De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje

Wederom een bizar en droogkomisch avontuur van Jonas Jonasson

De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje---jonas-jonasson[0]Met zijn debuutroman De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween brak Jonas Jonasson wereldwijd door en stond hij in één klap op nummer één van menige bestsellerlijst. Nog steeds verkoopt het boek erg goed, het is dan ook een ontzettend grappig en slim geschreven boek. Zijn tweede boek heeft qua omslag een zelfde opmaak en de titel is al even onhandzaam lang: De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje. En ook dit verhaal is weer even bizar en enorm komisch verteld.

Nombeko groeit op in een Zuid-Afrikaanse sloppenwijk en is een boven intelligent meisje. Ze leert zichzelf rekenen en later met enige hulp ook lezen. Door niemand voorziene omstandigheden en twists en turns in het verhaal (die eerlijkgezegd ook alleen maar Jonasson kan verzinnen) belandt ze met een kernbom in een kussenmagazijn in Zweden. Niemand weet van de bom, behalve zij en de kussenhandelaar. Samen met hem en zijn simpele tweelingbroer, een jonge boze vrouw, een achterdochtige Amerikaanse pottenbakker, een drietal Chinese zusjes en de koning van Zweden zoekt Nombeko gedurende het verhaal naar een oplossing voor de bom in al even bizarre omstandigheden, achtervolgingen en familieruzies.

De personages zijn allen wederom weer pareltjes van figuren, elk met hun eigen droge humor, onhebbelijkheden of bijzondere hobby’s. Hoe krijg je het verzonnen, vraag je je regelmatig af tijdens het lezen.

Ik vind dit boek pittiger om te lezen dan De 100-jarige man. Veel wereldgebeurtenissen, en dan vooral op politiek vlak, passeren in dit boek de revue. Daardoor kost het me meer concentratie en focus om te begrijpen wat er aan de hand is en wat voor een rol de personages hierin hebben. De humor van Jonasson redt de boel dan vervolgens weer: hij beschrijft de wereldgeschiedenis als ware het onderdeel van zijn eigen slapstick humor, alleen is dit dan écht gebeurd. Wat mij betreft had het boek desondanks wat dunner mogen zijn, het verhaal is hier en daar wat langdradig.

Ondanks dat is Jonasson er wederom in geslaagd een geinig boek neer te pennen. Wat lijkt het mij heerlijk om een dag met deze man op te trekken en live van zijn humor te kunnen genieten. Ik word zo vrolijk van zijn fantasie. Het is dus te hopen dat er snel weer een boek volgt met zo’n onhandige lange titel!

De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween

Jonas Jonasson – De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween: de Zweedse Forrest Gump

de 100 jarige manAllan wordt 100 en dat wordt groots gevierd in het bejaardentehuis, behalve dan dat de jarige het op zijn heupen krijgt en kort voordat het feest losbarst, vertrekt. De tijd die hem rest kan hij beter besteden, vindt hij en hij klimt uit het raam en verdwijnt. Pers en burgemeester hebben het nakijken.

Allan is een nuchter type dat weinig tot geen angst kent en die verder niet al te lang stilstaat bij zijn beslissingen, maar ad hoc handelt en het avontuur op zijn hoogbejaarde leeftijd niet schuwt. Met alle gevolgen van dien. De vaart houdt hij er in elk geval in, want vanaf het moment dat hij het bejaardentehuis verlaat, wordt De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween een soort roadtrip waarbij de lezer de memorabele avonturen van de 100-jarige meemaakt – zo let hij even op een koffer voor iemand die maar niet terugkomt en dus gaat de koffer mee de bus in, maar er blijkt enorm veel (maffia)geld in te zitten, hetgeen woeste achtervolgingen tot gevolg heeft –, ook verzamelt Allan een bonte club figuren om zich heen in een zwaan-kleef-aaneffect. Tegelijkertijd passeren de memorabele momenten uit zijn leven én die van de twintigste-eeuwse geschiedenis de revue, met Allan als wel heel bijzonder gezelschap.

De vergelijking met het populaire filmpersonage Forrest Gump is al snel gemaakt tijdens het lezen van dit boek. Ondanks het gebrek aan intelligentie bij Gump reisde hij heel de wereld rond, ontmoette veel prominente personen en verkreeg, bij toeval, een succesvolle carrière als garnalenboer. Het hoofdpersonage in dit boek, Allan, is weliswaar niet dom, maar verliet al op jonge leeftijd de lagere school. Ondanks zijn korte opleiding werd hij echter ’s werelds belangrijkste bommenexpert en reisde hij ook de aardbol rond waarbij hij alle belangrijke wereldleiders uit de jaren veertig, vijftig én zestig de hand schudt. Ook hij leidt zijn leven op basis van toeval. Zo lang Allan niet over politiek hoeft te praten en op tijd van zijn brandewijn kan genieten, vindt hij alles goed.

Hoofdpersonage Allan is prachtig neergezet door schrijver Jonasson, waardoor je meteen in het verhaal zit en met hem meeleeft. Dat hij af en toe wat onwaarschijnlijke beslissingen neemt, maakt niet uit. Ook de vrienden die hij gedurende het verhaal maakt zijn één voor één schitterende typetjes. Je ziet ze als het ware al voor je neus zitten, zo goed omschreven zijn ze. Het verhaal is droog en zeer komisch beschreven en leest als één groot avontuur.

Het verhaal in het heden (de ontsnapping uit het tehuis en het avontuur wat daarop volgt) wordt afgewisseld met Allan’s levensverhaal, dat al even avontuurlijk is. Hierdoor kan het af en toe wat moeilijk schakelen zijn als je net in een boeiend stuk van het verleden zit en het verhaal gaat weer verder in de tegenwoordige tijd. Maar omdat de verschillende tijden in het boek netjes zijn afgebakend met verschillende hoofdstukken en elke hoofdstuk netjes afgerond wordt, is het switchen geen groot probleem. Het maakt het verhaal juist spannender; als je in het heden leest, wil je weten hoe zijn ontmoeting met president Truman in de jaren veertig afgelopen is. En als je in het verleden aan het lezen bent, vraag je je weer af wat ze nu toch met die olifant gaan doen in 2005. Hierdoor leest het boek lekker snel weg en verveelt het niet. Een heerlijk boek over een oude man die een dolwaas leven heeft geleid en nog steeds leidt!