Twee wegen

Tegenvallende schoolkrantschrijfstijl

Twee wegenIn de boekenrubriek van De Wereld Draait Door werd Twee Wegen van Per Petterson een ‘literair fjord’ genoemd. Daar kon ik toen al niet veel mee, maar de toevoeging ‘magnifiek en fenomenaal’ maakte duidelijk dat het dus een absolute topper van een boek zou moeten zijn. Nou vooruit, dacht ik toen bij mezelf, laat ik die dan aan mezelf cadeau geven!

Twee wegen gaat over twee jeugdvrienden die elkaar uit het oog verliezen en dan ineens na vijfendertig jaar elkaar bij toeval weer treffen. In het boek leren we wat de jongens samen hebben meegemaakt en wat zich vervolgens heeft afgespeeld in hun levens na hun vriendschap.

Ik vond het maar een raar boek. Met name de schrijfstijl, die ik het beste kan omschrijven van ‘schoolkrantstijl’, stond me erg tegen. Lange zinnen, veel ‘en toen… en toen… en toen…’ en uiteindelijk ontgaat de clou mij compleet. Ik heb werkelijk waar geen idee waarom dit boek zo ‘magnifiek en fenomenaal’ zou zijn. Ik zie het niet.

De tegenargumenten zouden kunnen zijn dat de mens hier centraal staat. Net als dringende levensvragen als wat betekent je achtergrond voor je verdere leven? In hoeverre heeft hoe je je vroege jeugd hebt doorgebracht, effect op je persoonlijkheid en dus de rest van je leven. En heb je überhaupt invloed op hoe je groeit tot een volwassen mens, of zijn het je eerste levenservaringen die de rest van jouw tijd op aarde dicteren?

Nèèèèh. Gewoon een raar boek.

Conclusie: geen meeslepend verhaal, geen poëtische schrijfstijl, geen spannende personages, geen ‘literair fjord’!