De dochter van de imker

Wegdromen met Santa Montefiore

De dochter van de imkerLiteratuur, thrillers, non-fictie; ik lees alles wat los en vast zit. Ook romantiek dus. De boeken van Santa Montefiore zijn altijd garantie van intriges en romantiek. Heerlijk zwijmelen op de bank en meeleven met de personages in het boek.

Zo ook in De dochter van de imker. Alhoewel ik betere boeken heb gelezen van Montefiore (Onder de Ombu-boom en De vuurtoren van Connemara), is ook dit weer een geslaagd wegdroomboek.

In 1937 trouwt de jonge Grace Hamblin met haar jeugdliefde Freddie, maar intussen koestert ze heimelijk een vurige liefde voor een knappe artistocraat van wie ze weet dat hij nooit van haar zal zijn. Als Freddie acht jaar later uit de oorlog terugkeert als een gebroken man die bovendien een groot geheim met zich meedraagt, is er van hun huwelijk weinig meer over.

In 1973 is Trixie Valentine verliefd op Jasper, zanger van een Britse rockband die de zomer doorbengt op het kleine eilandje bij de kust van Cape Cod waar Trixie is opgegroeid. Gefrustreerd door haar beschermde, geïsoleerde jeugd van Trixie het plan op er na de zomer vandoor te gaan met haar geliefde. Ze wil niet zo worden als haar moeder Grace, die duidelijk niet gelukkig is in haar huwelijk en zich uitleeft in bijen houden en het aanleggen van tuinben voor de rijkere eilandbewoners. Ze snapt niets van haar moeders obsessie met bijen en verlangt naar een groots en meeslepend leven. Tot ze eracter komt dat de zwijgzame Grace een pijnlijk verleden met zich meedraagt.

In het begin moest ik erg wennen aan de opstandige houding van dochter Trixie, zo overtuigd van haar grote liefde na enkele weken kalverliefde. De korte lijntjes die gecreëerd zijn in het verhaal, het schijnbare toeval en de snel getrokken conclusies even daargelaten, kwam ik echter al snel in het verhaal.

De kunst van Montefiore is, om haar boeken als een film voor je ogen af te laten spelen. Of haar verhalen zich nu afspelen op de Zuid-Amerikaanse vlaktes, aan de grillige kust van Ierland of op een klein eilandje voor de Amerikaanse kust; je ziet de landschappen voor je. Je voelt de wind op je huid, je ruikt de geurige bloemen, etc. De problemen van de hoofdpersonen zijn soms wat vergezocht, maar de emoties zijn altijd herkenbaar. Daardoor word je al snel het verhaal ingesleurd en leef je mee tot de laatste pagina.

De dochter van de imker is een heerlijk boek om bij weg te dromen. Niet te ingewikkeld of moeilijk, perfect om in de strandtas mee te nemen naar een zonnige vakantiebestemming!