Het huis op de klif

Charlotte Williams – Het huis op de klif: eentje in de categorie ‘leest lekker weg’

Het huis op de klifDe jonge Gwydion Morgan klopt aan bij de psychotherapiepraktijk van Jessica Mayhew, in de hoop dat zij hem kan helpen met zijn fobieën. Hij is de zoon van een beroemde regisseur, en zelf een getalenteerde acteur. Gwydions bezoek valt samen met een moeilijke periode in Jessica’s leven, want haar man gaat vreemd met een veel jongere vrouw. Kan ze het hem vergeven, of zal ze een punt achter hun jarenlange huwelijk zetten?
Op aandringen van Gwydion bezoekt Jessica het landhuis van de Morgans, prachtig gesitueerd op een klif aan een baai. Op deze bijzondere locatie ontdekt Jessica dat de au pair van de familie onder verdachte omstandigheden is verdronken. Zou dit drama de oorzaak zijn geweest van Gwydions angsten?
In haar zoektocht naar de ware toedracht raakt Jessica verstrikt in de familieperikelen van de rijke Morgans. Ondertussen kan ze haar eigen problemen ook niet vergeten en ziet ze zich voor moeilijke beslissingen gesteld.

Dit is een thriller in de categorie ‘leest lekker weg’. Echt een vrouwenboek ook. Want als blijkt dat Jessica zich aangetrokken voelt tot de jonge knappe acteur, krijgt het boek bij vlagen een bouquetreeks-achtige stijl wanneer er tot in detail ingegaan wordt op de strakke t-shirts, idem buikspieren en groene ogen van Gwydion. Aan de andere kant, en dat is eigenlijk wel het mooie van dit verhaal, is Jessica natuurlijk een psychotherapeut en weet ze haar gevoelens te ontnuchteren tot simpele aantrekkingskracht, feromonen en vluchten uit haar slechte huwelijk. Dus het ene moment lees je een gedetailleerde kledingomschrijving van het lustobject, terwijl je op een andere pagina quotes leest van Freud en zijn assistent Jones en waarin het oedipuscomplex uitgelegd wordt. Samenvattend zou je kunnen zeggen dat het een intelligente, psychologische vrouwenthriller is.

Het speelt zich af in Cardiff en het westen van Wales, met dramatische natuur en prachtig herfstweer. Het Welshe weer en de natuur zorgen voor de extra drukkende lading op het verhaal en de omschrijvingen maken dit boek erg beeldend; je ziet de kliffen, de zee en de uitgebreide weidevlaktes als het ware voor je. De spanning in het verhaal vind ik halverwege het boek wat inzakken, als het mysterie rondom de dood van de au pair al opgelost lijkt. Gelukkig is het wat dat betreft een goede thriller en zorgt een onverwachte plotwending ervoor dat het tot de laatste pagina alsnog spannend en verrassend blijft.

Reeds gepubliceerd op theSword.nl

Het onverwoestbare kind

Lilian B. Rubin – Het onverwoestbare kind: negen boeken in één

Dit boek is eigenlijk negen verhalen in één. Dat klinkt misschien een beetje vreemd, maar je zou van de negen verhalen die verteld worden ook elk afzonderlijk een boek kunnen schrijven. Maar de reden dat de mensen in dit boek met hun verhaal komen, is omdat psychologe Lillian Rubin ze daar om gevraagd heeft. Zelf heeft Rubin het ook niet makkelijk gehad in haar jeugd. Haar agressieve en verbitterde moeder maakte het leven voor haar en haar broer tot een ware hel. Haar broer heeft dat nooit kunnen verwerken en vond zijn einde uiteindelijk in zelfmoord. Lillian echter is nu een succesvolle psychologe die dagelijks mensen helpt die een zelfde of zelfs ergere jeugd hebben meegemaakt. “Hoe kan het toch dat ik het wel heb gered en mijn broer niet?” Dat is de reden van Lillian geweest om acht mensen te interviewen. Acht mensen die in hun jonge jeugd geconfronteerd werden met incestueuze en agressieve (stief-)ouders. Acht mensen die zich ontworsteld hebben uit de problemen en tragiek van hun jeugd en nu een redelijk succesvol leven leiden. En dat terwijl hun broers en zussen, net als de broer van Lillian, het niet gered hebben en nu nog wegkwijnen in hun miserabele leven.

Het is te verschrikkelijk om op te noemen wat de hoofdpersonen in Het onverwoestbare kind hebben meegemaakt. Maar stuk voor stuk zijn het allemaal onverwoestbare kinderen. Zoals Lillian dat zegt: zelfs na zeven keer vallen, staan ze een achtste keer op. Ze zijn er niet onder te krijgen, ook al hebben hun ouders daar hun uiterste best voor gedaan. In dit boek is verschrikkelijk goed te lezen hoe veerkrachtig sommige mensen, kinderen zelfs al, kunnen zijn. Dat geeft vooral een goed gevoel. Desondanks is het lezen van het boek geen vrolijke tijdsbesteding. Dat komt natuurlijk niet ten minste door de gruwelijkheden die ze vertellen, maar het commentaar dat Lillian Rubin tussendoor geeft is soms ingewikkeld en saai. Met psychologische verbanden en vaktermen probeert ze uit te leggen waarom de hoofdpersonen zo gehandeld hebben. Dat is aan de ene kant wel interessan, maar de vaktermen maken de tekst soms net iets te langdradig en ingewikkeld voor mensen zonder enige kennis van de psychologie.