As in tas

Leuk en mooi verhaal

As in tasEerder heb ik hier op mijn site al lovend geschreven over een boek van Jelle Brandt Corstius. (Arctisch dagboek) Nu heeft hij weer een topper geschreven. En wederom met zichzelf in de hoofdrol.

In As in tas maakt hij een fietsreis naar Zuid-Frankrijk. Zijn vader is overleden en omdat de fietstochtjes die hij vroeger met zijn vader deed één van de weinige activiteiten was waar Jelle echt het gevoel had een connectie met zijn vader te maken, besluit hij de as van zijn vader mee te nemen op zijn fietsreis. Ongetraind en tamelijk onvoorbereid gaat hij op pad en uiteraard beleefd hij onderweg het nodige mee.

Vooral de genadeloosheid ten opzichte van zijn eigen persoon vind ik wederom hilarisch. Alsof hij van een afstandje naar zichzelf kijkt en bekritiseert. De verhaallijn die uiteraard steeds terugkomt zijn zijn herinneringen aan zijn vader; goede en slechte. Ontroerend om te lezen hoe hij tijdens zijn reis meer en meer beseft hoeveel hij van zijn vader hield, ookal was het een rare, ráre man.

Het nadeel van dit boekje is dat het wederom niet erg dik is (wel wat dikker dan Arctisch dagboek) en dat het dus zó uit is! In mijn geval waren twee uurtjes in de zon op het terras voldoende. Maar zoals gezegd is het erg vermakelijk en hoef je er niet al te veel bij na te denken. Een leuk en mooi verhaal.

Arctisch dagboek

Hilarisch essay over een desastreuze cruise

Arctisch dagboekIn de Boekenweek koop ik eigenlijk ook altijd het Boekenweekessay. Het is maar €2,50 en vaak zijn het geinige boekjes. Het essay van dit jaar is geschreven door Jelle Brandt Corstius en niet alleen geinig: ik vind het hilarisch!

Ik ken Jelle Brandt Corstius niet zo goed. Als ik hem op tv zie dan zit hij of verstopt onder een bontmuts in Rusland, of hij aan tafel van een praatprogramma waar hij praat over het onder een bontmuts verstopte Rusland. En aangezien Rusland nu niet meteen mijn hoogste prioriteit heeft qua interesses ken ik zijn werk niet zo goed.

In Arctisch Dagboek vertelt Brandt Corstius over een cruise naar de Noordkaap en de Witte Zee waar hij gratis aan mag deelnemen als hij een aantal lezingen aan boord wil geven. Dat wil hij wel, de Noordkaap heeft hij altijd al eens willen zien. Wat volgt is een hilarisch verslag over een grijze bollencruise (alleen maar bejaarden) vol zoutloos eten, lompe mensen en hun valse verwachtingen en de zenuwen die de auteur van die mensen krijgt.

Blijkbaar is de cruise (zonder zijn weten) aangeprezen als ‘Reis mee met Jelle Brandt Corstius’ waardoor de mensen aan boord hem te pas en te onpas aanspreken over verloren mutsen in het museum in Moermansk (of hij even wil bellen om na te vragen of de muts gevonden is), een man in een rolstoel die ‘niet vooraan heurt te zitten’ en vreemde dialogen over eerder gemaakte vakantietripjes naar Finland en India.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het Boekenweekessay leuker vond dan het Boekenweekgeschenk. Ik wil verder niet te veel verklappen, dit boekje moet je gewoon lezen. Je voelt de wanhoop van de schrijver die zich wil verstoppen voor die vervelende, aan hem vastklampende mensen. De typische ‘out door, avontuurlijk maar ook weer niet te gek’-type mensen die hij beschrijft zijn heel herkenbaar. Iedereen die wel eens met een groep weg is geweest, heeft wel eens zo’n iemand of zulke mensen in de groep gehad. Er zitten altijd wel zeurkousen bij. Helaas voor Jelle zat deze hele boot vol met zure pruimen!