De verdwijning van Josef Mengele

Enigszins teleurstellend

Niemand weet natuurlijk precies wat er in het hoofd van Josef Mengele om is gegaan tijdens zijn leven. Wat bezielde de man om gruweldaden uit te voeren in zijn tijd als kamparts van concentratiekamp Auschwitz in de Tweede Wereldoorlog? Hoe ervaarde hij de jaren erna, ondergedoken op een boerderij en uiteindelijk op de vlucht naar Argentinië? En hoe sleet de ‘Engel Des Doods’ zijn laatste jaren in Brazilië?

Olivier Guez probeert met dit boek een antwoord te geven op deze vragen. Ik raakte bij het lezen van de achterflap enigszins misleid, omdat het boek een roman en ‘krachtig en spannend’ wordt genoemd. Goed, de schrijver heeft de romanvorm gebruikt om de lege gaten in de geschiedenis van Mengele op te kunnen vullen, maar ik vind het meer een geromantiseerde geschiedvertelling, dan een pakkend meeslepend verhaal; dat wat ik versta onder term ‘roman’.

De uitgebreide research van Guez werpt echter wel zijn vruchten af en ‘De verdwijning van Josef Mengele’ geeft echt wel een op feiten onderbouwd idee van wat de man na zijn vlucht heeft meegemaakt en doorstaan in Zuid-Amerika. Met name de schriftjes en vele brieven die Mengele heeft geschreven, zijn een goede bron gebleken. Guez heeft deze niet zelf kunnen inzien, maar wel gebruik gemaakt van bronnen die hier weer over schrijven.

Uiteindelijk voelt het zo ook een beetje: een vertelling die al door meerdere handen is gegaan. Een verhaal op basis van een bron van een bron over de geschiedenis. Het is een opsomming van feiten en de gaten ertussen zijn opgevuld met clichématige fictie. Voor mij had dit boek meerwaarde gehad als Guez dit als non-fictie had geschreven. Hij had terug kunnen grijpen op hoe de situatie waarschíjnlijk moet zijn geweest voor Mengele, in plaats van proberen in zijn schoenen te gaan staan en dit dramatisch te verwoorden. Ik zat nu klem tussen een interessante biografie en een flauw romandrama. Enigszins teleurstellend.

Het onweer

Aangenaam met een open einde

Het onweerWaarschijnlijk is het geen verrassing dat ik blij wordt van boekverrassingen. Onlangs bijvoorbeeld nog; toen ik een stapel boeken scoorde via Facebook. Vorige week kreeg ik een pakje van Meulenhoff Boekerij, met daarin, hoe verrassend, een boek. Lang geleden heb ik me opgegeven voor een soort van leespanel van de uitgeverij waardoor ik (gratis) boeken toegezonden zou krijgen, in ruil voor enkele recensies op de sites van Bol, Bruna, etc. En dit is het eerste boek dat ik van ze ontvang! Het is een ‘ongecorrigeerd recensie-exemplaar’, het boek zelf is officieel nog niet uit in Nederland. Dus pas in september te koop, maar hier al te lezen wat ík ervan vind!

Een dominee en zijn stuurse puberdochter belanden met autopech langs de kant van de weg in the middle of nowhere. In de zinderende hitte en droogte van het vlakke land, worden ze geholpen door een boerse automonteur en zijn stille assistent. De auto is niet snel gemaakt, waardoor het viertal gedwongen is een dag met elkaar door te brengen

Selva Almada weet in enkele zinnen al een overtuigende spanning op te bouwen, zowel in sfeer als de setting van het verhaal (verlaten autowrakken en zinderende hitte), als in de relatie tussen de hoofdpersonen. De dominee is erg overheersend, met altijd de behoefte om over God en Jezus Christus te willen praten. De dochter is een typische puber die zich afzet tegen haar strenge vader, maar aan de andere kant enorm gefascineerd is door de charismatische man. Als de dominee vervolgens een pure ziel ziet in de jonge assistent van de automonteur (die zelf overigens niets met de lieve Heer opheeft, laat staan met de dominee), bereikt de spanning al snel zijn hoogtepunt.

Uiteindelijk vond ik Het onweer een aangenaam boek om te lezen. Het is niet dik en de vertelstijl is erg prettig waardoor je het snel uithebt. Het verhaal zelf is maar kort en eigenlijk leest het als een introductie tot een groter verhaal. Alsof je nog maar op de helft bent van je boek. Aan de ene kant is dat enigszins onbevredigend, aan de andere kant laat het alle ruimte open voor eigen interpretatie. En ik vind het altijd prettig als na het uitlezen van een boek het nog na blijft pruttelen in je hoofd.

De vlucht

Jesús Carrasco – De vlucht: meeslepend drama over een jongen op de vlucht

De vluchtOp mijn telefoon houd ik een lijstje bij met boeken die ik nog graag wil lezen. Aangezien ik altijd veel wil lezen, begint dat lijstje al aardig uit de hand te lopen. Maar één van de boeken die er al een tijdje tussen staat is De Vlucht van Jesús Carrasco. Ik had er op Twitter en Facebook al zoveel positieve verhalen over gehoord (ben daar erg gevoelig voor), die moest en zou ik lezen! Maar ja… er lagen nog zoveel boeken thuis om te lezen en elke week komen er weer boeken bij op mijn lijstje ‘wil ik lezen’. De dringende wens om ‘het geitenboek’ (vanwege de omslagfoto) te lezen, raakte daardoor een beetje op de achtergrond. Gelukkig kreeg ik het met kerst cadeau en heb ik hem nu dan eindelijk gelezen. En gelukkig valt het verhaal niet tegen!

Een jongen is op de vlucht. Hij verbergt zich in een kuil in de grond als de mannen van het door extreme droogte getergde dorp op zoek zijn naar de jongen. ’s Nachts kruipt hij uit zijn hol en vervolgt hij zijn vluchttocht te voet. Waar naar toe en wat dan doen, dat maakt het nu niets uit. Het enige dat hij wil is weg van het dorp, weg van de dorpsrechter. Tijdens zijn vlucht ontmoet hij een oude geitenherder met zijn kleine kudde en hond. Ze trekken samen op en zorgen voor elkaar. Als de dorpsrechter de jongen alsnog weet te achterhalen, proberen ze beiden angstvallig uit de handen van de gewelddadige man te blijven. Een vlucht over droge vlaktes, door verlaten dorpen en met altijd de brandende zon in hun nek.

Ik zat vanaf de eerste bladzijde met de jongen in zijn kuil. Ik voelde de aarde, rook zijn angstzweet en eenmaal op de open vlakte voelde ik de zon op mijn hoofd branden. Ik hoorde het gerinkel van de bellen om de nekken van de geiten en proestte mee in de rook van het vuur wat bedoelt was om de jongen uit te roken. De Vlucht is een boek waar in weinig woorden (het is geen dik boek) een spannende zoektocht naar vrijheid wordt omschreven. Waar een mooie vriendschap ontstaat en een jongen zijn volwassenheid en zelfstandigheid vindt. En daarnaast is het rete-spannend, omdat ze op de vlucht zijn voor de dorpsrechter en hun leven niet veilig is als hij ze vindt!

Soms kan een boek waar je al zo lang naar uit kijkt, enorm tegenvallen. Gelukkig is dat niet gebeurd met De Vlucht. Mocht je zelf dit boek nog niet gelezen hebben en ook zo’n nerd zijn als ik, zet dan dit werk van Jesús Carrasco op je ‘wil ik lezen’-lijstje. Hij zal niet teleurstellen!