De koning van Katoren

Leuk sprookje

Jan Terlouw is een gevestigde naam in de jeugdliteratuur. Zeker in mijn jeugd, toen werd hij in één adem genoemd met Tonke Dragt en Thea Beckman. Wel gek eigenlijk dat ik in diezelfde jeugd nooit iets van Terlouw gelezen heb (Beckman en Dragt wel trouwens).

Oorlogswinter heb ik vorig jaar gelezen. Ik heb er niets over geschreven op deze site, maar het was een spannend verhaal. Echt een jeugdverhaal, vond ik. Nu heb ik De koning van Katoren gelezen. Niet echt een spannend jeugdverhaal, meer een sprookje. Een leuk sprookje.

Als de koning van Katoren is overleden, neemt een groep zure ministers de leiding van het land over. De zeventienjarige Stach wil koning worden en vraagt de ministers wat hij daar voor moet doen. Wat volgt is een aantal onmogelijke opdrachten die hij moet uitvoeren, verspreid door het hele land. Hij komt voor dilemma’s te staan niet op te lossen zijn, althans; tot Stach zich er aan waagt. En natuurlijk komt hij onderweg ook nog een leuk meisje tegen.

Ach ja, wat zal ik zeggen. Ik houd van jeugdboeken, maar dit was een niveautje te laag. Dit was inderdaad niet meer dan een sprookje. Het was vermakelijk en het boek was binnen no time uit. En ik kan er weer over mee praten.

 

Het midden van de wereld

Andreas Steinhöfel – Het midden van de wereld: eindeloos en saai

Het midden van de wereldHoe een normaal leven eruitziet, heeft de zeventienjarige Phil nooit geweten. Samen met zijn excentrieke moeder Glass en zijn norse tweelingzus Dianne woont hij in een vervallen landhuis aan de rand van een kleine stad. In dit geheimzinnige, intrigerende maar ook beangstigende huis groeien ze op, scheef aangekeken door de mensen om hen heen.
Het drietal wordt omringd door allerlei bijzondere figuren, onder wie de ondoorgrondelijke Nicholas, op wie Phil onsterfelijk verliefd wordt.
Phil is op zoek: naar zijn vader, naar vriendschap, liefde en zichzelf. Zo geheimzinnig als zijn verleden is, zo chaotisch is zijn leven nu. Maar één ding weet hij zeker: dit jaar zal beslissend zijn voor zijn toekomst.

Eén van de aanprijzende quotes op de achterkant van dit boek was ‘Een van de mooiste en meest poëtische boeken van de afgelopen jaren.’ (afkomstig uit Die Welt). Poëtisch zie ik er nog enigszins in terug, de schrijfstijl is heel mooi en verhalend. Maar mooi zou ik dit boek niet noemen. Het is een zogenaamd ‘young adult’-boek. En in mijn ogen is het precies zo’n boek waardoor die ‘young adults’ een hekel aan lezen kunnen krijgen. Het duurt en het duurt maar, eindeloos. En er gebeurt eigenlijk helemaal niets.

Phil en zijn zus Dianne zijn een soort van outcasts op hun school. Ze worden vermeden door hun klasgenoten. Phil heeft één vriendin, die zich uit een soort van recalcitrantheid tegen haar vader, het schoolhoofd, en een vreemde fascinatie voor zijn moeder Glass, aan de jongen hecht. Hun vriendschap lijkt echt, maar uiteindelijk aarzelt ze geen seconde  als ze Phil’s vriend kan verleiden.

Eigenlijk is het een heel triest verhaal dus. Arme, eenzame Phil, die geen echte vrienden heeft, geen fatsoenlijke relatie met zijn tweelingzus heeft en wiens moeder de lakens deelt met zo’n beetje alle mannen in het dorp. En die slachtofferrol past Phil goed. Hij legt zich neer bij zijn schijnbaar noodlottig lijden. Bah, vreselijk om te lezen. Wat een gezeur en gezever. Dit wil ik niet lezen! Ik wil een heldhaftig verhaal, ik wil over iemand lezen die wellicht twijfelt en onzeker is, maar daar ook iets aan wil doen. En niet in een hoekje gaat zitten afwachten wat hem nog meer voor vreselijks overkomt.

Halverwege het boek was er eigenlijk nog niets noemenswaardig gebeurd. Ik wilde het boek eigenlijk wegleggen, was er klaar mee. Maar sja, er volgden nog tweehonderd pagina’s, er zou toch nog wel iets spannends volgen?

Eindelijk is het boek dan uit, de laatste hoofdstukken heb ik met tegenzin gelezen. Uiteraard eindigt het met een zoetsappig platgetreden cliché en een vaag open einde. Heb ik me daar 398 pagina’s doorheen moeten worstelen, voor zo’n flauw einde? ‘Een indringend, betoverend relaas over een zoektocht naar vriendschap, liefde en jezelf’ staat er ook nog op de kaft. Pfffssjt, wat nou indringend en betoverend? Eerder irritant zeurderig en saai. En véél te lang.