Daisy Jones & The Six

Duurt te lang

Deze staat al heel lang op mijn wensenlijstje. Ik had er allerlei goede dingen over gelezen. Dat wilde ik nu zelf ervaren! Ik las ‘m in het Engels, puur omdat ik ‘m vond in de Engelse selectie van de boekenwinkel. Het had niet veel uitgemaakt als ik het in het Nederlands had gelezen, al had ik dan misschien de (bij)namen van de vele drugs die voorbijkomen, eerder kunnen (her)kennen.

Daisy Jones & The Six gaat over een band die heel veel succes had eind jaren zeventig en toen uit elkaar gingen. Het was bekend dat er veel strubbelingen in de band waren, maar wat nu de precieze reden was voor het uit elkaar gaan op hun hoogtepunt, dat was onbekend. Het boek zou geïnspireerd zijn door de band Fleetwood Mac, die ook niet bestond zonder de persoonlijke strubbelingen en roddels.

De stijl is opmerkelijk: het boek is geschreven alsof je een documentaire zit te kijken. Om en om komen de verschillende personen aan het woord. Ze vullen elkaar aan of spreken elkaar soms tegen. De mensen die aan het woord komen zijn de bandleden (Daisy Jones en Billy Dunne als zangers en belangrijkste personen komen het meeste aan het woord), maar ook de geluidstechnicus, critici, partners en de manager komen aan het woord.

De personages beginnen hun verhaal met de opkomst van de band The Six, het ontwikkelen van de persoonlijkheid van Daisy Jones en hoe die twee samenkomen en uiteindelijk het wereldwijde succes van de band.

In het begin is die vertelstijl echt leuk en spannend. Het leest als een trein, want het zijn allemaal korte quotes die elkaar in een rap tempo opvolgen. De personages zijn ook sympathiek, ik wilde echt weten hoe het nu verder met ze ging.

Waar de vertelstijl in het begin nog zo nieuw en spannend is, gaat het me op een gegeven moment echter tegenstaan. Het leest snel, maar het verhaal ontwikkelt zich maar langzaam. Je merkt ook dat de schrijfster af en toe vastloopt in dat documentaire-/interviewconcept en dan maar één personage een hele dialoog laat ‘navertellen’.

Al met al duurt en duurt het maar. De spanning tussen de personages loopt op. Omdat iedereen aan het woord moet komen en er zijn of haar kijk op moet geven, wordt die spanningsboog veel te ver opgerekt.

Aan de ene kant vind ik dit boek origineel, heeft het sympathieke personages en een boeiend verhaal. Aan de andere kant duurt het allemaal net iets te lang en mist de vertelstijl net dat beetje meer waardoor het echt een verhaal wordt. Het blijft nu allemaal wat fragmentarisch.

Anna Magdalena Bach

Niet zo boeiend boek over niet al te boeiende vrouw

‘Achter elke sterke man staat een nog sterkere vrouw’ is één van de vele internetquotes die ik dagelijks tegenkom. Een beetje ouderwets natuurlijk, als is het hele punt juist om te benadrukken dat de vrouw niet het zwakke geslacht is, zoals wel eens beweerd wordt. In het geval van Anna Magdalena Bach kan wel gezegd worden dat zij zeker ook een sterke vrouw was, al stond ze dan continue in de schaduw van haar echtgenoot, de nu wereldberoemde Johan Sebastian Bach.

Anna Magdalena is een verdienstelijke zangeres en zingt aan het hof van een vorst. De dirigent en componist, jaagt haar in eerste instantie angst aan, omdat de man zo opvliegend en veeleisend kan zijn. Uiteindelijk trouwt ze toch met de beste man en het is een gelukkig huwelijk.
Ondanks de roem en het succes van het werk van Bach, moet het gezin (dat maar blijft uitdijen omdat Anna Magdalena keer op keer zwanger wordt) toch de eindjes aan elkaar zien te knopen. Daar komt ook nog eens het immense verdriet bij van het verliezen van bijna de helft van Anna Magdalena’s kinderen aan een te vroege dood. Toch blijft de dame in kwestie zo positief mogelijk en, in de woorden van Barry Stevens: “vooral doorgaan”.

Op zich is het een interessante biografie, ik vind het altijd leuk om dergelijke geromantiseerde biografieën te lezen. Je leert niet alleen iets over de persoon, maar ook van de tijdsgeest en de sfeer van toentertijd. Helaas vind ik dit boek van Eleonore Dehnerdt niet al te best uitgewerkt. Het is me net iets te simpel en dramatisch geschreven. Dat is jammer. En daar komt bij, dat behalve de vrouw-van, Anna Magdalena niet zo heel veel meer betekent in haar leven. Natuurlijk speelt ze een grote rol in het gezin van Bach en is ze inderdaad die sterke vrouw, maar… Behalve geboorte, dood, verdriet en vreugde is er verder niet zoveel te vertellen. Dat resulteert een beetje in een onverschillige houding van mij als lezer als er wéér een kindje wordt geboren, of ach jee, alweer eentje dood. Erg eigenlijk. Sorry daarvoor. Ik weet ook niet of het boeiender had kunnen zijn met een andere schrijfstijl; ik denk dat het simpelweg ook niet veel spannender gemaakt had kunnen worden en dat Anna Magdalena wat dat betreft altijd in de schaduw zal blijven staan van haar echtgenoot.

 

Bruce Springsteen

Peter Ames Carlin – Bruce Springsteen: interessant, maar niet al te spannend

Bruce SpringsteenOndanks dat Bruce Springsteen toch al lang aan de weg timmert als rockartiest, weet ik niet veel van de man en zijn muziek. Althans, tot ik dit boek las van Peter Ames Carlin, simpelweg Bruce Springsteen genaamd. Het is een biografie over Bruce, verhalend over zijn passie voor de muziek, zijn vreemde jeugd, zijn doorzettingsvermogen en eigengereidheid, de diepte- en de hoogtepunten in het leven van Springsteen tot nu toe. Maar zoals Bruce zelf niet al te spannend is, zo is het boek ook niet al te spannend. Geen grote drugsbacchanalen, geen seksorgies, geen bijna doodervaringen of vechtpartijen. Bruce is braaf. Soms wat egocentrisch (zou je ook kunnen omschrijven als ambitieus, weten wat hij wil, etc.) en onberekenbaar, maar over het algemeen een sympathieke man met het hart op de goede plaats.

Ik begon heel enthousiast aan het boek en het eerste deel dat over zijn jeugd vertelt, las als en trein. Later, als het meer en meer over de muziek, de muzikanten en de producers gaat, dan wordt het wat saai. Want eigenlijk lees je alleen maar over met wie hij nu weer samen ging werken en wie hij daarvoor even aan de kant schoof. Dus eenmaal aanbeland in de tweede helft van het boek had ik meer een ‘ach het is wel interessant’-gevoel dan dat ik het boek perse wilde uitlezen, benieuwd naar de volgende avonturen van The Boss.

Kortom, als achtergronddocument best interessant, maar niet al te spannend.

Hongaarse dansen

Jessica Duchen – Hongaarse dansen: ondanks vlotte schrijfstijl een teleurstelling

Hongaarse dansenKarina Veres leek ooit voorbestemd om in de voetsporen te treden van haar Hongaarse grootmoeder, een wereldberoemde violiste. Maar in plaats daarvan is ze docente, moeder en vrouw van Julian, haar zeer Britse echtgenoot, met wie ze het niet altijd even goed kan vinden. Wanneer haar beste vriendin bij een groot metro-ongeluk betrokken raakt, wordt Karina gedwongen na te denken over haar eigen leven. Aangemoedigd door een toevallige ontmoeting met de gelijkgestemde musicus Rohan Masterson, gaat ze op zoek naar het zigeunerverleden van haar grootmoeder en ontdekt ze de geheimen van haar Hongaarse familiegeschiedenis. Karina’s leven verandert daarmee voorgoed en ze beseft dat ze haar liefde en passie voor muziek niet langer kan ontkennen.

Ondanks dat het verhaal en de personages veel warmte en liefde uitstralen, wil het boek maar niet tot grote hoogte stijgen. Het verhaal is langdradig en doorsponnen met ingewikkelde muziektermen die nergens verklaard worden. Bovendien lijkt de hoofdpersoon Karina soms wel erg traag van begrip. Als lezer wil je haar graag eens vastpakken bij de schouders en flink door elkaar rammelen om aan haar verstand te brengen wat ze moet doen (of juist niet). Als het verhaal dan uiteindelijk bij de climax aankomt, zakt deze net zo goed weer in elkaar. Het hele boek door lijken Karina’s vader en haar grootmoeder hun familiegeschiedenis ab-so-luut niet willen delen met hun (klein)dochter. Maar als ze dan uiteindelijk zelf wat uitvogelt, kan de deur ineens wagenwijd open. Dat, samen met de geschiedenis van de dood gewaande vriendin, komt erg ongeloofwaardig over, waardoor het hele boek een beetje een teleurstelling is.

Toegegeven: de schrijfstijl is, op de ingewikkelde muziektermen na, lekker vlot en ook de sympathieke personages zorgen ervoor dat het lekker wegleest. Maar qua inhoud overstijgt het boek de middelmatigheid niet.