Het boek van de Baltimores

Veel belovend begin, helaas lichte anticlimax aan het einde

Het boek van de BaltimoresNa het grote succes van Joël Dicker’s debuutroman De waarheid over de zaak Harry Quebert is Marcus Goldman terug! Dicker kiest er voor om de eigenwijze, ietwat megalomane en egocentrische Goldman opnieuw als hoofdpersoon te laten stralen in zijn langverwachte tweede roman: Het boek van de Baltimores.

In dit verhaal neemt Marcus Goldman je mee terug naar zijn jeugd, naar de spannende avonturen die hij tijdens vakanties met zijn twee neven beleefde. Samen noemden ze zich ‘de Goldman gang’ en hun vriendschapsband was onbreekbaar. Althans, tot het leven zich ermee bemoeide.

Wat had ik een zin om dit boek te gaan lezen! Lekker dik, hoofdstukken die dan weer in de tijd vooruit sprongen, dan weer als een flashback toelichting verschaften op dat wat gebeurd was. Kortom, een boek om het koppie bij te houden. Vanaf de eerste pagina zat ik ook helemaal ín het verhaal.

Ik las over de tegenstelling in de familie Goldman; hoe de Goldmans in Baltimore (ook wel de Baltimores genoemd) zwommen in het geld, en de tak in Montclair die steevast de eindjes aan elkaar moest knopen. Gaandeweg het boek duiken er links en rechts steeds meer mysteries op. Geheimen waar Marcus zelf ook meer van wil weten, maar het lijkt wel of iedereen wat voor hem te verzwijgen heeft. En wat verzwijgt hij toch zelf voor de lezer, wat is er gebeurd met ‘de Goldman gang’ en nog belangrijker: wat ging er mis?

Na driekwart boek verzandt het verhaal enigszins in al deze vragen en onduidelijkheden. Dicker wil duidelijk de spanning tot het einde van het boek vasthouden, maar het wordt wat vervelend om elke keer vlak voor een onthulling weer in de tijd terug te springen of afgewimpeld te worden. Ik had af en toe de neiging om te roepen naar de pagina voor me: “voor de draad ermee! Kom op!”. Heeft uiteraard geen enkele zin, maar het geeft een beetje weer wat al dat wachten met me deed.

Door dit blijven uitwringen van het verhaal, is voor mij de algehele leeservaring een lichte anticlimax te noemen. Begrijp me niet verkeerd, de wereld die Joël Dicker zo ogenschijnlijk makkelijk schept en de meeslepende personages, gaan bij mij als zoete broodjes naar binnen. In dat opzicht heb ik ook echt genoten van het boek. Al was het waarschijnlijk beter geweest als het honderd pagina’s eerder geëindigd was.

Eerder gepubliceerd op Bksy.nl

De waarheid over de zaak Harry Quebert

Meeslepende roman die blijft boeien tot de laatste letter

De waarheid over de zaak Harry QuebertAl voordat dit boek de hemel in geprezen werd in de boekenrubriek van DWDD, raakte ik al gefascineerd door de mooie, kleurige tekening op de kaft van het boek. Prachtige kleuren en een mysterieuze sfeer. Leuk ook dat de titel van het boek in een lettertype van een oude typmachine eronder staat. Maar die titel; pfff… ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’; nèèh. Dat trekt me niet.

Maar na het zien van de stuiterende boekverkopers in DWDD die dit boek aanprezen en daarbij superlatieven te kort kwamen (‘slaapsteler’ vond ik een beetje vergezocht), moest ik het toch ook lezen.

Het boek gaat over de jonge auteur Marcus Goldman die lijdt aan een writer’s block en dat terwijl de deadline van zijn uitgever nadert. Dan wordt in de tuin van zijn mentor, sterauteur Harry Quebert, het lichaam gevonden van Nola Kellergan, die ruim dertig jaar eerder op vijftienjarige leeftijd spoorloos is verdwenen. Op Nola’s lichaam ligt het manuscript van de roman die Quebert zijn doorbraak naar het grote publiek heeft verzorgd. Harry Quebert is onmiddellijk hoofdverdachte en zijn beroemde roman komt in opspraak. Overtuigd van de onschuld van zijn grote voorbeeld vertrekt Marcus naar Harry’s huis in New Hampshire om de werkelijke toedracht rond de dood van Nola te achterhalen. Maar de waarheid blijkt veel gecompliceerder dan hij dacht.

Dit boek heeft zoveel elementen dat ik het lastig vind om het in een bepaald hokje te stoppen. Het heeft de spanning van een thriller en een moord van een misdaadroman. Aan de andere kant bevat het ook een prachtig liefdesverhaal, een intrigerende vriendschapsgeschiedenis en komen de bewoners in het dorp allemaal aan bod als zijnde het een familiekroniek.

In het begin vond ik die hele Marcus Goldman maar een vervelend arrogant mannetje. En om eerlijk te zijn blijft het ook een beetje een baasje in het boek. Maar het verhaal waar hij in duikt is zo meeslepend. De personages zijn prachtig uitgewerkt en het verhaal is vooral zo niet als je denkt dat het gaat zijn. Dat is een beetje een John Ewbank-zin, maar wat ik wil zeggen is dat het onverwachte twists heeft en je daardoor blijft boeien tot de laatste letter. Ik ben fan!