel wat betreft dit vage figuur dat zich onder verschillende namen verschuilt. Graaf, broeder, circusartiest of bedelaar; hij is het allemaal en allemaal niet. En het duurt maar en het duurt maar. Uiteindelijk neemt hij dan toch initiatief en gaat op zoek naar zijn twee vroegere liefdes. Maar als hij ze dan eenmaal gevonden heeft kabbelt het verhaal nog steeds op een frustrerend laag tempo voort.

Voorin het boek staat de volgende tekst: “De naam van de auteur(s) is onderdeel van het verhaal en maakt deel uit van het mysterie rond De Vliegenvanger.” Hier ga ik van zuchten, ik vind het overtrokken om het mysterie van de hoofdpersoon nog door te trekken naar de auteurs. Wat is daar het nut van? Het komt een beetje arrogant en zelfingenomen over, de lezers hoeven niet te weten wie dit boek geschreven heeft. Wat dat betreft kom dat wel overeen met de persoonlijke trekken van de hoofdpersoon, op dat vlak is de vergelijking dan wel weer goed.

Ik vind het uiteindelijk een beetje een laf boek. Het is geïnspireerd door een waargebeurd verhaal, maar wat er precies waar is en wat niet, weet je als lezer niet. Het verhaal duurt wat mij betreft 150 pagina’s te lang, het had best wat bondiger geschreven kunnen worden. Daarnaast blijven er een hoop losse eindjes hangen gedurende het verhaal. Bepaalde episodes in zijn leven worden niet goed afgerond, storend en slordig.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl