Within the sanctuary of wings

Overtuigend laatste deel drakenboeken

En begin ik ineens aan het laatste deel van de serie drakenboeken. Jammer, aan de andere kant wil ik onderhand toch weten hoe het afloopt! Althans, wat Isabella’s verhaal nu is. En in dit laatste deel word ik wederom niet teleurgesteld. Sterker nog, ik verslind het boek nagenoeg bij het uitlezen ervan. Wat een verhaal weer.

Isabella krijgt een tip van een gevonden drakenlichaam, ergens hoog in de bergen. Door de sneeuw is het lijkt goed geconserveerd gebleven, en het is van een tot nu toe nog onbekende drakensoort. Zoals verwacht gaan Isabella en haar team (met onder andere natuurlijk haar partner en collega Thomas en haar echtgenoot Suhail) op onderzoek uit. Natuurlijk is het moeilijk, natuurlijk vinden ze het lijkt, natuurlijk is het een bijzondere vondst en natuurlijk gaat het daarna gigantisch mis.

Ik kan niet te veel vertellen over wat er allemaal gebeurt zonder te veel te verklappen. Maar ik kan wel vertellen dat Isabella weer lekker onhandig en lomp is, ondoordacht en impulsief. En dat helpt haar soms wel en soms natuurlijk helemaal niet. Ze belandt in een bijzondere situatie en leeft haar droom en nachtmerrie tegelijk.

Ook in dit boek komt de vermoeiende politiek weer aan te pas, soms lastig om door te lezen en goed te begrijpen. Maar na The tropic of serpents begrijp ik nu dat ik het netjes moet doorlezen, anders begrijp ik het later in het verhaal niet meer. Maar juist omdat dit deel zo geweldig is (want ja, het wordt geweldig), is dat makkelijker op te brengen.

Within the sanctuary of wings is wat dat betreft een overtuigende afsluiter van een prachtige serie boeken. Geen onbevredigende losse eindjes of onuitgewerkte vraagtekens. Een einde zoals een einde zou moeten zijn met, uiteraard, altijd nog de mogelijkheid op nog een avontuur van Isabella Trent. Want we weten als lezer nu dan wel hoe ze Lady Trent is geworden en wat haar belangrijkste ontdekking is, maar het sluit nieuwe avonturen van deze eigenwijze sterke vrouw niet uit. Wie weet duikt ze in de toekomst toch nog eens op. Ik hoop het!

 

In the labyrinth of drakes

Draken en avontuur!

Na het uitlezen van het derde boek, wist ik niet hoeveel delen er nog zouden komen van de memoires van Lady Trent (a.k.a. de drakenboeken). Inmiddels ben ik er uit: er zijn vijf delen. Het laatste deel zal ergens in april dit jaar uitkomen. Het vierde deel heb ik net uit.

In the labyrinth of drakes is weer fijn spannend. En er komen ook weer veel draken in voor. Ditmaal gaan ze naar Akhia (een heel heet land) waar ze een locatie hebben met gevangen draken. Ze kijken naar hun gedrag en eetpatroon. Maar inmiddels zijn Isabella en Thomas eruit dat ze zich zullen moeten richten op het fokken van draken. Want als je draken kunt fokken, heb je ook een bron voor drakenbotten; uitermate handig voor militaire doeleinden (want; heel licht en sterk). Dus richten de twee zich in Akhia op de voortplanting van de draken en trekken ze de woestijn in, naar het labyrint van draken, om het paren van de draken te bestuderen.

Uiteraard gaat er van alles mis; ze worden ontvoerd, bijna vergiftigd en ineens duikt daar ook nog de verloren gewaande Suhail (bekend uit The voyage of the Basilisk) op, dat voor allerlei verwarring zorgt bij Isabella, Lady Trent herself.

Er gebeurt dus lekker veel en dat is altijd fijn. Je merkt ook dat het verhaal zich naar een einde aan het toewerken is. Aan de ene kant prima dat het straks na het vijfde boek afgelopen is, aan de andere kant ook wel jammer. Toch een pittig dametje die Isabella. Ik ga haar koppigheid en soms sociale onhandigheid wel missen.

 

A natural history of dragons, The tropic of serpents & The voyage of the Basilisk

Jane Austen vs. Draken!

A natural history of dragons, The tropic of serpents & Voyage of the Basilisk

Een draak van een vrouw! Dat ben ik! Ik heb de tatoeage van een draak op mijn arm staan, ik ben af en toe behoorlijk draconisch en alle verhalen over draken fascineren mij. Ik weet dat ze niet bestaan, maar ik vind draken mooi! Mythisch, mysterieus, machtig, mooi!

Een tijd terug las ik over een boek van Marie Brennan. Echt al heel lang geleden hoor. Ik weer ook niet meer waar ik het gelezen heb, maar haar boek ‘A natural history of dragons’ werd positief besproken. Dus dat boek ging meteen op mijn digitale wensenlijstje. Het duurde even voor ik daadwerkelijk aan het aanschaffen ervan toe kwam, maar ik heb ‘m uiteindelijk dus toch gekocht.

Ik vond het een heerlijk boek. Het gaat over een vrouw die in een fictief land woont waar ook fictieve wezens wonen: draken. Van kind af aan is ze al gefascineerd door deze wezens. Maar in haar land en cultuur hebben de vrouwen niets anders te doen dan kinderen baren, op theevisite gaan en zich ladylike gedragen. En dat is alles behalve wat zij wil! Zij wil de natuur in, op reis, de draken achterna!

Kortom; het is een geinige combinatie van Jane Austen (netjes Engels, high society, ouderwetse culturele waarden en normen) en Christopher Paoloni (die van Eragon; draken, avontuur, gevaarlijk). Het nette Engelse taalgebruik in het boek (een beetje old fashioned) vind ik ook heerlijk. Het is heel filmisch geschreven, je ziet het verhaal als het ware voor je ogen afspelen.

Nou goed, geslaagd boek dus! Zeer onderhoudend! En wat een geluk! Voor mijn verjaardag kreeg ik de andere twee boeken van Brennan’s drakentrilogie! Woehoe! Helemaal blij!

Het tweede boek heet The tropic of serpents en gaat eigenlijk verder waar het eerste boek gebleven is (goh, wat verrassend). Maar het is een stuk… Saaier. Ook nu gaat de hoofdpersoon weer op reis en avontuur, maar waar in het eerste deel vooral veel draken in voorkwamen (en schurken en nukkige mannen en grappige voorvallen), gaat het in dit boek vooral om politieke spelletjes. Het land waar ze op onderzoek willen, is niet heel happig op de komst van de vreemdelingen en het kost Brennan vele pagina’s om uit te leggen waarom dat zo is en wat ze er aan gaan doen. Bijzonder saai om te lezen. Met als gevolg dat ik meer zat te ‘scannen’ dan te lezen; ik was snel de pagina aan het doornemen met mijn ogen tot er een passage kwam die me meer interessanter leek. Met als gevolg dat ik ook niet helemaal goed heb kunnen volgen wat zich nu precies afspeelde.

Dus ik was niet meteen heel enthousiast om aan het derde boek te beginnen, maar ach; je wil toch weten hoe het afloopt hè? In The voyage of the Basilisk komt het echter qua verhaalstijl, avontuur, gevaar en nukkige mannen weer helemaal goed! Het verhaal is weer spannend en leest weer soepel door. En gespannen las ik naar het einde toe.

Alleen… was het einde geen einde! Aaargh! Dit verhaal is wel klaar, maar het verhaal van Lady Trent en de draken is nog (lang?) niet klaar! Ik dacht dat het een trilogie was, dat in dit derde boek de climax zou zijn. Nee. Dit is nog niet het laatste deel. Wat is dan wel het laatste deel? Dat weet ik niet. Ik weet ook niet of en wanneer er een volgend boek uit komt. Als dat zo is zal ik het waarschijnlijk wel weer lezen en dan laat ik het jullie wel weer weten hoe het afloopt (of niet). Maar tot die tijd kan ik nog wel nagenieten van dit derde boek, wat echt weer een leuk avonturenboek was. Met draken!

29-1-2017: Het zijn in totaal vijf boeken, lees hier wat ik van het vierde deel vind.