Ik ben Pelgrim

Dikke pil is gecompliceerd maar lekker spannend

Deze dikke pil heb ik voor een prikkie in een boekenoutlet gekocht. Geen idee waar het over ging; het enige wat ik me nog kon herinneren toen ik de titel las, was dat dit boek jaren geleden helemaal hip and happening was. Dus moest ik ‘m ook lezen. Zo simpel was het. En hij was dus heel goedkoop.

Wat ik toen nog niet wist, maar nu wel: het is een thriller. Het bevat ‘special agents’ (een soort van 007, maar dan nóg geheimer), terrorisme, moord en internationale achtervolgingen. Het wordt verteld door de topman onder de geheime topmannen die elke keer weer onder een nieuwe naam en identiteit bestaat. Hij komt in contact met een rechercheur uit New York en raakt zelfs bevriend. Samen zijn ze bezig met een ingenieuze moordzaak die onoplosbaar lijkt, als de topman weggeroepen wordt door de hoogste instantie van Amerika. Er loopt een terrorist rond die het oude pokkenepidemie opnieuw gecreëerd heeft, gemodificeerd heeft tot een zo mogelijk nóg dodelijker virus, en die dat nu dreigt los te laten op de Amerikaanse bevolking.

Wat volgt is een spannende speurtocht naar deze man. Het verhaal is best gecompliceerd, vooral met alle geheime instanties, wetenschappelijke microbiologische uitleg en zo veel locaties en personages. Het leest echter heel vlot. En het is gewoon lekker spannend. De pagina’s vliegen voorbij. Dit komt ook mede door de korte hoofdstukken: dan heb ik regelmatig een ‘nog eentje dan’ en lees ik zo weer vijf hoofdstukken door. Ik vind het verhaal goed in elkaar steken, al komen natuurlijk wel de nodige toevalligheden voor. Maar die heb ik niet als storend gezien; het verhaal moet toch ergens zijn wending krijgen.

Na het uitlezen dwaalde het verhaal nog regelmatig door mijn hoofd. Dat is altijd een goed teken. Dit boek heeft het plaatsje in de boekenkast wat dat betreft zeker verdiend.  

Dit zijn de namen

Tommy Wieringa – Dit zijn de namen: woorden die als beelden op je netvlies verschijnen

Dit zijn de namenEen grensstad in de steppe. Uit de vlakte duikt een groep verwilderde vluchtelingen op. Ze veroorzaken angst en onrust in de stad. Als Pontus Beg, commissaris van politie, ze laat oppakken, wordt in hun bagage het bewijs van een misdaad gevonden. Beg ontrafelt de geschiedenis van hun helletocht, die gaandeweg verweven raakt met de ontdekking van het verhaal over zijn eigen afkomst. De ontmoeting met een oude rabbijn, de laatste Jood van de stad, leert hem de waarheid kennen over zichzelf.

Op de woorden van Tommy Wieringa droom je weg naar de leefwereld die hij creëert met simpele zwarte inkt op wit papier. Wat mij betreft is Wieringa’s schrijfstijl ongekend, tussen poëzie en literatuur in. Ik houd ervan. Daarom kon ik ook niet wachten tot ik aan zijn nieuwe boek mocht beginnen. De verwachtingen waren dus hoog!

Dit keer neemt Wieringa me mee op reis naar een desolate grensstad ergens in Oost-Europa, naar een verveelde politiecommissaris die aan het hoofd staat van een corrupt politieteam in een eveneens van corruptie doordronken stad. Binnen enkele pagina’s zit je al ín het personage en zijn gedachtegang.

In de andere hoofdstukken volgen we een jongen die samen met een kleine groep vreemdelingen (niemand kent elkaar) de grens probeert over te steken en die door een fout dagen, weken, misschien zelfs wel maandenlang, rondzwerven op de steppe, op zoek naar het beloofde andere land. Ondertussen sterven ze één voor één en wordt de groep steeds kleiner en de overlevingsdrang steeds sterker. Alle sociale menselijke eigenschappen verdwijnen bij de vreemdelingen. Het gaat ze maar om één ding: overleven. De hoofdstukken tussen de commissaris en de vreemdelingen wisselen elkaar af, tot ze elkaar uiteindelijk tegenkomen.

De personages zijn pakkend omschreven, ondanks dat de schrijver niet veel over ze loslaat. Hun geschiedenis of beweegredenen (waarom is de jongen gaan vluchten, waarom wil de commissaris ineens zo graag meer weten over zijn Joodse achtergrond) worden minimaal omschreven. Dit laat veel te raden over. Eerlijk gezegd vind ik het wel prettig als een verhaal je niet voorgekauwd wordt aangeboden. Dit houdt je scherp tijdens het lezen. En zelfs na het uitlezen van het boek, blijf je erover nadenken.

Dit zijn de namen is wederom een geslaagde roman van Wieringa waarin je mee wordt genomen naar een andere wereld die toch weer zo dichtbij lijkt. Het zet je hersens aan het werk en laat je aan de andere kant makkelijk wegzweven naar zijn creatie waarbij zijn woorden als beelden op je netvlies verschijnen.

Reeds gepubliceerd op www.theSword.nl