Kom hier dat ik u kus

 

Meesterlijk kapot

Ik geloof dat ik een nieuw genre heb ontdekt. Na Lize Spit’s Het smelt,  en de (wat late) ontdekking van De helaasheid der dingen van Dimtiri Verhulst (oe, oe, oe! Mag ook zeker niet Erwin Mortier vergeten), ben ik nu gegrepen door Griet op de Beeck. Ik denk dat ik dit genre maar omdoop tot Vlaamse melancholie. Och wat een heerlijke triestheid en zo mooi geschreven. Ik zou willen dat ik het Nederlands zo goed zou beheersen als Op de Beeck dat kan. Ze schrijft over ‘kapotte mensen die anderen ongewild kapot maken’. Meersterlijk!

Dus: geen vrolijk boek. Allerminst. Het gaat over Mona, die je in het boek tegenkomt als kind, als 24-jarige en als 35-jarige. En gaandeweg lees en leer je hoe ze geworden is tot het mens dat ze is: kapot. Haar verwrongen relatie met haar ouders en stiefmoeder, de worstelingen in het leven waar ze op latere leeftijd tegenaan loopt. Het niet om kunnen gaan met liefde maar er zo naar hunkeren. En dat heel mooi opgeschreven.

Ik wilde al een tijdje Griet op de Beeck lezen, maar ja; zoveel boeken, zo weinig tijd. Dus het is er pas recent van gekomen. Ik weet nu al dat ik meer van haar weer lezen. Misschien zelfs wel alles! Al moet ik zeggen dat het Boekenweekgeschenk dat ze dit jaar geschreven heeft, niet zo heel spannend was. Ook zeker niet slecht, het was zelfs ontwapenend en liefdevol. En ook hier weer het prachtige woordgebruik. Maar ik moet bekennen dat ik zojuist even moest opzoeken waar het overging; dat was ik alweer vergeten. Kom hier dat ik u kus vergeet ik niet zomaar. Deze blijft wel hangen en laat me nog even nagloeien.

 

Selfies

Hartverwarmende misdaad

Dat klinkt natuurlijk raar; hartverwarmende misdaad. Maar ik word nu eenmaal blij van Jussi Adler-Olsern. Bij elk nieuw boek denk ik “Hoera! De nieuwe Jussi!” En ze vallen ook nooit tegen.

Zo ook Selfies. Het is zo fijn om weer verder te kunnen lezen over Carl Mørck, Assad, Rose en Gordon. Dit keer draaide het grotendeels om Rose. Dat vond ik in eerste instantie wat minder; ik vond haar altijd maar een aanstelster. Maar het bewijst zich maar weer eens dat Jussi een uitgekookt plan heeft voor zijn hoofdpersonages, al vanaf het begin van de boekenserie. Want dit boek leren we Rose beter kennen en dus vind ik haar nu ook sympathiek.

Maar ik moet wel toegeven… Zo spannend als de eerste paar delen in deze reeks, is het niet. Dat had ik eigenlijk ook al een beetje met het vorige deel (De grenzeloze). Maar the plot thickens om de hoofdpersonages en dat vind ik dan wel weer leuk. Schijnbaar is het plan van Adler-Olsen om tien delen van Serie Q te schrijven en mondjesmaat leren we steeds meer van Carl, Rose en Assad. Ik zet in op een zeer spannende climax, met ongetwijfeld Assad en zijn dubieuze verleden als hoofdrol.

Nog even over Selfies; niet zo spannend als andere delen, maar zeker de moeite. Er passeren weer boeiende types en persoonlijkheden de revue. Ze zijn niet allemaal even geloofwaardig, maar ach wat geeft het. De ontknoping blijft lang spannend en onvoorspelbaar. Dus toch spannend. En meeslepend. En een mooie warming up naar wat komen gaat. Kom maar op met boek acht, negen en tien!

De hoge bergen van Portugal

Verwarrend en teleurstellend

Veel wisselende emoties tijdens het lezen van dit boek. Soms saai en traag, dan weer doorratelend en veel te veel in korte tijd. En uiteindelijk blijf ik achter met een groot vraagteken. Want wat ik nu precies heb zitten lezen, weet ik net zo goed.

In De hoge bergen van Portugal worden drie verhalen verteld. Ze hebben één ding gemeen: ze spelen zich af in, hoe kan het ook anders, de hoge bergen van Portugal. Ondanks dat de drie verhalen zich in andere decennia afspelen, kruizen de verhalen elkaar uiteindelijk toch. Soms komt een voorwerp terug, dan weer een persoon. En in alle drie de verhalen komen de dood van een kind en een chimpansee terug.

In het eerste deel gaat Tomás op zoek naar een bijzondere crucifix. Hij gebruikt daarvoor een auto, toentertijd één van de eerste exemplaren in Portugal en dus onbekend op het platteland dat hij doorkruist. Dit verhaal heb ik vooral als erg saai ervaren. Halverwege het hoofdstuk besefte ik me dat het bij Yann Martel waarschijnlijk niet om de eindbestemming gaat, maar om de reis (denk maar aan Het leven van Pi, waar het grootste gedeelte van het verhaal het hoofdpersonage ook ‘op reis’ is). Aan het einde van het hoofdstuk versnelt het verhaal wat, waarna het in een anticlimax eindigt.

Een patholoog speelt de hoofdrol in het tweede hoofdstuk. De eerste helft van dit deel vond ik werkelijk om niet door heen te komen. Een ratelend betoog over de geheime boodschap in Agatha Christie’s detectives. En ook hier versnelt het verhaal aan het einde en wordt het vooral erg raar. Ik vond het uiteindelijk wél boeiend.

Deel drie is ook een beetje een gek verhaal waarin een weduwnaar besluit zijn leven in Canada op te zeggen, een chimpansee te kopen en ermee in Portugal gaat wonen. Het is het vermakelijkste verhaal van de drie en, waarschijnlijk omdat dit ook het laatste deel is, er vallen meer stukjes van de puzzel geschetst in de eerste twee verhalen, op hun plek.

Al met al blijf ik het een verwarrend boek vinden. Tijdens het eerste hoofdstuk was ik bang dat het uitlezen van dit boek een hele bevalling zou worden, dat viel gelukkig mee. Maar ik heb verder geen idee wat ik met de verhalen aan moet. Zijn er diepere lagen die ik gemist heb, is de symboliek aan mij voorbij gegaan? Eén groot vraagteken. En daardoor ook een beetje een teleurstelling.

IJstweeling

Duurt lang!

IJstweeling“Dat is leuk!” dacht ik bij mezelf: een boek lezen dat zich in Schotland afspeelt terwijl ik zelf op vakantie in Schotland ben! Dus hup, daar ging IJstweeling mee de koffer in. En ja, inderdaad grappig om te lezen over Skye. Ik kon me meteen goed een voorstelling maken van het eilandje waar een stel met hun dochter gaan wonen, in een oud vuurwachtershuisje. Ik kon me ook goed het naargeestige weer (ondanks dat wij heel goed weer hadden op vakantie) voorstellen en wat dat doet met de natuur en de omgeving en hoe creepy het dan kan worden. Dus ja, wat dat betreft: leuk!

Verder vond ik IJstweeling van S.K. Tremayne niet heel geweldig. Het gaat over een stel dat net hun dochter heeft verloren. Zij was de helft van een tweeling. Om dit verdriet te ontlopen, verhuizen ze naar een klein eilandje in Schotland, voor de kust van Skye, in de hoop hier weer gelukkig samen te worden. Ze kijken er alle drie naar uit, maar eenmaal op het eiland gaat hun dochter zich vreemd gedragen. Ze zegt haar dode zusje te zien en als ze haar identiteit zelfs overneemt, slaat de paniek toe.

Klinkt spannend toch? Het is ook wel een origineel gegeven en wat dat betreft goed bedacht. Het verhaal heeft echter best veel voorspelbare details (het wordt ineens koud in huis als het dode meisje verschijnt, uiteraard is er een storm die het eiland van de rest van de wereld isoleert, vader en moeder krijgen ruzie en werken elkaar tegen in plaats van dat ze elkaar helpen, etc.). Maar toegegeven, het heeft ook een verrassende plotwending (vertel ik natuurlijk niet). Het duurt alleen allemaal zo la-ha-haaaang!!! Pfff… Het is al niet zo’n heel dik boek, maar het had wat mij betreft nóg een stuk dunner kunnen zijn. Ik ben wel benieuwd naar de film (is nog niks over bekend, dus dat duurt nog even). Ik denk dat die wél erg spooky kan worden!

Een dorsvloer vol confetti

Gezellig vakantieboek

Dorsvloer vol confettiEen boek dat mij enorm verrast heeft tijdens het lezen en wat ik erg goed vind, is Knielen op een bed violen van Jan Siebelink. Toen het uitkwam en razend populair was, heb ik het niet gelezen. Pas vorig jaar heb ik me er aan gewaagd, maar wat vond ik het mooi! “Oh dus je houdt van refo boeken? Dan zal je Dorsvloer vol confetti ook wel leuk vinden,” zei iemand op een gegeven moment tegen me. Nu is het niet zozeer het gereformeerde thema dat me aanspreekt, maar de worsteling ermee in Knielen op een bed violen vond ik erg mooi.

Afgelopen zomer ging de verfilming van Dorsvloer vol confetti in première. Was dat niet dat boek dat ik ‘dan ook wel leuk zou vinden’? Nou vooruit, kopen dan maar! En mee op vakantie.

Ondanks dat er inderdaad ook in dit boek een gereformeerd tintje zit, is het een compleet ander boek dan Knielen op een bed violen. Dat laatste is zwaar en gaat om een persoonlijke worsteling, verscheurd worden door de liefde voor de kerk en de liefde van je leven. Een boek waar psalmen uitgebreid en veelvuldig worden geciteerd, waar altijd een duistere sfeer heerst, een negatieve druk voelbaar is. En daar is in Dorsvloer vol confetti geen sprake van, verre van zelfs.

In mijn beleving is het een mooi portret van een jong meisje in een boerengezin vol jongens. Katelijne verveelt zich, mag alleen huishoudelijk werk doen en moet altijd mee naar de kerk. Ze leest veel en haar fantasie laat ze de vrije loop. Hierdoor belandt ze soms in de problemen. En vaak droomt ze van een vrijer leven waar ze meer mag doen, zeggen en lezen.

Meer is het verhaal eigenlijk niet. Het gaat over de belevenissen en dromen van dit jonge meisje. En het leest lekker weg. Wat dat betreft een fijn vakantieboek; niet te veel over nadenken en af en toe grinniken om de kinderlijke naïviteit van Katelijne. Prima toch? Niet de zwaarte die Jan Siebelink meegeeft aan zijn verhaal, maar Franca Treur heeft met Dorsvloer vol confetti ook een leuk boekje geschreven.

 

Het Marco-effect

Jussi Adler-Olsen – Het Marco-effect: nieuw deel in Serie Q opnieuw een succes

Het Marco-effectMarco’s oom Zola, een zeer kille en gewelddadige man, dwingt Marco en zijn familie te bedelen, te stelen en in te breken. Wanneer de 15-jarige Marco ontdekt dat zijn oom hem op een beestachtige manier kreupel wil maken, voor geldelijk gewin en om hem in toom te houden, moet hij vluchten.

Voorzichtig probeert Marco een nieuw leven te beginnen, totdat hij enkele maanden later een gruwelijk geheim ontdekt en de gedragingen van zijn familieleden hem dringen om ingrijpende stappen te ondernemen. Een schrijnend dilemma ontstaat: moet hij zijn familie aangeven? Op de afdeling Q raken Carl Mørck en zijn collega’s intussen steeds verder betrokken bij de zaak, die zich ontvouwt tot een web van corruptie en zware misdaad, van het ministerie tot diep in de Afrikaanse jungle.

Het is geen geheim dat ik fan ben van Jussi Adler-Olsen. Zijn thrillers zijn spannend op een intellectueel niveau. Zijn hoofdpersonages, in het bijzonder de norse inspecteur Carl Mørck en zijn onwaarschijnlijke assistenten Assad en Rose blijven ook in dit vijfde deel van de Serie Q-boeken interessant. En nog steeds geven ze niet al hun geheimen prijs, waardoor ze blijven boeien.

Omdat het vierde boek al even geleden uitgekomen is, is het even inkomen in dit vijfde deel Het Marco-effect. Vooral omdat er vanaf het eerste hoofdstuk al ontzettend veel namen langskomen. Veel personages waar het plot zich ingenieus doorheen weeft. Roemeense bedelaars, Afrikaanse kindsoldaten en frauderende ministerie- en bankmedewerkers. Als die lijnen eenmaal uitgezet zijn, zuigt de spanning, de sympathieke Marco, de mopperige Carl en de mysterieuze Assad je het verhaal in en blijft het tot de laatste pagina een plezier een om te lezen.

Het nadeel van dit soort boeken is dat je nog zo lang moet wachten op het volgende deel!